II SA/Wa 657/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej B. G. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 1 sierpnia 2011 r. nadanym w polskiej placówce pocztowej 24 sierpnia 2011 r., B. G. (dalej jako skarżąca) wystąpiła do Komendanta [...] Policji o doręczenie jej na adres [...] odpisów wszystkich decyzji wydanych w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Komendanta [...] Policji jako organ pierwszej instancji, z okresu od 1 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2011 r. Jednocześnie od decyzji tych skarżąca złożyła odwołania wraz z wnioskami o przywrócenie terminów do ich wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z rozpoznanymi przewlekłymi dolegliwościami związanymi z problemami służbowymi. Podała, że podczas rozliczania się z zadań służbowych w związku z wystąpieniem ze służby, dowiedziała się od pracownika Wydziału Kadr Komendy [...] Policji, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego prowadzonych było szereg postępowań administracyjnych, które zostały już zakończone, zaś wydane w nich decyzje uznane zostały za doręczone. Pismem z 4 października 2011 r. Zastępca Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie od jakich decyzji Komendanta [...] Policji składa odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu, a także jakie zarzuty podnosi wobec decyzji, których weryfikacji domaga się w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, że przedmiotem postępowania odwoławczego są rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] października 2010 r. w sprawie mianowania na stanowisko [...] i ustalenia wysokości dodatku służbowego; rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku służbowego oraz rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] stycznia 2011 r. w sprawie przyznania nagrody rocznej. Wskazanym rozkazom skarżąca zarzuciła naruszenie: • art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem rozkazu co do zebranych dowodów i materiałów; • art. 77 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; • art. 80 i art. 81 kpa poprzez uznanie, że wszystkie okoliczności w sprawie zostały udowodnione. Dodatkowo, odnośnie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku służbowego skarżąca zarzuciła naruszenie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz.1732 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że choroba funkcjonariusza Policji jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem przewidzianym przez te przepisy, które pozwalają na obniżenie dodatku służbowego, a także art. 121 ustawy 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż choroba funkcjonariusza Policji jest zmianą mającą wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych oraz ich wysokość, a nadto, iż prawnie dopuszczalne jest obniżenie dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji nie wykonującemu obowiązków służbowych z powodu choroby, pomimo niewydania w oparciu o ust. 2 tego przepisu rozporządzenia wykonawczego. Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2011 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 59 § 1 i § 2 w związku z art. 58 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku służbowego, odmówił przywrócenia terminu do w niesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2010 r. obniżył B. G. z dniem 31 grudnia 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 588 zł. Powyższe rozstrzygnięcie stanowiło realizację wniosku Naczelnika Wydziału [...] uzasadnionego brakiem wykonywania zadań służbowych przez skarżącą, wynikającym z jej długotrwałej absencji chorobowej. Rozkaz ten został wysłany na adres zameldowania skarżącej i po dwukrotnym awizowaniu, został zwrócony do nadawcy jako przesyłka nie podjęta w terminie. Następnie pismem z 24 sierpnia 2011 r. skarżąca od powyższego rozkazu personalnego złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 129 § 2 kpa wynosi czternaście dni i liczy się go od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ponadto organ przytoczył treść art. 44 kpa i wskazał, że z informacji znajdującej się na przesyłce zawierającej rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. wynika, iż 27 grudnia 2010 r. wobec niezastania adresata przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, informując o tym fakcie stronę w postaci awizo. Przesyłkę awizowano powtórnie 3 stycznia 2011 r., a 11 stycznia 2011 r. zwrócono ją do nadawcy jako niepodjętą w terminie. W związku z tym, rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 44 kpa, został uznany za skutecznie doręczony z dniem 10 stycznia 2011 r. Organ, odnosząc się do kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przywołał treść art. 58 § 1 kpa i podkreślił, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności jest instytucją procesową, mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Wskazał przy tym, że art. 58 kpa ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której określony był termin, które to przesłanki muszą wystąpić łącznie. Analizując wniosek skarżącej o przywrócenie terminu pod kątem przesłanek wynikających z art. 58 kpa organ stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Dlatego też Komendant Główny Policji odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Od postanowienia tego, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, skarżąca złożyła zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych, w którym zarzuciła naruszenie: 1. art. 59 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 kpa poprzez uznanie, iż wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania został złożony przez skarżącą z uchybieniem terminu dla dokonania czynności, co skutkowało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu przez skarżącą jeszcze nie minął; 2. art. 7 i art. 77 kpa poprzez ustalenie, iż skarżąca, dochowując należytej staranności w zakresie ochrony własnych interesów powinna była ustanowić pełnomocnika, podczas gdy żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika, bowiem wyznaczenie pełnomocnika jest prawem a nie obowiązkiem strony. W związku z tym, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz orzeczenie co do istoty poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zażalenia podała, że w piśmie z 1 sierpnia 2011 r. wniosła o doręczenie jej wszelkich decyzji, które zostały wydane w jej sprawie od 1 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2011 r. oraz o przywrócenie terminów do odwołań od tych decyzji, wskazując że od 4 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, podczas którego dwukrotnie była hospitalizowana. Ponadto podała, że nie otrzymała żadnej przesyłki i awiza, co mogło być spowodowane pobytami w szpitalu. Podkreśliła, że przebywała na zwolnieniach lekarskich również od 29 lipca 2011 r., a jej choroba trwała. Stąd też, mając na uwadze trwającą długotrwałą chorobę, skarżąca stwierdziła, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na chwilę złożenia pisma z 1 sierpnia 2011 r. jeszcze nie minął, albowiem nie ustała przyczyna dla jego uchybienia (choroba). Minister Spraw Wewnętrznych pismem z 12 stycznia 2012 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał Komendantowi Głównemu Policji zażalenie skarżącej zgodnie z właściwością. W piśmie tym Minister wskazał na treść art. 5 ust. 1 ustawy o Policji i wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest Komendant Główny Policji. Jest on zatem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa "ministrem", od którego decyzji nie służy odwołanie lecz wniosek z art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tenże organ. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu podniósł, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że argumentacja oparta na braku wiedzy skarżącej na temat zapadłych wobec niej rozstrzygnięć, gdyż nieodbieranie przesyłek związane było z pobytem w szpitalu, jest nieprzekonywująca. Wskazał, że w aktach osobowych skarżącej znajduje się zaświadczenie lekarskie, wystawione 22 grudnia 2010 r., potwierdzające niezdolność do pracy od 1 grudnia 2010 r. do 26 stycznia 2011 r. w wymiarze 57 dni, w tym 22 dni pobytu w szpitalu. Z powyższego zatem wynika, że od lutego 2011 r. skarżąca nie przebywała już w szpitalu, tym samym, dochowując należytej staranności w zakresie ochrony własnych interesów, mogła wystąpić do organu z zapytaniem, czy w okresie, w którym przebywała w szpitalu organ kierował wobec niej jakąkolwiek korespondencję. Organ zwrócił ponadto uwagę na fakt, że skarżąca na zwolnieniach lekarskich przebywała od 29 lipca 2011 r. Skoro zatem miała świadomość, iż jej choroba wymaga długotrwałego leczenia, które uniemożliwi jej normalne funkcjonowanie np. poprzez odbieranie adresowanych do niej przesyłek, winna była ustanowić pełnomocnika, który podejmowałby w jej imieniu wszelkie czynności. Zdaniem organu, skarżąca powinna przypuszczać, iż tak długi okres absencji chorobowej przyczyni się niewątpliwie do podjęcia działań przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Niezależnie od tego, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy organ podał, że skarżąca nie dochowała również terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślił, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczyna biec od dnia ustania przeszkody. W związku z tym, Komendant Główny Policji wskazał, że z akt osobowych skarżącej wynika, iż 14 lipca 2011 r. osobiście odebrała kartę zwolnienia, co poświadczyła własnoręcznym podpisem na rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] maja 2011 r., a rozliczoną kartę zwolnienia zwróciła 1 sierpnia 2011 r. Natomiast 5 sierpnia 2011 r. skarżąca własnoręcznie podpisała zobowiązanie o zachowaniu tajemnicy państwowej i służbowej. Ponadto organ wskazał, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. o zwolnieniu ze służby w Policji w swojej treści zawierał informację o wysokości dodatku służbowego w obniżonej kwocie. Rozkaz ten został doręczony skarżącej 7 czerwca 2011 r., zatem już z chwilą otrzymania tego rozkazu personalnego skarżąca posiadła wiedzę na temat wysokości dodatku służbowego, co w konsekwencji dało wiedzę o jego obniżeniu. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego, spowodował dla skarżącej skutki finansowe przejawiające się otrzymywaniem niższego uposażenia, które wiązały się z obniżeniem dodatku służbowego. Skarżąca zatem niewątpliwie posiadła wiedzę na temat tego rozstrzygnięcia. Konkludując organ stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, iż informację na temat toczącego się postępowania skarżąca uzyskała dopiero w trakcie wypełniania ostatniego dokumentu (zobowiązania), to wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego złożenie, gdyż wniosek ten został nadany 24 sierpnia 2011 r. Ponadto, odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast na podstawie treści art. 11 kpa zobligowane są do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, organ I instancji zastosował się do treści tych przepisów, gdyż wydając postanowienie nr [...] z [...] listopada 2011 r. dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny, co zostało uwidocznione w uzasadnieniu tego postanowienia. Zdaniem organu, wydane postanowienie zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 kpa, tj. zawiera uzasadnienie faktyczne jak i prawne, wskazuje na fakty, które organ uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 i