II SA/Wa 646/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesorzy WSA Jacek Fronczyk, Przemysław Szustakiewicz (spr.), , Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi C. R. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia[...]marca 2004 r. [...] w przedmiocie dodatku służbowego - przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego -oddala skargę - II SA/Wa 646/04 UZASADNIENIE Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 105 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. U. Nr 74 poz. 676 ze zm.), decyzją [...]z dnia [...] stycznia 2004 r. stwierdził wygaśnięcie, z dniem [...] lutego 2002 r., decyzji nr [...]z dnia [...] lutego 2002 r., w sprawie przyznania Panu C. R. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyrokiem z dnia 8 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1037/02, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Biura [...], wydaną z upoważnienia Szefa UOP nr [...]z dnia[...]kwietnia 2002, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2002 r., stwierdzającą, z dniem [...] lutego 2002 r., wygaśniecie decyzji nr [...]w sprawie przyznania stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Sąd uchylił decyzję z roku 2002, ponieważ powołano w niej jako podstawę prawną Zarządzenie Szefa UOP z dnia [...] października 1999 r. w sprawie określenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i zwracania równoważników pieniężnych związanych z prawem funkcjonariusza UOP do lokalu mieszkalnego, czego organ nie powinien robić. Wobec uchylenia decyzji organ przywołał treść art. 106 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, wedle, którego, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu w miejscu pełnienia służby. Z dniem [...] marca 2002 r. Pan C. R. został delegowany do pełnienia służby w miejscu stałego zamieszkania, a tym samym utracił prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Zdaniem szefa ABW, w tej sytuacji, utrata przez Pana C. R. uprawnień do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, skutkowała koniecznością wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa o wygaśnięciu decyzji na podstawie której to świadczenie mu przyznano. W dniu 30 stycznia 2004 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Pan C.R.. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa oraz art. 106 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przywołując ponownie treść art. 106 ustawy z dnia 24 maja 2002 r., wskazał, iż brak jest podstaw do tego, aby w obrocie prawnym znajdowała się decyzja przyznająca stronie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, a poniższa analiza akt postępowania nie wskazała, aby decyzja z dnia[...]stycznia 2004 r. była podjęta z naruszeniem przepisów prawa. W dniu 22 marca 2004 r. skargę na powyższą decyzję złożył Pan C.R.. Skarżący zarzucił Szefowi ABW naruszenie art.: 6-11 i 15 Kpa oraz 77, 80, 81 i 156 § 1 Kpa poprzez: Uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów. Zastosowanie błędnej podstawy w obu decyzjach. Zdaniem skarżącego, Szef ABW powołując się na art. 106 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. zrobił to w sposób nieprawidłowy, ponieważ przepis ten nie obowiązywał w okresie, w którym miała wygasnąć decyzja o przyznaniu świadczenie. W tej sytuacji organ powinien zastosować przepisy wówczas obwiązującej ustawy o UOP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast, zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie jest bezspornym, że skarżącemu decyzją z dnia[...]lutego 2002 r. nr [...]przyznano równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Skarżący pełnił bowiem służbę w O., a jego stałym miejscem zamieszkania jest W.. Jednak z dniem [...] marca 2002 r., Pan C. R. został delegowany do służby w W., a więc w miejscu stałego zamieszkania. W ten sposób materialna przesłanka decyzji o przyznaniu skarżącemu świadczenia przestała istnieć. Decyzja z dnia [...] lutego 2002 r. stała się, więc bezprzedmiotowa. Z "bezprzedmiotowością" decyzji mamy bowiem do czynienia, gdy ustanie byt materialny elementu stosunku materialnoprawnego powstałego na podstawie decyzji administracyjnej z powodu zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji. W sprawie podstawą wydania decyzji było pełnienie przez funkcjonariusza służby poza miejscem zamieszkania. Skoro, z dniem [...] marca 2002 r., ta przesłanka przestała istnieć, decyzja o przyznaniu równoważnika nie mogła dalej funkcjonować w obrocie prawnym. W tej sytuacji organ słusznie wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa. Materialnoprawną podstawą decyzji jest art. 106 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, który określa przesłanki przyznania świadczenia. Organ miał prawo wedle nowych przepisów ocenić stan faktyczny zaistniały pod rządami ustawy o UOP, tym bardziej, że przepis art. 79 ust. 1 ustawy o UOP nie różni się w swej treści od art. 106 Kpa. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, a skarżący w pełni korzystał ze swoich uprawnień w toku przeprowadzonego postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.