II SA/Wa 645/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), WSA Iwona Dąbrowska, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmówił P. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] o zwolnieniu wyżej wymienionego ze służby w Policji. Organ wskazał, że w dniu [...] października 2007 r. na drodze [...] nr [...], gmina K., powiat S., miał miejsce wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym, którego jednym z uczestników był funkcjonariusz Policji P. K. Komendant Wojewódzki Policji w B., powołanym wyżej rozkazem personalnym z dnia [...] października 2007 r., zwolnił policjanta ze służby ze względu na oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa polegającego na [...]. Orzeczenie zostało doręczone P. K. w dniu [...] października 2008 r. Policjant odmówił pisemnego potwierdzenia jego odbioru, uzasadniając to złamaniem prawej ręki, co uniemożliwiało mu pisanie. Na tę okoliczność sporządzono odpowiednią notatkę. W tym samym dniu Sąd Rejonowy w T. zastosował wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres [...] miesięcy, a lekarz [...] orzekł, że nie może on przebywać w areszcie śledczym ze względu na [...]. Z tego względu został on umieszczony w Szpitalu [...] w S. W dniu [...] października 2008 r. P. K. własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór świadectwa pracy, natomiast w dniu [...] listopada 2007 r. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. datowany na dzień [...] listopada 2007 r. wniosek o przedłużenie terminu do wniesienie odwołania od rozkazów o zwolnieniu go ze służby i zawieszenia w obowiązkach służbowych. Powyższy wniosek został potraktowany jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i przekazany według właściwości Komendantowi Głównemu Policji. Organ II instancji wezwał policjanta w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 30, poz. 168 z póżn. zm.) do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez wniesienie odwołania lub odwołań pozwalających na jednoznaczne określenie, którego rozkazu one dotyczą oraz wskazanie daty usunięcia opatrunku gipsowego prawej ręki, który był przez P. K. wskazany we wniosku o przywrócenie terminu jako przeszkoda do wniesienia odwołania w terminie. W odpowiedzi policjant nadesłał odwołanie od rozkazu o zwolnieniu go ze służby, nie wskazał jednak daty usunięcia mu opatrunku gipsowego. Odmawiając policjantowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu o zwolnieniu go ze służby, Komendant Główny Policji podkreślił, że nie uprawdopodobnił on braku zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Wskazał, że skoro powyższy termin upłynął [...] października 2007 r., a skarżący już w dniu [...] października 2007 r. własnoręcznym podpisem pokwitował odbiór świadectwa służby, a następnie prowadził z organami korespondencję, to ani pobyt w szpitalu, ani też opatrunek prawej ręki nie uniemożliwiały mu wniesienia odwołania w terminie. Wyżej wskazane postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. stało się przedmiotem skargi P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący podniósł, że uraz prawej ręki uniemożliwiał mu sporządzenie w terminie odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby. Dodatkowo podkreślił, że znajdował się w stanie depresji skutkującej umieszczeniem go w szpitalu [...]. Jednocześnie nie mógł on mieć dostępu do odpowiedniej literatury prawnej. Z tych wszystkich względów skarżący wskazał, że organ niesłusznie uznał, że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Komendant Główny Policji w dopowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (...). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (...). W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, 8 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W ocenie Sądu organ administracji, dokonując oceny braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania, prawidłowo uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Przede wszystkim wskazać należy, na co słusznie wskazał organ, że okolicznością wskazującą na brak winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania nie jest uraz prawej ręki. Skoro skarżący jeszcze w terminie otwartym do wniesienia odwołania własnoręcznym podpisem poświadczył odebranie świadectwa służby (k – [...] akt osobowych skarżącego), to nie można przyjąć, że nie mógł w tym samym czasie napisać lub podpisać się pod odwołaniem od rozkazu o zwolnieniu. Nie można również przyjąć, że okolicznością wskazującą na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, co było przez P. K. podnoszone w skardze, był utrudniony dostęp do literatury prawniczej. Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, co również organ prawidłowo podniósł w treści zaskarżonego postanowienia. Oczywiście strona ma prawo z takich pomocy korzystać, jednak ich brak nie może być usprawiedliwieniem uchybienia terminu. Również prewencyjne umieszczenie skarżącego, na podstawie postanowienia Prokuratora Rejonowego w T., w szpitalu [...], nie stanowiło w tej sprawie przeszkody dla skarżącego nie do przezwyciężenia w napisaniu bądź podpisaniu się pod odwołaniem, skoro przebywając w tym szpitalu korespondował z organem administracji. Skarżący bowiem podczas pobytu w tej placówce w dniu [...] października 2007 r. własnoręcznie podpisał odbiór świadectwa pracy oraz napisał: wniosek o "wydłużenie terminu do wniesienia odwołania" datowany na dzień [...] października 2008 r. (k – [...] akt postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby), odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] datowane na dzień [...] grudnia 2007 r. (k – [...] akt postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby) i pismo ponaglające do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. (k – [...] akt postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby). W związku z powyższym nie ma podstaw do przyjęcia, że sam fakt przebywania w szpitalu [...] uniemożliwiał wniesienie w terminie odwołania od rozkazu o zwolnieniu. Reasumując, zdaniem Sądu, skoro skarżący w terminie otwartym do złożenia odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby mógł pisać, a przebywając w szpitalu [...] prowadził z organem korespondencję, to okoliczności przez niego podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz w skardze do sądu administracyjnego nie wskazują na brak winy w jego uchybieniu. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.