II SA/Wa 649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania H. M., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2013 r. w Wydziale [...] KWP w K. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia H. M. pozwolenia na broń palną myśliwską. Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania był przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Organ uzyskał bowiem informację, że syn H. M., popełnił samobójstwo z broni palnej myśliwskiej, stanowiącej jej własność. H. M. w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w piśmie z dnia [...] października 2013 r. podniosła, iż przeprowadzane w ostatnim okresie przez Policję kontrole w jej domu potwierdziły za każdym razem prawidłowość warunków przechowywania broni myśliwskiej. Również ekipa dochodzeniowa wykonująca czynności po tragicznym zdarzeniu w dniu [...] września 2013 r. nie miała żadnych zastrzeżeń do warunków przechowywania przez nią broni. Poinformowała jednocześnie, że z przyczyn osobistych złoży rezygnację i zda pozwolenie na broń myśliwską oraz przekaże do depozytu broń i amunicję natychmiast po zakończeniu śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w T. W kolejny piśmie z dnia [...] października 2013 r. H. M. poinformowała organ, że w dniu wczorajszym wydała przedstawicielom KMP w T. pozostałą u niej broń myśliwską, pozwolenie na broń, a także amunicję do broni myśliwskiej według szczegółowego pokwitowania. Tym samym uznaje, iż dopełnione zostały czynności związane z jej niezwłoczną rezygnacją – z przyczyn osobistych – z pozwolenia na broń myśliwską. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął H. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 32 ustawy o broni i amunicji broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Organ podkreślił, iż zarówno ten przepis, jaki i pozostałe regulacje ustawy o broni i amunicji nie pozostawiają wątpliwości, iż należyty nadzór nad bronią palną i amunicją powinien być dochowany przez cały okres jej posiadania. Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym wynika natomiast jednoznacznie, że syn H. M. wszedł w posiadanie broni palnej myśliwskiej i amunicji, stanowiącej jej własność. Z zebranych dowodów wynika, że na piętrze domu naprzeciwko schodów znajdowała się szafa drewniana, gdzie na pierwszej półce od góry pod ubraniami były przechowywane klucze od szafy z bronią. Syn wykorzystując fakt, że wiedział gdzie są przechowywane klucze od szafy z bronią, zabrał je, co umożliwiło mu dostęp do broni i amunicji. Następnie z broni tej popełnił samobójstwo. Jak wynika z materiału dowodowego syn H. M., szafę z bronią otworzył oryginalnym kluczem, który przechowywany był w drewnianej szafie do której dostęp mieli domownicy. W ocenie organu, taki sposób zabezpieczenia broni nie odpowiadał wymaganiom określonym w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi bowiem bezwzględny obowiązek przechowywania broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Nie można zatem uznać, że broń jest należycie zabezpieczona, skoro klucze do szafy z bronią znajdowały się w szafie drewnianej pod ubraniami, znajdującej się w miejscu dostępnym, choćby dla pozostałych domowników. Powyższe ustalenia dają zatem podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń w oparciu o treść art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Organ zaznaczył jednocześnie, iż strona w toku postępowania poinformowała, że rezygnuje z posiadania broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu I instancji ustały także okoliczności faktyczne, które legły u podstaw wydania stronie przedmiotowego pozwolenia. Okoliczność powyższa stanowi zatem przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską w myśl art. 18 ust. 4, który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. W odwołaniu skierowanym do Komendanta Głównego Policji H. M. stwierdziła, iż odwołuje od decyzji organu I instancji w części dotyczącej uzasadnienia rzekomym naruszeniem przez nią zasad przechowywania broni. W odwołaniu zarzuciła, iż Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do podawanej przez nią w piśmie z dnia [...] października 2013 r. oraz znanej organowi z urzędu okoliczności, iż warunki zabezpieczenia przez nią broni myśliwskiej były wielokrotnie sprawdzane przez upoważnionych funkcjonariuszy Policji (ostatnia kontrola w dniu [...] stycznia 2013 roku) i funkcjonariusze ci nie zgłosili żadnych zastrzeżeń co do sposobu przechowywania przez nią broni, ani kluczy do sejfu z tą bronią mimo, że byli świadkami wyjmowania przez nią tych kluczy ze schowka - tak samo jak ekipa śledcza w dniu tragicznego wydarzenia. Zarzuciła też organowi I instancji rozmijanie się w uzasadnieniu decyzji z faktami podnosząc, iż jej zmarły syn P. nie był nigdy członkiem koła łowieckiego, a jedynie stażystą, natomiast stwierdzenie o "pozostałych domownikach" pozostaje w sprzeczności z faktem, że jedynym "pozostałym domownikiem" był jej zmarły syn. Ponadto zarzuciła, że organ nie ustosunkował się w decyzji do złożonej przez nią rezygnacji z pozwolenia na broń. Nie potwierdzono, że jej rezygnacja została przyjęta, ani też nie podano podstaw prawnych ani uzasadnienia dla jej ewentualnego odrzucenia. Skoro natomiast jej rezygnacja z pozwolenia na broń została de facto przyjęta, to brak uzasadnienia do wydawania decyzji o jego cofnięciu. W tej sytuacji decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca pozwolenia na broń myśliwską winna opierać się wyłącznie na fakcie jej rezygnacji z przyczyn osobistych z tego pozwolenia, którą to rezygnację nadal podtrzymuje. Do odwołania skarżąca załączyła kopie trzech protokołów z przeprowadzonych w jej domu kontroli warunków przechowywania broni i amunicji. