II SA/Wa 65/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał powyższą decyzję po uzyskaniu informacji o skazaniu M.K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 212 § 1 kk. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy o broni i amunicji. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż nie jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. Co prawda został skazany z art. 212 § 1 kk, jednakże popełniony czyn miał charakter incydentalny. W ocenie odwołującego się, organ I instancji błędnie przyjął, że każdy wyrok skazujący za przestępstwo umyślne prowadzi do zagrożenia, o którym mowa wyżej, gdy tymczasem z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż aby cofnąć pozwolenie na broń, muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, musi dojść do skazania za przestępstwo umyślne, a po drugie, dana osoba musi stanowić zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W tym zakresie strona powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, tj. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2959/12. Jej zdaniem organ I instancji winien przeprowadzić dowód na okoliczność, czy stanowi ona zagrożenie, przeprowadzając wywiad środowiskowy na jej temat lub pozyskując opinię o niej z koła łowieckiego. Poinformowała również, iż złożyła wniosek do Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prokuratora Generalnego o wniesienie w jej imieniu skargi kasacyjnej od orzeczenia karnego, w związku z czym uważa, że do czasu jej rozpatrzenia postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia jej pozwolenia na broń myśliwską powinno być zawieszone. Organ wskazał, iż kwestia zawieszenia postępowania została rozpatrzona przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Komendant Główny Policji stwierdził, iż zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. jest zasadna i celowa, a argumenty zawarte w odwołaniu nie tworzą podstaw do jej uchylenia. Wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z brzmienia przytoczonego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m. in. za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią lub powodować niebezpieczeństwa jej użycia w sposób niezgodny z prawem, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować w drodze postępowania dowodowego żadnych czynności potwierdzających istnienie tego rodzaju zagrożenia. Ponieważ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, z którym związany jest w tej sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia został skazany za przestępstwo umyślne. Ustawodawca nie pozostawił bowiem organom Policji w takiej sytuacji swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na broń, a tym samym przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi publicznemu przed słusznym interesem obywatela, którym w tym przypadku jest zachowanie prawa do broni (art. 7 kpa). Popełniony przez M.K. czyn z art. 212 § 1 kk, znajdujący się w rozdziale przestępstw przeciwko czci i nietykalności cielesnej, jest bez wątpienia przestępstwem umyślnym (kto pomawia inną osobą, (...) o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności), wypełnia więc przesłanki wskazanego przepisu prawa materialnego, a tym samym przesądza o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, iż nie kwestionuje dobrej opinii o stronie w miejscu zamieszkania czy kole łowieckim, nie zmienia to jednak faktu, iż dopuściła się ona czynu umyślnego i została prawomocnie skazana, a to obliguje organy do zastosowania norm prawa przewidzianych w ustawie o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.K. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sprawca przestępstwa z art. 212 § 1 kk jest osobą, wobec której zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni palnej myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy brak jest bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a jego cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy użycia broni myśliwskiej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa i wydanie decyzji uzasadnionej w sposób sprzeczny z przepisami prawa, dowolny, nielogiczny, nieuwzględniający słusznego interesu obywatela i wszystkich okoliczności faktycznych, niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie, podczas gdy poprawne ustalenie faktów jest niezbędnym elementem zastosowania normy prawa materialnego. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu podał, iż podstawę do wydania decyzji, na mocy której cofnięto mu pozwolenie na broń, stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...], utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. akt [...], na mocy którego został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 212 § 1 kk. Skarżący podkreślił, że chodzi o przestępstwo pomówienia, które w ocenie Sądu polegało na tym, że na walnym Zgromadzeniu Koła Łowieckiego [...] stwierdził, że kolega myśliwy – T.R. (oskarżyciel): a) doprowadził do podstępnego wymeldowania rodziny wspólnie zamieszkałej w poprzedniej kwaterze myśliwskiej, w skutek czego stali się oni bezdomnymi; b) zatrudnił na stanowisku strażnika łowieckiego kol. T.S. po to, aby pracował w jego gospodarstwie, a nie w Kole Łowieckim; c) przyjął pieniądze za sarnę zranioną przez myśliwego zagranicznego, nie ujawniając tego faktu w protokole po polowaniu; d) był sprawcą podrzucenia sarny – kozy – bez łba w łowisko, gdzie skarżący polował. Na podstawie wyroku karnego został skazany na karę grzywny, której wykonanie warunkowo zawieszono. Skarżący wskazał, iż jest to wprawdzie przestępstwo umyślne, lecz trudno przyjąć, że dopuszczenie się przedmiotowego czynu i zapadły wskutek niego wyrok skazujący sprawia, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu rzeczy istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Materialno-prawną podstawę decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity – Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Do osób takich ustawodawca zaliczył m. in. skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podkreślić należy, iż sformułowanie, jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 ustawy – "właściwy organ Policji cofa" - jednoznacznie wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia czynu z art. 212 § 1 Kodeksu karnego, znajdującego się w rozdziale przestępstw przeciwko czci i nietykalności cielesnej. Czyn z art. 212 § 1 kk jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ nie miał przy tym obowiązku rozważenia, czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. To sam ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy szczegółowo określił, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, taką osobą, stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jest osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie, co jednoznacznie wynika z brzmienia omawianego przepisu. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki, organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na posiadanie broni. Reasumując, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i podejmując decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską, nie naruszył podniesionych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.