II SA/Wa 65/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym: oddala skargę. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [..] z dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) wyraził zgodę na wydanie K. F. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...], położonym w W. przy ul. [...], na czas oznaczony - 10 lat. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż K. F. zamieszkuje obecnie w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...], na podstawie umowy najmu lokalu, zawartej w dniu [...] lutego 2004 r. na czas nieokreślony. W związku ze zmianą przeznaczenia całego budynku przy ul. [...] zaszła konieczność przekwaterowania lokatorów tego budynku. Z tego powodu Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wyrażenie zgody na wydanie K. F. decyzji o prawie zamieszkiwania w innym lokalu to jest w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...]. Organ ustalił, że K. F. była zatrudniona na stanowisku gospodarza budynku w Garnizonowej Administracji Mieszkań, a później w oddziałach terenowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wyżej wymieniona nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu, ani środków na sfinansowanie zakupu własnego mieszkania. W tym stanie faktycznym, w oparciu o względy społeczne, organ uznał, że w przypadku K. F. zaistniała wyjątkowa sytuacja, która zgodnie z brzmieniem art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest jedną z obligatoryjnych przesłanek umożliwiających Ministrowi Obrony Narodowej wyrażenie zgody na wydanie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. K. F. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż od 10 lat zamieszkuje z córką w lokalu nr [...] przy ul. [...] na podstawie umowy najmu na czas nieoznaczony i w związku z tym oczekuje przyznania prawa zamieszkiwania w nowym lokalu na tych samych zasadach, tzn. również na czas nieoznaczony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu wskazał na przepis art. 29 wskazanej wyżej ustawy, który jednoznacznie stanowi, iż decyzja o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym dla osoby innej niż żołnierz służby stałej może być wydana jedynie na czas oznaczony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F., wniosła o uchylenie powyższych postanowień w części dotyczącej przyznania zakwaterowania na czas określony, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca twierdziła, iż skoro umowa najmu lokalu przy ul. [...] została zawarta na czas nieoznaczony to również zgoda na zakwaterowanie w lokalu przy ul. [...] powinna być udzielona na czas nieoznaczony. Podnosiła także, iż skoro nie wypowiedziano jej umowy najmu lokalu przy ul. [...] to brak jest podstaw do przekwaterowania jej do lokalu przy ul. [...] i tym samym brak podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili rozpatrywania sprawy przez organ, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z treści niniejszego przepisu wprost wynika, iż zgoda wyrażona przez Ministra Obrony Narodowej może dotyczyć jedynie decyzji określającej prawo do zamieszkiwania na czas oznaczony. Tak więc, zgodnie z brzmieniem tego przepisu, zgody tej nie można udzielić na czas nieoznaczony. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zaś zarzut skarżącej dotyczący naruszenia treści art. 29 wspomnianej wyżej ustawy jest całkowicie chybiony. Pozostałe zarzuty skargi także nie są trafne. Należy tu stanowczo podkreślić, iż zaskarżone postanowienie w niczym nie narusza uprawnień K. F. w zakresie jej praw najemcy wynikających z umowy najmu lokalu przy ul. [...]. Postanowienie, a ściśle jego treść, w przedmiocie zgody na zamieszkanie w danym lokalu osoby niebędącej żołnierzem w służbie stałej, jest jedynie niezbędnym elementem, wymaganym przez prawo, aby w przyszłości Dyrektor Regionalnej Agencji Mieszkaniowej mógł ewentualnie przydzielić skarżącej lokal mieszkalny przy ul. [...]. Natomiast cała problematyka związana z ewentualnym wypowiedzeniem umowy najmu lokalu przy ul. [...] podlega właściwości sądów powszechnych, co także wprost wynika z § 13 tej umowy. Nadto jak dotąd organy wojskowe ani nie wypowiedziały umowy najmu lokalu przy ul. [...], ani też nie dokonały przydziału na rzecz skarżącej lokalu mieszkalnego przy ul. [...], stad też wszelka argumentacja w tym przedmiocie zawarta w skardze jest chybiona. Reasumując, stwierdzić należy, że wydane przez Ministra Obrony Narodowej postanowienie jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa zarówno co do przepisów prawa materialnego, jak również co do przepisów postępowania administracyjnego, w takim stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych powodów na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.