art. 58 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonego postępowania w mocy wskutek uznania, iż wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania został złożony przez skarżącą z uchybieniem terminu dla dokonania czynności, co skutkowało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu przez skarżącą jeszcze nie minął; 2. art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 i art. 77 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy wskutek ustalenia, iż skarżąca, dochowując należytej staranności w zakresie ochrony własnych interesów, powinna wiedzieć, iż korespondencja z Komendy [...] Policji była do niej kierowana wskutek pozostawionego w skrzynce awizo, a także mogła wystąpić do organu z zapytaniem, czy w okresie, w którym przebywała w szpitalu organ kierował wobec niej jakąkolwiek korespondencję, względnie z wnioskiem o ponowne jej przesłanie, a mając świadomość, że jej choroba wymaga długotrwałego leczenia, które uniemożliwi jej normalne funkcjonowanie winna była ustanowić pełnomocnika, który podejmowałby w jej imieniu wszelkie czynności. Strona bowiem powinna przypuszczać, iż tak długi okres absencji chorobowej przyczyni się niewątpliwie do podjęcia działań przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, podczas gdy żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika w takich okolicznościach, wyznaczenie pełnomocnika jest prawem a nie obowiązkiem strony, a nadto rodzaj schorzenia skarżącej, tj. przewlekłe dolegliwości związanie z problemami służbowymi, wskazują, iż skarżąca nie byłaby w stanie dochować tych aktów staranności. W związku z powyższym skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2012 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] listopada 2011 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że rodzaj jej schorzenia wskazuje, iż wszelkie kwestie związane ze służbą, w tym również ustanowienie pełnomocnika czy dochowanie innych aktów staranności wskazanych przez organ związane ze służbą byłyby dla niej nie do wykonania, a co najmniej trudne do powzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga B. G. zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, a zatem zaszły podstawy do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] listopada 2011 r. nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] grudnia 2010 r. nr [...] o obniżeniu dodatku służbowego. W postanowieniu tym organ pouczył skarżącą o możliwości złożenia zażalenia do Ministra Spraw Wewnętrznych. Skarżąca takie zażalenie złożyła, a Minister Spraw Wewnętrznych przekazał je według właściwości, w trybie art. 65 § 1 k.p.a., do Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem z [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] listopada 2011 r. nr [...]. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, który stanowi wyjątek od generalnej zasady dotyczącej przywracania terminów – o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z uregulowania tego wynika, że Kodeks postępowania administracyjnego różnicuje właściwość organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu w zależności od rodzaju terminu, który stanowi przedmiot prośby o przywrócenie. Jeżeli prośba o przywrócenie dotyczy terminu do wniesienia odwołania, to organem właściwym do jej rozpatrzenia jest, zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (vide R. Kędziora – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 332-333). Oznacza to, że postanowienie takie wydawane jest zawsze w postępowaniu jednoinstancyjnym, które kończy postępowanie administracyjne, ponieważ jest ono ostateczne. Na postanowienie to nie przysługuje więc żaden środek odwoławczy, co oznacza, że nie ma do niego zastosowania przepis art. 127 § 3 k.p.a. lecz od postanowienia tego służy wyłącznie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast prośba o przywrócenie dotyczy pozostałych terminów procesowych, to zgodnie z zasadą określoną w art. 59 § 1 k.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Przy czym przez organ "właściwy w sprawie", należy rozumieć "organ administracji publicznej, który jest właściwy do załatwienia sprawy administracyjnej w formie decyzji" (A. Wróbel [w:] Jaśkowska, Wróbel, Komentarz, s. 373 – 374). Od postanowienia tego zainteresowanemu przysługuje zażalenie, a skarga do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu postępowania zażaleniowego. Stwierdzić zatem należy, że skoro od decyzji Komendanta [...] Policji przysługiwało skarżącej odwołanie do Komendanta Głównego Policji, to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien być rozpatrzony, zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., przez organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, czyli Komendanta Głównego Policji, który o przywróceniu terminu będzie orzekać w sposób ostateczny. Rozpoznanie przez Komendanta Głównego Policji zażalenia wniesionego wobec błędnego pouczenia i wydanie w wyniku jego rozpatrzenia postanowienia z [...] lutego 2012 r., utrzymującego w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2011 r., należy uznać za rażące naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Jednocześnie stwierdzić należy, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] listopada 2011 r. co do prawa złożenia, w terminie siedmiu dni, zażalenia, nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Stanowić może natomiast ewentualne uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu. Reasumując, uznać należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, co w konsekwencji skutkować musiało stwierdzeniem jego nieważności. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 119 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.