II SA/Wa 643/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Ewa Marcinkowska (spr.), , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r.; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego M. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 5 grudnia 2011 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek M. D. o udostępnienie informacji publicznej na temat prowadzonych w Departamencie Rozwoju Rynku Finansowego prac związanych z kształtowaniem się i funkcjonowaniem krajowego nadzoru nad rynkiem finansowym, w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 1 grudnia 2011 r. (włącznie). We wniosku wnioskodawca określił, iż w szczególności ww. informacje winny uwzględniać: 1) wszystkie możliwe do ustalenia rozstrzygnięcia legislacyjne, dot. ww. zakresu tematycznego, zawarte w projektach dyrektyw unijnych, ustaw i aktów wykonawczych do nich; 2) wszystkie możliwe do ustalenia rozstrzygnięcia legislacyjne, dot. ww. zakresu tematycznego, zawarte w uchwalonych/przyjętych dyrektywach, ustawach i aktach wykonawczych do nich; 3) wszystkie możliwe do ustalenia stanowiska stron, uczestniczących w procesie legislacyjnym na poziomie rządowym i parlamentarnym; 4) ustalenia i stanowiska zawarte we wszystkich analizach i dokumentach źródłowych, dot. ww. zakresu tematycznego, wytworzonych w Departamencie Instytucji Finansowych/Departamencie Rozwoju Rynku Finansowego; 5) wszystkie stanowiska/opinie/analizy właściwych rzeczowo urzędów i instytucji otrzymane przez Ministerstwo Finansów w związku z prowadzonymi pracami analityczno-legislacyjnymi, dot. ww. zakresu tematycznego; 6) wszystkie dane i informacje zawarte w materiałach szkoleniowych/ konferencyjnych/ seminaryjnych i podobnego typu, dot. ww. zakresu tematycznego -będące w posiadaniu Departamentu Rozwoju Rynku Finansowego MF i/lub archiwum zakładowego MF, przekazane tam przez Departament Rozwoju Rynku Finansowego, wraz z oświadczeniem upoważnionego członka Kierownictwa Departamentu Rozwoju Rynku Finansowego o przeprowadzeniu osobiście weryfikacji danych, informacji i faktów zawartych w odpowiedzi na niniejszy wniosek, pod kątem ich rzetelności, poprawności i prawdziwości. Wnioskodawca zaznaczył jednocześnie, iż wnosi o przygotowywanie odpowiedzi w sposób i formie wykluczających załączenie kopii dokumentów źródłowych lub wymagający poniesienia jakichkolwiek dodatkowych kosztów w związku z udostępnieniem informacji publicznej oraz o przesłanie tej informacji sporządzonej w formie zbiorczego zestawienia (omówienia) ww. prac, w którym zreferowanoby i wykorzystanoby powyższe dokumenty przy sporządzaniu zbiorczej, kompleksowej informacji, na adres będący w posiadaniu Ministerstwa. Organ uznając, iż żądana we wniosku informacja stanowi informacją publiczną przetworzoną pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wezwał M. D., pod rygorem odmowy udzielenia informacji, do wykazania zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że uzyskanie żądanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 27 grudnia 2011 r. wnioskodawca zakwestionował, że jego żądanie dotyczy informacji przetworzonej. Zaznaczył jednocześnie, iż z przysługującego mu konstytucyjnego prawa do informacji publicznej uznał za zasadne skorzystać "by podjąć się prac studialno - analitycznych w celu późniejszego przedkładania organom władzy publicznej wniosków mających służyć usprawnieniu pracy (...) - względnie, usprawnieniu działania - krajowego regulatora rynku finansowego, w obszarze jego merytorycznych kompetencji". Wskazał też, że "efektem tego miałoby być podniesienie bezpieczeństwa i zaufania w obrocie na rynku finansowym, dokonywanego zarówno przez profesjonalnych jak i nieprofesjonalnych jego uczestników. Z kolei, działanie to miałoby na celu poprawienie ekonomicznych i gospodarczych interesów Państwa polskiego oraz bezpieczeństwa finansowego obywateli". Zdaniem wnioskodawcy byłoby to działanie w interesie publicznym. Ponadto wnioskodawca zadeklarował, że jest jego zamiarem "udzielenie merytorycznego wsparcia w procesie legislacyjnym prowadzonym przez właściwe rzeczowo komisje Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej bądź grupy posłów inicjatorów drogi ustawodawczej, w kwestiach lokujących się w obszarze jego kompetencji zawodowych". Minister Finansów decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. odmówił udostępnienia żądanej przez M. D. informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż sposób sformułowania przez wnioskodawcę żądania wskazuje, że informacja, której udostępnienia się on domaga, jest informacją publiczną przetworzoną. Organ podkreślił, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji "informacji przetworzonej". Z tego też względu dla określenia cech jakie powinna spełniać tego typu informacja konieczne staje się sięgnięcie do zasad wykładni przepisów prawnych oraz pomocniczo do bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych w tej materii. Biorąc zaś pod uwagę przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "przetwarzać" i odczytując je w świetle orzeczeń sądowych, dotykających problemu przetwarzania informacji publicznej, informację przetworzoną rozumieć należy jako jakościowo nową informację powstałą w wyniku poddania informacji pierwotnej określonym operacjom w obszarze treści lub w warstwie leksykalnej (np. omówienie, streszczenie, zestawienie połączone z nową redakcją, zrecenzowanie, interpretacja, ocena, itp.), które to operacje wymagają wysiłku intelektualnego lub wiążą się z zaangażowaniem znacznych środków osobowych lub finansowych. Zdaniem organu żądana przez M. D. informacja jest informacją przetworzoną, gdyż realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałby się w pierwszej kolejności z ustaleniem postępowań legislacyjnych i innych spraw rozpatrywanych przez urząd, które powinny zostać zreferowane zgodnie z żądaniem wniosku. Następnie konieczne byłoby dokonanie gruntownego przeglądu dokumentacji, także tej zarchiwizowanej, celem wyodrębnienia właściwych dokumentów lub stwierdzenia, że okres ich przechowywania w archiwum zakładowym upłynął i zostały poddane komisyjnemu zniszczeniu. W dalszej kolejności organ dogłębnie analizowałby treść tych dokumentów, aby możliwe było zreferowanie kwestii, których omówienia domaga się wnioskodawca. Całość prac wieńczyłoby zaś przygotowanie zbiorczego omówienia, którego opracowanie, ze względu na szeroki zakres żądania wniosku, byłoby bardzo czasochłonne. Konieczność zatem wytworzenia informacji nowej, niebędącej w posiadaniu organu i mającej postać omówienia kwestii interesujących wnioskodawcę, w połączeniu z towarzyszącym tej operacji wkładem intelektualnym pracowników organu, oznacza, że informację taką należy uznać za informację przetworzoną. Organ wskazał jednocześnie, iż w jego ocenie udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej przetworzonej w wykonaniu wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r. nie ma szczególnie istotnego znaczenia dla interesu publicznego. Organowi nie jest bowiem znany z urzędu interes publiczny, który mógłby uzasadniać udostępnienie wnioskodawcy żądanej przez niego informacji publicznej przetworzonej. Szczególna istotność dla interesu publicznego nie wynika także zarówno z wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji, jak i z pisma wnioskodawcy z dnia 27 grudnia 2011 r. Odnosząc się do argumentacji przywołanej w powyższym piśmie organ podniósł, że pomiędzy otrzymaniem informacji przetworzonej, a usprawnieniem funkcjonowania państwa i jego organów musiałby istnieć adekwatny związek przyczynowy, aby w ogóle móc mówić o ewentualnej istotności dla interesu publicznego. Udzielanie merytorycznego wsparcia posłom, senatorom, czy też innym osobom uczestniczącym w pracach legislacyjnych wykazuje w tym względzie wiele cech wspólnych z prowadzeniem działalności edukacyjnej, dydaktycznej. W jednym i drugim przypadku podmiot posiadający określoną wiedzę specjalistyczną dzieli się nią bowiem z innymi osobami, ale nie ma wpływu na to, czy i w jaki sposób uczniowie/osoby którym się doradza tę wiedzę wykorzystają. Przekazywanie wiedzy nie oznacza zatem automatycznego wpływu na usprawnianie funkcjonowania państwa. Per analogiam należy zatem stwierdzić, że doradzanie posłom może (choć nie musi) zmierzać do poszerzenia ich wiedzy i ustrukturalizowania sytuacji decyzyjnej w jakiej się znajdują podczas prac sejmowych. Nie ma jednak prostego przełożenia między takim doradztwem, a poprawą efektywności funkcjonowania państwa. W tym przypadku istotną rolę odgrywa bowiem wiele różnych czynników. Organ podniósł dodatkowo, że wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich intencji. Nie wskazał, czy dotychczas - pomijając okres zatrudnienia w administracji rządowej - i obecnie brał i bierze udział w pracach legislacyjnych, udzielając posłom merytorycznego wsparcia. Nie przedstawił też żadnych przykładów podejmowanych przez niego działań, w tym przykładowo kierowanych do organów administracji wniosków, których realizacja miałyby uczynić funkcjonowanie urzędu bardziej efektywnym. Decyzja ta została podpisana z upoważnienia Ministra Finansów przez Podsekretarza Stanu D. R. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. D. zarzucił, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiająca udzielenia informacji publicznej została wydana bez podstawy prawnej. Zakwestionował też uznanie przez organ żądanej przez niego informacji jako informacji przetworzonej. Zarzucił Ministrowi Finansów nieprawidłowe stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podniósł ponadto, że przed wydaniem decyzji powinien zostać zawiadomiony oraz poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Minister Finansów w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną na podstawie 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, iż podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i 107 k.p.a. Organ podtrzymał jednocześnie swoją wcześniejszą argumentację odnośnie uznania żądanej informacji za informację przetworzoną oraz odnośnie niewykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że wnioskodawca nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz, że nie został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy organ wskazał, iż postępowanie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem uproszczonym oraz odformalizowanym. W art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej mowa jest o stosowaniu przepisów k.p.a. jedynie do decyzji administracyjnych. Użyty w tym artykule zwrot "do decyzji", pozwala zatem stwierdzić, iż przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji lub umorzenia postępowania. Decyzja powyższa została podpisana z upoważnienia Ministra Finansów przez Sekretarza Stanu M. O. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. zarzucił organowi naruszenie przepisów: art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i twierdzenie, że udostępnienie wiąże się z odmową dostępu do informacji publicznej; art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie przepisów i wydanie decyzji odmownej odnośnie twierdzenia, iż udostępnienie związane jest z informacją przetworzoną; art. 8 k.p.a. poprzez twierdzenie, iż każdy element jego żądania dotyczył informacji publicznej przetworzonej; - art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niedopuszczenie w postępowaniu, po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organizacji społecznej, co stanowi naruszenie postępowania. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej zainicjowanym jego wnioskiem dwukrotnie zgłoszenie o przystąpieniu do tego postępowania, na postawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. złożyło Stowarzyszenie [...], które to nie zostało jednak dopuszczone do udziału w tym postępowaniu, ponieważ organ stanął na stanowisku, iż nie jest możliwe to na gruncie przedmiotowego postępowania. Skarżący podkreślił, że odmowa udzielenia żądanej przez niego informacji publicznej w sposób oczywisty narusza konstytucyjne prawa obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli społecznej. Przypomniał też, iż art. 16 ust. 1 ustawy przewiduje tylko i wyłącznie dwie sytuacje, w których wydanie decyzji w postępowaniu o wykonanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest możliwe, tj. odmowa ze względu na prawnie chronione dobra oraz umorzenie postępowania. Ustawodawca nie przewidział natomiast wydania decyzji w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej w niniejszej sprawie została wydana bez podstawy prawnej, a tym samym postępowanie to wprost narusza art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Podkreślił przy tym, że w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, iż takie czynności organu jak selekcja dokumentów, decyzji i protokołów, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi czynnościami, które nie mają wypływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji publicznej przetworzonej. W ocenie skarżącego nie ma też żadnego znaczenia w jakim celu wnioskował o udostępnienie informacji publicznej, gdyż realizacja prawa do informacji nie ma związku z interesem publicznym, na co wskazuje wyraźnie treść art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego niedopuszczenia Stowarzyszenia [...] do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej organ podkreślił, że postępowanie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem uproszczonym oraz odformalizowanym. Do postępowania tego przepisy k.p.a. nie znajdują w całości zastosowania. W ocenie organu wniosek taki wynika przede wszystkim z wykładni literalnej art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Użyty w tym artykule zwrot "do decyzji", pozwala stwierdzić, iż przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji lub umorzenia postępowania. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż do przedmiotowych decyzji znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. odnoszące się jedynie do decyzji administracyjnych (art. 104 - 113 k.p.a.). W dniu 6 lipca 2012 r. do Sądu wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] o dopuszczenie tego Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na podstawie art. 33 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. Sąd postanowił dopuścić Stowarzyszenie [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na rozprawie pełnomocnik organu złożył do akt kopię zarządzenia Nr 3 Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2012 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów, kopię zarządzenia Nr 6 Ministra Finansów z dnia 3 lutego 2012 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów oraz kopię wyciągu z Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż podniesione w skardze. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. dotknięte są kwalifikowaną wadą prawną, gdyż wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stosownie do treści art. 37 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r. poz. 392) Minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu (ust. 1). Zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym Prezesa Rady Ministrów (ust. 2). Sekretarza stanu i podsekretarza stanu powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek właściwego ministra (ust. 3). Sekretarza i podsekretarza stanu odwołuje Prezes Rady Ministrów (ust. 4). Ministra zastępuje sekretarz stanu w zakresie przez niego ustalonym lub podsekretarz stanu, jeżeli sekretarz stanu nie został powołany (ust. 5). Z powyższej regulacji wynika, iż pozycja ustrojowa sekretarza i podsekretarza stanu jest wyodrębniona od pozycji aparatu pomocniczego ministerstwa i pracowników tego aparatu. Określenie zakresu zadań wykonywanych przez sekretarza stanu i podsekretarza stanu wypełnia dekoncentrację wewnętrzną ogólną, a zatem w zakresie ustalonym przez ministra wykonują oni kompetencje ministra. Sekretarze stanu oraz podsekretarze stanu mogą zatem podpisywać decyzje w zakresie zadań ustalonych przez ministra. Decyzja pierwszoinstancyjna w niniejszej sprawie została podpisana "z upoważnienia Ministra Finansów" przez Podsekretarza Stanu D. R., natomiast decyzja wydana w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy - z upoważnienia Ministra Finansów przez Sekretarza Stanu M. O. Z uwagi na to, iż do akt administracyjnych nie zostały załączone upoważnienia dla Sekretarza Stanu M. O. oraz dla Podsekretarza Stanu D. R. do wydawania decyzji w imieniu Ministra Finansów Sąd wezwał organ do przedłożenia przedmiotowych upoważnień. Na rozprawie przed Sądem w dniu 10 lipca 2012 r. pełnomocnik organu złożył do akt kopię zarządzenia Nr 3 Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2012 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów, kopię zarządzenia Nr 6 Ministra Finansów z dnia 3 lutego 2012 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów oraz kopię wyciągu z Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Finansów. W § 9 zarządzenia Nr 3 Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2012 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów ustalony został zakres czynności Podsekretarza Stanu D. R. W ocenie Sądu z powyższego zakresu czynności nie wynika, aby Podsekretarz Stanu D. R. był upoważniony do podpisania z upoważnienia Ministra Finansów decyzji w niniejszej sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Upoważnienia takiego nie można też wywieść z zapisów zawartych w Regulaminie Organizacyjnym Ministerstwa Finansów. Także z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika organu do protokołu rozprawy wynika, iż w oparciu o przedłożone Sądowi dokumenty nie jest on w stanie wskazać, że Podsekretarz Stanu D. R. posiada odrębne upoważnienie umocowujące go do podpisywania decyzji z upoważnienia Ministra Finansów. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż decyzja Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. nie jest podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji w imieniu tego organu. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważna, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 1989 r. sygn. akt I SA 1019/88, ONSA 1990, Nr 1 poz. 4; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, LEX nr 209123). W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa również dotknięta jest wadą nieważności. W świetle powyższych ustaleń rozważanie zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za zbędne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.