II SA/Wa 651/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, gazową i myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Przedmiotem skargi P. W., reprezentowanego przez adwokata J. K., jest decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, gazową i myśliwską. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie rodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik podał, że skarżący jako osoba niewinna z pewnością zostanie uniewinniony, jednakże ze względu na stopień skomplikowania sprawy trudno przewidzieć kiedy postępowanie karne zakończy się wydaniem prawomocnego orzeczenia. Podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji nie narusza interesu publicznego. Z tych względów w ocenie pełnomocnika wniosek zasługuje na uwzględnienie. W dodatkowym piśmie z dnia 5 maja 2010 r. pełnomocnik podniósł, że skarżący jako osoba dysponująca znacznym majątkiem jest narażona, nawet z racji statystyki kryminologicznej, na zwiększone zagrożenie atakiem na swe mienie, zdrowie i życie. Pełnomocnik wskazał, że trudnym do odwrócenia skutkiem w odniesieniu do skarżącego może być niemożność odparcia bezpośredniego ataku na mienie, zdrowie bądź nawet życie skarżącego. Podkreślono, że postępowanie karne, które toczy się wobec skarżącego nie ma w najmniejszym stopniu związku z działalnością, do której broń palna mogłaby być wykorzystana. Pełnomocnik podniósł nadto, że organy ścigania w rok po przedstawieniu zarzutów nie przesłuchały skarżącego, nie podjęły też innych czynności w kierunku sformułowania aktu oskarżenia oraz przekazania sprawy na drogę postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Sądu pełnomocnik nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie wobec skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty odnoszące się do postępowania karnego, w tym niewinności skarżącego oraz czasu trwania postępowania karnego nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w niniejszej sprawie. Również ogólne powołanie się na statystykę kryminologiczną dotyczącą zwiększonego zagrożenia atakiem w odniesieniu do osób dysponujących znacznym majątkiem nie stanowi uprawdopodobnienia zaistnienia w stosunku do skarżącego okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek pełnomocnika nie został poparty wskazaniem jakichkolwiek okoliczności uprawdopodabniających i uzasadniających tym samym zastosowanie ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza jednocześnie, że tak jak z samej skargi i pisma z dnia 5 maja 2010 r., w których uzasadniono wniosek, tak i z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wziął pod uwagę przedmiot sprawy oraz obowiązki strony, wobec której orzeczono o cofnięciu pozwolenia na broń, wskazane w art. 22 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.