II SA/Wa 637/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spraw.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. L. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. P., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. organ I instancji cofnął Z. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie informacji, iż Z. P. został skreślony z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego. W toku postępowania organ uzyskał ponadto informację, że Z. P. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym przez Sąd Rejonowy w O. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2009 r. w wymiarze 4 lata i 2 miesiące m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu (tj. czyn z art. 278 § 1, art. 286 § 1, art. 294 § 1 Kodeksu karnego). Przewidywany okres wykonywania kary jest do dnia [...] lutego 2014 r. Wymieniony wyrok łączny kary pozbawienia wolności orzeczono wobec strony w następujących wyrokach: 1. wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] marca 2004 r. sygn. akt [...] za przestępstwo uznane za czyn ciągły z art. 296 § 2 w zw. z art. 278 § 1 i art. 294 § 1 w zw. z art. 270 § 1 i art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 i 13 kk (między innymi za przestępstwo przeciwko mieniu), 2. wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2004 r. sygn. akt [...], zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] października 2004 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 205 § 1 kk (przestępstwo przeciwko mieniu), 3. wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...], za czy z art. 286 § 1 kk. Ponadto Z. P. w chwili obecnej w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje jako osoba skazana również wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 286 § 1 (przeciwko mieniu) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 270 kk. Od decyzji organu I instancji ww. wniósł odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o jej uchylenie. Po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym w niniejszej sprawie, Komendant Główny Policji stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest zasadna. Organ podkreślił, iż materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego: z woli ustawodawcy obawa ta istnieje w szczególności w stosunku do osób, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak z powyższego wynika, obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tj. niezgodnie z prawem, może być związana również z innymi okolicznościami, a nie tylko z faktem toczącego się postępowania karnego lub skazania za przestępstwa wymienione w tym przepisie. W takim jednak przypadku organ winien wskazać, jakie konkretnie okoliczności uzasadniają w jego ocenie obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle powyższego nie sposób nie zauważyć, że Z. P. został skazany za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. Koniec odbywania kary przewidywany jest na rok 2014. Organ podkreślił, że Z. P. należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Notoryczne łamanie prawa stawia stronę w negatywnym świetle i świadczy o jej lekceważącym podejściu do porządku prawnego. Wskazuje się też, że nie zdaje sobie ona sprawy, iż wszystkie przepisy prawa należy przestrzegać w jednakowym stopniu, a zatem nie można wybrać tych, którym nada się większe znaczenie, a pozostałe zbagatelizować. W ocenie Komendanta Głównego Policji, powyższe okoliczności, tj. wielokrotne popełnienie przestępstw w tym przestępstw przeciwko mieniu, układają się w logiczny obraz lekceważącego stosunku strony do przepisów prawa. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jej wydania. Powołując się na akta sprawy organ wskazał, że Polski Związek Łowiecki informował organ I instancji, że skarżący na podstawie § 20 ust. 2 Statutu PZŁ został skreślony z listy członków. A zatem skarżący nie będąc myśliwym nie jest uprawniony do posiadania broni myśliwskiej – nie może jej już używać w celu, do którego ją uzyskał, tj. łowiectwa. Ustały zatem okoliczności, które zdecydowały w przeszłości o przyznaniu mu prawa do broni myśliwskiej. W interesie społecznym nie leży więc zachowanie skarżącemu tego prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że przestępstwo popełnione przez ww. stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślił również, że organ nie wziął pod uwagę posiadanej przez niego dobrej opinii oraz prowadzenia szerokiej działalności społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, a także art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Powołany wyżej artykuł 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a pkt 6 stanowi (...) co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa", należy do kategorii ogólnej w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 art. 15 ust. 1, jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu. W ocenie Sądu, w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny. Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W kontekście powyższych rozważań zauważyć należy, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest że skarżący wielokrotnie od 2004 r. popełnił przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów i obecnie odbywa karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w O. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2009 r. za czyn z art. 278 § 1, art. 286 § 1 oraz art. 294 § 1, tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Przewidywany koniec kary to [...] lutego 2014 r. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd zgadza się z oceną organu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niniejszej daje podstawę, do stwierdzenia, iż skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, o czym świadczą popełnione przez ww. przestępstwa i wykroczenia. W sprawie niniejszej organ, wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Użyte w przepisie sformułowanie w szczególności, określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu". A zatem niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku do pozostałych osób, organ musi dokonać oceny, czy istnieje ta uzasadniona obawa oraz czy dają one rękojmię, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił. Zasadnie również organy uznały, że ustały okoliczności, które zdecydowały w przeszłości o przyznaniu skarżącemu prawa do broni myśliwskiej, co oznacza, że uprawnione było przyjęcie za drugą podstawę materialnoprawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Wobec poczynionych ustaleń zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem nie narusza ona prawa, gdyż została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.