II SA/Wa 650/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Starosta Powiatu M. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) orzekł o utracie przez J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 grudnia 2006 r. Organ wskazał, że z dokumentów wynika, iż J. P. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia i z powodu tej odmowy pozbawił go statusu bezrobotnego na okres 90 dni, pouczając, że odzyskanie tego statusu może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji. J. P. przez swojego pełnomocnika, żonę B. S., wniósł odwołanie od tej decyzji. Wojewoda M., jako organ II instancji, decyzją [...] z dnia [...] lutego 2007 r., na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że J. P. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. M. w dniu [...] października 2001 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W związku z odmową przyjęcia propozycji pracy pozbawiony został statusu bezrobotnego w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy, pozbawia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej, jeśli odmówił on bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych, albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Organ stwierdził również, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 16 cytowanej ustawy, za odpowiednią pracę uznaje się zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Organ podkreślił, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ podał, że z dokumentów sprawy wynika następujący stan faktyczny: J. P. pismem z dnia 01 grudnia 2006 r. został wezwany do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. M. w dniu 07 grudnia 2006 r. W dniu 11 grudnia 2006 r. B. S. złożyła w Urzędzie Pracy pismo informujące o chorobie męża i dołączyła do niego zaświadczenie lekarskie. W dniu 18 grudnia 2006 r. J. P. stawił się w Urzędzie Pracy i otrzymał skierowanie do pracy – Kartę Referencyjną, w celu zgłoszenia się w firmie A. Sp. z o.o. Termin rozliczenia Karty Referencyjnej został wyznaczony dla skarżącego na dzień 22 grudnia 2006 r. W dniu 20 grudnia 2006 r. J. P. złożył w Urzędzie Pracy niewypełnioną przez przyszłego pracodawcę Kartę Referencyjną oraz pismo, w którym poinformował, iż podczas rozmowy telefonicznej z A. Sp. z o.o. dowiedział się, że oferta pracy jest już nieaktualna. W tym samym dniu pracownik organu uzyskał informację, że oferta pracy jest aktualna, zmianie uległ jedynie termin zatrudnienia, a osoby zainteresowane pracą są wpisywane na listę i po dniu 15 stycznia 2007 r. będą informowane o terminie rozmów kwalifikacyjnych. W dniu 09 stycznia 2007 r. firma A. Sp. z o.o. pocztą elektroniczną potwierdziła aktualność złożonej oferty pracy. W tej sytuacji organ uznał, że zwrócenie Karty Referencyjnej przez J. P. bez stosownej adnotacji pracodawcy należy potraktować jako odmowę przyjęcia propozycji pracy. Wyjaśnił, że jego zdaniem oferta pracy przedstawiona J. P. była zgodna z jego wykształceniem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, J. P., reprezentowany przez żonę B. S., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M., podkreślając, że decyzja wydana na podstawie fałszywych (nieistniejących w dacie jej wydania) dowodów i wydana w wyniku przestępstwa (potwierdzenia przez urzędnika nieprawdy, co do okoliczności mających istotne znaczenie prawne) - jest nieważna. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że skarżący nie odmówił przyjęcia pracy. Oddał niewypełnioną Kartę Referencyją, ponieważ w rozmowie telefonicznej z pracownikiem firmy A. Sp. z o.o. w dniu 20 grudnia 2006 r. dowiedział się, że oferta pracy jest już nieaktualna. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił, iż pracownica Urzędu Pracy, odbierająca Kartę, nie pouczyła skarżącego, że "brak stempla pracodawcy" może być równoznaczny z odmową przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Podniesiono nadto, iż nikt w dniu oddania Karty nie zadzwonił do firmy A. Sp. z o.o. w celu potwierdzenia informacji uzyskanej od skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Jedynie w przypadku uchybień określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza w istotny sposób przepisów prawa materialnego lub procesowego, jego wzruszenie nie jest możliwe, a skarga ulega oddaleniu. Zdaniem Sądu skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy, bezrobotny, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych, albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, jest pozbawiany przez starostę statusu bezrobotnego; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 20 grudnia 2006 r. oddał do Urzędu Pracy niewypełnioną przez pracodawcę Kartę Referencyjną wraz z pismem informującym, że w rozmowie telefonicznej dowiedział się, iż oferta pracy jest już nieaktualna. W tym samym dniu pracownicy organu administracji ustalili, że oferta pracy jest nadal aktualna, jedynie termin zatrudnienia ma ulec zmianie, a osoby zainteresowane pracą będą informowane o terminie rozmów kwalifikacyjnych. W dniu 09 stycznia 2007 r. firma A. Sp. z o.o. drogą elektroniczną potwierdziła aktualność złożonej oferty pracy. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że oddanie przez skarżącego niewypełnionej Karty Referencyjnej było równoznaczne z odmową przyjęcia przez skarżącego złożonej mu propozycji zatrudnienia. Zgodzić należy się też z poglądem organu, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku przez to, że nie zgłosił się do pracodawcy w celu wypełnienia otrzymanej Karty Referencyjnej. Pracodawca ma obowiązek wpisać do Karty powód, z jakiego nie zatrudni zgłaszającego się wraz z Kartą kandydata oraz potwierdzić ten fakt swoją firmową pieczątką. Za brak stosownej adnotacji potencjalnego pracodawcy, z powodu niezgłoszenia się do pracodawcy, odpowiedzialność ponosi bezrobotny. On też w swoim interesie (z należytą starannością) winien dopilnować, aby Karta Referencyjna została przez pracodawcę wypełniona. Trafnie zatem organ uznał, iż nie można było dać wiary wyjaśnieniom skarżącego, że oferta pracy, którą otrzymał, w dniu 20 grudnia 2006 r. była nieaktualna. Wyjaśnieniom tym przeczą ustalenia organu i wyjaśnienia firmy A. Sp. z o.o. w przedmiocie aktualności oferty pracy. Brak stosownego wpisu w Karcie Referencyjnej (brak dowodu z dokumentu) sprawił, że twierdzenia J. P., w kontekście wyjaśnień organu i pracodawcy o aktualności oferty, uznać należało za niewiarygodne. Skarżącemu można zatem było postawić zarzut niedopełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa i w rezultacie uznać, że wprawdzie nie wprost, ale de facto prezentując nieprawdziwe wyjaśnienia o braku aktualności oferty, odmówił on przyjęcia propozycji pracy. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, iż zachodziły przesłanki do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.