II SA/Wa 642/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ministra Sprawiedliwości o dokonanie wykładni uzasadnienia wyroku z dnia 14 sierpnia 2013 r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną postanawia - odmówić dokonania wykładni - W dniu 14 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną i wydał wyrok uchylający zaskarżoną decyzję. W dniu 24 września 2013 r. do Sądu wpłynął wniosek Ministra Sprawiedliwości, w którym zwrócono się o rozstrzygniecie wątpliwości dotyczących uzasadnienia wyroku z dnia 14 sierpnia 2013 r., polegających na wyjaśnieniu: 1) czy Minister Sprawiedliwości wykonując wyrok powinien zwrócić się do wszystkich członków komisji konkursowej o ustosunkowanie się do zarzutów M. K. dotyczących oceny jego pracy pisemnej sporządzonej w toku konkursu, czy tez tylko do tych członków komisji konkursowej, którzy oceniali jego pracę? 2)czy członkowie komisji powinni ustosunkowywać się do zarzutów podniesionych przez M. K. w odwołaniu w ten sposób, że każdy z nich przedstawi swoje stanowiska indywidualnie, czy tez zachodzi potrzeba wspólnego zajęcia stanowiska przez komisję konkursową w drodze stosowanej uchwały komisji? W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że powyższe wątpliwości zrodziły się w związku z zawartym w uzasadnieniu sformułowaniem "podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości [oceny] przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu", które stanowi część stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaaprobowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak podkreślił Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie może jednakże prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, a także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. W niniejszej sprawie organ wskazał, że jego wątpliwości sformułowanie zawarte na stronie 10 uzasadnienia wyroku, brzmiące następująco: "podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości [oceny] przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu". W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie jest jasne – w celu rozstrzygnięcia sprawy wynikłej z odwołania skarżącego, organ ma zwrócić się do członków komisji konkursowej o zajęcie stanowiska wobec zarzutów przez niego podniesionych. Natomiast kwestia, o której wyłożenie zwrócił się Minister Sprawiedliwości we wniosku, czyli sposób, w jaki organ ma zwrócić się do członków komisji konkursowej, pozostaje w kompetencji organu, który powinien go ustalić w oparciu o stosowne przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków trybu przeprowadzania naboru kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1006). Ponadto zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku stanowi spójną całość i jako taką całość należy je traktować. Powoływanie się na fragmenty uzasadnienia oderwane od kontekstu może utrudniać, a czasami wręcz uniemożliwiać prawidłową jego interpretację. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.