II SA/Wa 653/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant spec. Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E.S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2016 r. E. S. w dniu [...] listopada 2016 r. złożyła do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego raport, w którym podała, że w związku z nabyciem praw emerytalnych zwraca się z prośbą o zwolnienie ze służby z dniem [...] kwietnia 2017 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1897) – zwanej dalej ustawą o ABW oraz AW, oraz § 1 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 39 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 maja 2016 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił E. S. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] kwietnia 2017 r. Rozkaz ten nie zawiera uzasadnienia. E. S. złożyła od ww. rozkazu personalnego środek zaskarżenia nazwany odwołaniem, w którym zakwestionowała podstawę prawną zwolnienia jej ze służby, podając, że w związku z osiągnięciem przez nią pełnego wymiaru emerytury, podstawą prawną do zwolnienia jej ze służby powinien być art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, w dniu [...] lutego 2017 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz poprzedzający. Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że ustawa o ABW oraz AW przewiduje dwa odrębne tryby zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Pierwszy z nich to zwolnienie ze służby przez organ z urzędu (fakultatywne lub obligatoryjne) na podstawie art. 60 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Drugi tryb to zwolnienie ze służby wskutek pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy. Tryby te są rozłączne. Wobec treści raportu, organ nie miał żadnych wątpliwości, że wolą funkcjonariuszki było rozwiązanie stosunku służbowego z uwagi na posiadane uprawnienia emerytalne. Funkcjonariuszka nie wskazała podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego i nie oświadczyła, że posiada wysługę emerytalną w pełnym wymiarze. W ustalonym stanie faktycznym organ nie miał wątpliwości, że jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. Raport funkcjonariuszki nie nasuwał żadnych wątpliwości interpretacyjnych. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2017 r., domagając się nakazania Szefowi ABW zmiany podstawy prawnej zwolnienia jej ze służby, tak aby zawierał podstawę prawną, tj. art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu stwierdzić z urzędu. Skarga oceniana na podstawie powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1897, z późn. zm.), który stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Natomiast zgodnie z art. 60 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze. O ile w pierwszym przypadku wymagane jest pisemne zgłoszenie to w drugim przypadku musi zostać spełniona przesłanka nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Wyjaśnić należy, że powyższe ustalenia powinny znaleźć się w uzasadnieniu rozkazu personalnego, ponieważ funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Jednak rozkaz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nie zawiera uzasadnienia. Analizy kwestii dotyczących uprawnień emerytalnych skarżącej i wykazywania, że skarżąca nie nabyła prawa do emerytury w pełnym wymiarze organ dokonał dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Z treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, iż organ ocenił kwestię zwolnienia skarżącej również przez pryzmat przepisu art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Jednakże podstawą prawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby uczynił art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, co ma w sprawie znaczenie, jeśli się zważy na treść art. 107 § 4 K.p.a., zgodnie z którym organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Skoro już na etapie postępowania odwoławczego skarżąca kwestionowała postawę prawną rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2016 r., co zostało zignorowane przez organ, to oznacza, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2016 r. nie zrealizował w całości żądania strony. Zdaniem sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy organ wszczyna postępowanie i wydaje rozstrzygnięcie bez uprzedniego wyjaśnienia żądania skarżącej zawartego w jej raporcie oraz nie uzasadnienia rozstrzygnięcia, pomimo braku uwzględnienia żądania strony w całości. Dlatego też uznając, że zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy rozkaz z dnia [...] grudnia 2016 r., który dotknięty jest ww. brakami, a więc narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz poprzedzający. Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe rozważania, a w szczególności wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości, zakres żądania skarżącej oraz kwestie związane z podstawą prawną zwolnienia skarżącej ze służby. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.