II SA/Wa 643/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 643/15 zapadłego w sprawie ze skargi A. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 643/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 643/15 oddalił skargę A. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W dniu [...] października 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszym postępowaniu był reprezentowany przez pełnomocnika. Podał, że o fakcie wydania przedmiotowego orzeczenia został poinformowany w dniu 27 września 2016 r., kiedy to pełnomocnik uzyskał taką informację z Sądu. Skarżący wskazał także, że w związku z toczącym się postępowaniem nie doręczono mu żadnej korespondencji. Dalej skarżący zaznaczył, że 28 września 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi. Skarżący do wniosku o przywrócenie terminu dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżący zachował wymogi formalne do złożenia wniosku. Zachował bowiem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 ust 1 P.p.s.a., ponieważ o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r. dowiedział w dniu 27 września 2016 r., a w dniu 4 października 2016 r. wniósł przedmiotowy wniosek. Równocześnie skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy wyjaśnić, iż kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności, uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim należy podkreślić, że w niniejszym postępowaniu strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi, strona winna liczyć się z tym, iż wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt. II OZ 254/10). Dlatego też uchybienie pełnomocnika, co do terminu wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku obciąża również skarżącego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż powyższe uchybienie świadczy o tym, iż wyznaczony adwokat nie wykazał należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Jednak jego zaniechanie obciąża również skarżącego, jako stronę, w imieniu której działał pełnomocnik. Zgodnie z art. 141 § 2 P.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że pełnomocnik Skarżącego nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenia wraz z uzasadnieniem wyroku z dnia 12 listopada 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 643/15, oddalającego skargę strony skarżącej. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wyznaczeniu terminu rozprawy doręczono pełnomocnikowi Strony w trybie art. 73 P.p.s.a. tj. po podwójnej awizacji w dniach 13 października 2015 r. oraz 21 października 2015 r. pod adresem ul. [...] W. i nieodebraniu przez adresata, przesyłka została zwrócona do nadawcy i załączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu opiera na argumentacji, iż w toczącym się postępowaniu nie doręczono mu żadnej korespondencji. Ponadto podkreślił, że 28 września 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie dopełniono należytej staranności przy odbiorze korespondencji zawierającej zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 12 listopada 2015 r., co następnie spowodowało brak wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w tym dniu. Przede wszystkim Sąd zauważa, że w toku postępowania sądowego skarżący nie poinformował Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi. Wobec braku dopełnienia ww. obowiązku, w ocenie Sądu, skarżący winien liczyć się z możliwymi negatywnymi tego konsekwencjami, które zaistniały w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 42 § 1 P.p.s.a., wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skoro skarżący korzystał z usług profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo w aktach sprawy - k.11), to należało jemu doręczać wszelką korespondencję, stosownie do treści przepisu art. 67 § 5 P.p.s.a. Należy podkreślić jeszcze raz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności w żaden sposób nie wskazują na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wnioskodawca nie wykazał również, aby niedopełnienie obowiązku zachowania terminu było spowodowane nadzwyczajnymi przeszkodami. Reasumując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji