II SA/Wa 644/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska i przeniesienie do dyspozycji 1.-uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. 2.-zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości 3.-zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] W. S. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie odwołania go z dniem 13 grudnia 2001 r. ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B.i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], uchylił ten rozkaz w części dotyczącej daty odwołania z zajmowanego stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], ustalił datę odwołania na dzień 14 grudnia 2001 r. oraz datę przeniesienia do dyspozycji na dzień 15 grudnia 2001 r., a w pozostałej części ten rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu powołał okoliczności do jakich doszło przy podejmowaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Mianowicie, wobec przedstawienia w dniu 10 grudnia 2001 r. [...] W. S. przez Prokuratora Rejonowego delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] zarzutu o popełnienie czynu przestępczego z art. 228 § 3 Kk, art. 266 § 2 Kk i art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, Sąd Rejonowy w [...] III Wydział Karny w dniu [...] grudnia 2001 r. zastosował wobec podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy, a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2002 r. przedłużył tymczasowe aresztowanie do dnia 10 czerwca 2002 r. W tych okolicznościach Komendant Wojewódzki Policji w [...] zmuszony był, po zasięgnięciu opinii Starosty B., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. odwołać [...] W. S. z zajmowanego stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. i przenieść go do swojej dyspozycji. Rozkaz ten doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2001 r. Sąd Okręgowy w [...] V Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem dnia [...] czerwca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] IX Wydział Karny z dnia [...] października 2007 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...], uniewinniający [...] W. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu przestępczego. Komendant Główny Policji z satysfakcją odniósł się do tego wyroku uniewinniającego doświadczonego i zasłużonego oficera Policji od zarzutów przestępczych rzucających negatywne światło na całą formację, jednak rozpatrując jego odwołanie od rozkazu personalnego nr [...], uznał, że w obecnej chwili, oceniając tę kwestię z punktu widzenia interesu służby, uchylenie tego rozkazu personalnego i przywrócenie skarżącego na poprzednio zajmowane stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w B., byłoby co najmniej obarczone znacznym ryzykiem. Wyjaśnił, że [...] W. S. pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 11 grudnia 2001 r. do dnia 6 listopada 2007 r., następnie został zwolniony od zajęć służbowych do czasu uzyskania orzeczenia Komisji Lekarskiej MSWiA oraz przebywał na zaległym urlopie wypoczynkowym. Przez tak więc długi okres nie wykonywał czynności służbowych, co zdaniem Komendanta Głównego Policji rzutuje na predyspozycje policjanta do pełnienia służby na stanowisku kierowniczym, takim jak stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w B. Jest to jednostka licząca łącznie ponad 250 etatów policyjnych i cywilnych i stanowisko Komendanta tej jednostki powinien pełnić oficer posiadający taką wiedzę i doświadczenie, które dawałoby rękojmię jak najlepszego wykonywania obowiązków służbowych. Nie ujmując jednak wiedzy i doświadczeniu zawodowego [...] W. S. zdobytego przed rokiem 2001, przywrócenie go na stanowisko zajmowane przez 13 grudnia 2001 r., byłoby w obecnej chwili obarczone znacznym ryzykiem. Podkreślił również, że przy rozpatrywaniu niniejszego odwołania od rozkazu personalnego nr [...], uwzględniono fakt, że aktualnie stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w B. nie jest stanowiskiem wakującym, a więc przywrócenie skarżącego na to stanowisko wiązałoby się z koniecznością odwołania z tego stanowiska oficera obecnie pełniącego tę funkcję. Z tych więc względów, zdaniem Komendanta Głównego Policji, należało utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]., dokonując jedynie korekty w dacie odwołania i przeniesienia skarżącego do dyspozycji z datą 13 grudnia 2001 r., odpowiednio na 14 i 15 grudnia 2001 r. Stosownie bowiem do postanowień art. 110 Kpa, organ administracji państwowej, który wydał decyzję, jest nią związany od dnia jej doręczenia stronie, a w niniejszej sprawie jest bezspornym, że decyzję nr [...], doręczono [...] W. S. w dniu 14 grudnia 2001 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, zarzucając, że rozkaz personalny organu I instancji zastał wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) bowiem przed wydaniem tego rozkazu Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wystąpił do Prezydenta Miasta w B. o wydanie opinii w zakresie odwołania obecnego skarżącego ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. Zarzucił ponadto, że Komendant Główny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny nr [...] dąży do pozbycia się skarżącego z szeregów Policji. Wyjaśnił, że jego zdaniem Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie od rozkazu personalnego nr [...], powinien przede wszystkim mieć na uwadze uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w [...] uniewinniającego skarżącego. W uzasadnieniu tym jednoznacznie stwierdzono, że całe postępowanie karne w 2001 r. przeciwko niemu, prowadzone było w celu wyeliminowania go spośród kandydatów na stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i to osiągnięto. Zarzucił także naruszenie art. 8, 9, 10 § 1 Kpa przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, bowiem w trakcie postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji prowadził czynności, o których nie informował skarżącego jako strony postępowania, a które to czynności miały wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wystąpił bowiem do obecnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zajęcie stanowiska w sprawie niniejszego odwołania od rozkazu personalnego nr [...] i nie dał możliwości skarżącemu ustosunkowania się do tego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę [...] W. S. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że organy policyjne podejmujące zaskarżone rozkazy personalne dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu w jakim miało to wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozkazów personalnych stanowił, obowiązujący w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...], art. 6c powołanej ustawy o Policji. Jak wynika z powołanego przepisu, komendant wojewódzki Policji może w każdym czasie odwołać komendanta miejskiego Policji ze stanowiska. Elementem procedury odwołania jest zasięgnięcie opinii starosty. B. jest jednak miastem na prawach powiatu, a tym samym uprawnienia określone w art. 6e ustawy o Policji, na mocy przepisu art. 30 ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, wykonywane są wspólnie, w drodze porozumienia, przez prezydenta miasta na prawach powiatu i starostę. W przypadku braku takiej opinii komendant wojewódzki Policji odwołuje komendanta miejskiego Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii. Wykładnia językowa i systemowa wskazanego przepisu nakazuje stwierdzić, że przepis ten nakazuje bezwzględnie organom policyjnym przestrzeganie 14-dniowego terminu od chwili doręczenia wniosku o przedstawieniu opinii w przedmiocie zwolnienia komendanta miejskiego Policji przez właściwy organ samorządu terytorialnego do chwili wydania decyzji o zwolnieniu komendanta miejskiego Policji. Przepis ten bowiem daje czas organom samorządu terytorialnego na zaznajomienie się ze sprawą i wydanie opinii, która jest zgodna ze zdaniem mieszkańców danej jednostki samorządu terytorialnego. Przyjęcie, iż można wydać decyzję o zwolnieniu komendanta z uchybieniem 14-dniowego terminu, względnie zaniechanie wystąpienia o taką opinię, oznaczałoby, że organy policyjne faktycznie nie liczą się z opinią organów zarządzających samorządu terytorialnego, a zatem cały proces opiniowania decyzji o zwolnieniu jest czystą formalnością. Taka interpretacja omawianych przepisów zniechęciłaby organy samorządu terytorialnego do wydawania opinii i w rezultacie faktycznie pozbawiłaby je prawa do wydawania opinii w sprawach mających znaczenie dla bezpieczeństwa mieszkańców. Należy w tym miejscu zaznaczyć jedynie, że organ opiniujący – samorząd terytorialny, nie ma obowiązku wyrażenia swej opinii, co oznacza, że może milcząco odnieść się do każdej skierowanej do niego sprawy o odwołanie funkcjonariusza z pełnionej funkcji. Jak wynika z akt administracyjnych, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchybił powyższemu obowiązkowi. Wprawdzie przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] dotyczącym odwołania skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do swej dyspozycji, uzyskał opinię Starosty Powiaty B., jednak nie wystąpił nawet o uzyskanie takiej opinii od Prezydenta Miasta B. Nie ma racji Komendant Główny Policji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzi, że nie można uznać za wadę zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], nakazującą jego uchylenie z powodu nie zasięgnięcia opinii Prezydenta Miasta B., albowiem taką opinię uzyskano w dniu 16 stycznia 2002 r., po wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Sąd zwraca uwagę, że Komendant Główny Policji, orzekając jako organ odwoławczy, obowiązany był dokonać kontroli rozkazu personalnego nr [...], to znaczy ustalić czy w dacie jego wydania nie naruszono przepisów prawa materialnego względnie przepisów procedury administracyjnej. Sąd przypomina ponadto, że Komendant Główny Policji orzekając w trybie art. 138 Kpa ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ odwoławczy rozpatruje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jak więc wynika z dokonanych ustaleń, rozkaz personalny nr [...] wydany został z pominięciem opinii Prezydenta Miasta B., a zatem wydany został z naruszeniem obowiązującego w dacie jego wydania art. 6e powołanej ustawy o Policji. Przepis ten naruszył również organ odwoławczy – Komendant Główny Policji, który uznał, że organ I instancji dopełnił wymogu uzyskania takiej opinii, skoro opinię tego organu (Prezydenta Miasta B.) uzyskał już po wydaniu rozkazu personalnego o odwołaniu skarżącego ze stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji. Dlatego też za uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego podniesiony w skardze, polegający na niezapoznaniu go z treścią wydanej opinii (art. 10 Kpa). Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.