II SA/Wa 639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz odmowy uznania za osobę bezrobotną postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia 18 marca 2016 r. D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], którą: - w punkcie 1 - uchylono decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] orzekającą o uznaniu ww. z dniem [...] października 2014 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu ww. prawa do zasiłku od dnia [...] października 2014 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości [...] brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku - w punkcie 2 - odmówił uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] października 2014 r. W treści przedmiotowej skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując powyższe tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej w następstwie ewentualnego nakazania zwrotu i wyegzekwowania otrzymanych przez nią świadczeń, bądź nakazania zapłaty określonych świadczeń, a które to okoliczności wyrządziłyby skarżącej znaczną szkodę, ewentualne takie zobowiązanie nie koreluje z aktualnymi możliwościami zarobkowymi i majątkowymi skarżącej i nie mogłoby być uiszczone bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jego wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu. Wyjaśnić należy, że "wykonanie aktu może oznaczać spowodowanie lub sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan, którego spowodowanie wynika z aktu administracyjnego, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu jest więc zazwyczaj każde zachowanie podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresat aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. W rzeczywistości wykonanie aktu dotyczy najcześniej aktów zobowiązujących, które określają dla adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (patrz. Postępowanie sądowoadministracyjne T. Woś, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1996)." – patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 maja 2000 r. sygn. akt OPS 1/00). Podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można bowiem mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu (patrz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwa Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295.). W rozpoznawanej sprawie przedmiot wniosku o wstrzymanie wykonania stanowi decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], którą - w punkcie 1 - uchylono decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] orzekającą o uznaniu ww. z dniem [...] października 2014 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu ww. prawa do zasiłku od dnia [...] października 2014 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości [...] brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku, oraz - w punkcie 2 - odmówił uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] października 2014 r. W wyniku zaskarżonej decyzji skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku oraz odmówiono ww. uznania za osobę bezrobotną. W ocenie Sądu, decyzja o takim rozstrzygnięciu nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utrata statusu osoby bezrobotnej nie stwarza takiego zagrożenia. Skarżąca co prawda traci ten status, jednakże w wyniku ewentualnego pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia Sądu status ten będzie przywrócony. Ponadto na mocy zaskarżonej decyzji skarżąca utraciła prawo do zasiłku. Zaskarżona decyzja jednak nie nakłada na skarżącą obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w związku z czym decyzja ta nie powoduje żadnych obciążeń finansowych dla skarżącej. Stąd też rozstrzygnięcie organu w tym zakresie, w ocenie Sądu, również nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dot. pkt 2 zaskarżonej decyzji (odmowa uznania za osobę bezrobotną) nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy aktu, który jest aktem odmownym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.