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż strona nie dochowała należytej staranności w prawidłowym zabezpieczeniu broni. Zatem pomimo, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny, to w świetle ustalonych okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie stronie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe oraz ważniejsze w swej wymowie niż tylko przyjęcie rezygnacji strony z posiadania pozwolenia, w zakresie czego może ona zmienić zdanie w każdym czasie, co w odniesieniu do reglamentowanego dostępu do broni nie byłoby korzystne z punktu widzenia pewności obrotu prawnego. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, iż bez znaczenia dowodowego jest w jaki sposób syn strony uzyskał wiedzę o miejscu przechowywania przez nią kluczy do sejfu, w którym znajdowała się broń. Istotne jest natomiast to, czy strona miała świadomość tej wiedzy jej syna, skoro szafa, gdzie przechowywała klucze była ogólnodostępna. Stanowiska organów Policji - w świetle tego tragicznego zdarzenia - nie może też zmienić fakt posiadania właściwych - z technicznego punktu widzenia - warunków do przechowywania broni, skoro strona w zasadzie z nich nie korzystała prawidłowo. Odnosząc się natomiast do drugiej wskazanej w komparycji zaskarżonej decyzji przesłanki cofnięcia pozwolenia, określonej w przepisie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy stwierdził, iż w istniejącym stanie faktycznym i prawnym jej zastosowanie jest niezasadne. Wskazany przepis stanowi bowiem, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Podstawą wydania pozwolenia na broń H. M. była przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego, która to okoliczność na dzień wydania niniejszej decyzji nie ustała. Strona w dalszym ciągu przynależy do PZŁ. Organ I instancji nie udokumentował natomiast w materiale dowodowym, aby stan faktyczny i prawny w niniejszym aspekcie był odmienny. Z tego też względu organ odwoławczy odrzucił ww. przesłankę stwierdzając jednocześnie, iż do cofnięcia stronie pozwolenia na broń wystarczającą podstawę stanowi przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M. stwierdziła, iż domaga się jej sprostowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej rezygnacja z pozwolenia na broń była uprzednia w stosunku do decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2013 r., a ponadto była prawnie skuteczna z dniem jej złożenia, a zatem dalsze postępowanie w tej sprawie przestało być zasadne. W świetle wydarzeń dotyczących jej syna, złożona przez nią decyzja o rezygnacji z broni myśliwskiej jest i będzie ostateczna, a zatem twierdzenie organu, że istnieje możliwość zmiany jej stanowiska w tym przedmiocie nie jest niczym uzasadnione. Powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na fakt posiadania przez nią pełnych praw członka Polskiego Związku Łowieckiego nie ma natomiast żadnego związku przyczynowo - skutkowego z faktem jej ostatecznej rezygnacji z pozwolenia na broń, a ponadto nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, jako że na własną prośbę z dniem [...] grudnia 2013 r. przestała być członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W ocenie skarżącej, jeśli przyjąć, że zaskarżona decyzja została podjęta w celach prewencji szczególnej, zważywszy na okoliczności cofnięcia pozwolenia na broń, to stanowi ona w jej odczuciu nieuzasadnioną karę i potęguje poczucie niepowetowanej straty po śmierci jej jedynego dziecka. W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie wyraźnego uwzględnienia w niej jej rezygnacji z pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie dopełniła ustawowego obowiązku przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Bez znaczenia są przy tym podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące oświadczenia w przedmiocie rezygnacji z uprawnienia do posiadania broni, nie one bowiem stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organów Policji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2015 r. ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę organu ponownie podkreśliła, że istota jej skargi zawarta jest w braku w decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2013 r ustosunkowania się do prawnych skutków jej rezygnacji z pozwolenia na broń, skutecznie doręczonej organowi w dniu [...] października 2013 roku. Zarzuciła, że organ przeszedł nad tym do porządku dziennego, a przecież jej rezygnacja z pozwolenia na broń czyni – w jej ocenie - bezprzedmiotowym dalsze postępowanie, albowiem rodzi skutek prawny z chwilą jej złożenia. Zatem decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń dotyczyła sytuacji, w której z punktu widzenia prawa już takiego pozwolenia nie posiadała wskutek wcześniejszej rezygnacji. W chwili wydawania decyzji przez Komendanta nie była już z własnej woli osobą uprawnioną do posiadania broni myśliwskiej, którego to faktu w decyzji tej nie uwzględniono. Stwierdzenie Komendanta Głównego Policji zawarte w odpowiedzi na skargę dotyczące tego, że nie zabezpieczyła właściwie posiadanej broni palnej podważa natomiast sens i skuteczność kontroli warunków przechowywania broni myśliwskiej przeprowadzonych w jej domu przez funkcjonariuszy Policji kilkakrotnie w okresie ostatnich lat, które nie wykazały żadnych uchybień wobec stosownych przepisów o warunkach przechowywania myśliwskiej broni palnej. Bezpodstawne jest również twierdzenie organu, że przed tragicznym zdarzeniem miała świadomość tego, że jej zmarły syn wiedział o miejscu przechowywania kluczy do sejfu, albowiem takiego stwierdzenia nie zawarto w żadnym protokole z jej przesłuchania, jako że takowe nie istnieją. W tym stanie rzeczy wniosła o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, bądź skierowanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w celu zmiany polegającej na uwzględnieniu jej wcześniejszej rezygnacji z pozwolenia na broń myśliwską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Przepisy ww. rozporządzenia nie regulują jednak w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień przewidzianych w pozwoleniu na broń. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. Rozporządzenie dotyczy bowiem w istocie tylko określenia zasad przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach, zaś w kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1200/06, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wystarczającą regulację określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 ww. ustawy rozporządzenie reguluje natomiast kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza niejako ogólnej zasady dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy. Dlatego też spełnienie warunków technicznych przechowywania broni określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. nie zwalnia posiadacza broni z ustawowego obowiązku przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy bezspornie natomiast wynika, iż w dniu [...] września 2013 r. syn skarżącej H. M. popełnił samobójstwo z broni palnej myśliwskiej stanowiącej jej własność. Przy czym w posiadanie broni wszedł poprzez otwarcie sejfu, w którym była ona przechowywana oryginalnymi kluczami, które znajdowały się w drewnianej szafie usytuowanej na piętrze budynku naprzeciwko schodów. Należy zgodzić się z organem, że w zaistniałym stanie faktycznym spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy, bowiem skarżąca nie dochowała należytej staranności w przechowywaniu broni w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. W przypadku broni palnej, która jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym, na jej posiadaczu spoczywa szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Przechowywanie kluczy do sejfu z bronią w drewnianej szafie (miejscu dostępnym dla innych domowników) należy w tej sytuacji ocenić jako przejaw braku należytej staranności i rozwagi w jej zabezpieczeniu przed osobami nieuprawnionymi. Należy jednocześnie podkreślić, że na zmianę oceny zaistniałego stanu faktycznego nie może mieć wpływu to, iż przeprowadzone wcześniejsze przez funkcjonariuszy Policji kontrole warunków technicznych przechowywania broni, określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r., nie wykazały żadnych nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca (posiadając pozwolenie na broń palną myśliwską) w przedstawionych wyżej okolicznościach nie przechowywała broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji tj. w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, co umożliwiło jej synowi wyjęcie broni z sejfu i następnie popełnienie przy jej użyciu samobójstwa. Obowiązek zachowania należytej staranności w przechowywaniu broni wynika wprost z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Skoro zatem obowiązku tego skarżąca nie dopełniła, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy. Sąd w całości podziela pogląd, wyrażony w przywołanym już wyżej wyroku NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy. Za nieuzasadniony uznać należy natomiast zarzut skarżącej, że w sytuacji, gdy po wszczęciu przez organ postępowania z urzędu w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską złożyła oświadczenie o rezygnacji z posiadanego pozwolenia na broń, postępowanie wszczęte przez organ stało się bezprzedmiotowe. Należy zwrócić uwagę, iż w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji zarówno wydanie, jak i cofnięcie pozwolenia na broń następuje w drodze decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. Zatem sam fakt złożenia przez skarżącą oświadczenia o rezygnacji z pozwolenia na broń nie mógł wywołać skutku w postaci utraty przez nią pozwolenia na broń, a tym samym uczynić bezprzedmiotowym wszczętego przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń palną myśliwską w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a wydaniu decyzji w oparciu o tę podstawę prawną nie stało na przeszkodzie złożone przez skarżącą w toku postepowania oświadczenie o rezygnacji z pozwolenia na broń. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.