II SA/Wa 657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę. Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek D.K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. o wydanie wobec Krajowej Rady Komorniczej, zwanej dalej również KRK, decyzji nakazującej 1) wstrzymanie się KRK od zbierania od wymienionego komornika sądowego danych osobowych pobranych przez komornika z systemu PESEL dla czynności niezwiązanych z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez niego oraz 2) usunięcie przez KRK zebranych od wymienionego komornika sądowego w ramach kontroli wizytacyjnej danych osobowych pobranych przez tego komornika z systemu PESEL dla czynności niezwiązanych z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez niego. Pełnomocnik wnioskodawcy podniósł m.in., że działania przedstawicieli KRK prowadzone w toku nadzoru sprawowanego nad komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym w S. D.S. , na podstawie zlecenia przeprowadzenia wizytacji wydanego przez KRK z powołaniem się na art. 65 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm.), zwanej dalej u.k.s.e. wkroczyły w obowiązki tego komornika sprawowania pieczy nad nieujawnieniem danych osobowych objętych tajemnicą komorniczą oraz nad zgodnością z przepisami o ochronie danych osobowych przetwarzania zgromadzonych przez niego danych. Pełnomocnik wskazał, że czyniąc zadość żądaniu komornika-wizytatora udostępniania przez D.K. danych osobowych przetwarzanych w postępowaniach innych niż egzekucyjne, D.S. naraził się na odpowiedzialność związaną z naruszeniem obowiązków ciążących na nim jako adresacie zobowiązania do tajemnicy oraz jako administratorze danych osobowych, gdyż brak jest podstaw prawnych przetwarzania przedmiotowych danych osobowych przez przedstawicieli Krajowej Rady Komorniczej w toku nadzoru prowadzonego przez ten podmiot na podstawie art. 65 u.k.s.e. Pełnomocnik D.K. podniósł we wniosku do GIODO, że działaniu Krajowej Rady Komorniczej, polegającemu na prowadzeniu nadzoru nad komornikiem D.S. w zakresie kontroli czynności pozaegzekucyjnych obejmującej dostęp KRK do danych osobowych gromadzonych przez komornika w toku prowadzenia czynności pozaegzekucyjnych (tj. danych osobowych pobranych przez komornika z rejestru PESEL), zarzuca: a) naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 65 u.k.s.e. poprzez niedopuszczalne zbieranie od D.K. i dalsze przetwarzanie bez podstawy prawnej w/w danych osobowych zgromadzonych przez wymienionego w toku czynności pozaegzekucyjnych oraz b) naruszenie art. 20 u.k.s.e. w zw. z art. 65 u.k.s.e., poprzez niedopuszczalne zbieranie od D.K. i dalsze przetwarzanie bez podstawy prawnej w/w danych osobowych stanowiących tajemnicę komornika, zgromadzonych przez wymienionego w toku czynności pozaegzekucyjnych. Pełnomocnik D.K. podniósł, że nadzór Krajowej Rady Komorniczej sprawowany jest nad postępowaniem egzekucyjnym, czyli konkretnym wycinkiem działalności komornika. Brzmienie art. 65 ust. 3 u.o.d.o. wskazuje, że nadzór KRK dotyczy jedynie postępowania egzekucyjnego i jest ograniczony do kontroli jego terminowości, rzetelności i skuteczności. W konsekwencji, komornicy mogą być w ramach nadzoru sprawowanego na podstawie art. 65 u.k.s.e. kontrolowani jedynie w zakresie czynności należących do postępowania egzekucyjnego, a już nie w zakresie czynności pozaegzekucyjnych. Brak jest zdaniem pełnomocnika podstawy prawnej dla udostępnienia organom KRK (czy działającym z ich upoważnienia wizytatorom) danych osobowych gromadzonych przez komornika w wykonywaniu uprawnień i obowiązków oderwanych od postępowania egzekucyjnego, niezwiązanych z nim bezpośrednio. Pełnomocnik wskazał nadto na istnienie szerokiego i nieograniczonego zakresu nadzoru prezesa sądu oraz Ministra Sprawiedliwości. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. [...], na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138), zwanej dalej u.o.d.o., odmówił uwzględnienia wniosku D.K. komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. W uzasadnieniu GIODO wskazał, że w celu ustalenia okoliczności przedmiotowej sprawy wszczął postępowanie wyjaśniające, w toku którego na podstawie pisemnych wyjaśnień Krajowej Rady Komorniczej ustalił, iż KRK nie przetwarza danych osobowych pobranych przez D.K. komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. z systemu PESEL (pismo KRK z dnia [...] listopada 2017 r. skierowane do GIODO). GIODO podał, że Prezes KRK w ww. piśmie oświadczył, że KRK zleciła przeprowadzenie wizytacji w kancelarii komorniczej D.K. poprzez dokonanie kontroli losowo wybranych 10 spraw Kmn według wyznaczonego schematu oraz przeprowadzenie czynności sprawdzających zarzuty zawarte w odwołaniu D.K. z dnia [...] listopada 2016 r. od ustaleń zawartych w protokole wizytacji w jego kancelarii komorniczej z dnia [...] września 2016 r. przeprowadzonej na zlecenie KRK przez komornika-wizytatora P.S. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. Prezes KRK oświadczył, iż z treści protokołu z ww. wizytacji nie wynika, by w toku tych czynności komornik-wizytator pozyskał dane osobowe pobrane przez wnioskodawcę z systemu PESEL. KRK nie występowała też do komornika D.K. z żądaniem udostępnienia dalszych danych osobowych, a jedynie z żądaniem umożliwienia przeprowadzenia kontroli akt KMN w celu weryfikacji poprawności dokonywania czynności w tych sprawach. Natomiast kontrola zlecona komornikowi-wizytatorowi I.P. zakończyła się odstąpieniem od czynności kontrolnych. To biorąc pod uwagę GIODO wskazał, że podstawę do zgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych daje spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne między innymi wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zgodnie z art. 65 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1277) Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami niezależnie od nadzoru sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości i prezesów sądów (ust. 1). Krajowa Rada Komornicza wyznacza komorników-wizytatorów spośród komorników, którzy są obowiązani dokonywać wizytacji w kancelariach danego okręgu. Wizytacja kancelarii powinna być przeprowadzona co najmniej raz w ciągu 3 lat (ust. 2). Przedmiotem nadzoru, o którym mowa w ust. 1, jest terminowość, rzetelność i skuteczność postępowania egzekucyjnego (ust. 3). Osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników mają prawo wglądu w czynności komorników, mogą żądać wyjaśnień oraz w razie stwierdzenia uchybień mogą wystąpić do sądu o wydanie zarządzenia w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego (ust. 4). GIODO wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.k.s.e, Rada izby komorniczej przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej po dwa egzemplarze protokołów wizytacji i wniosków, poleceń powizytacyjnych oraz sprawozdania zbiorcze kancelarii, a także uchwały i protokoły walnych zgromadzeń komorników izb komorniczych. Zgodnie z art. 67 ust. 3 tej ustawy, Minister Sprawiedliwości może zażądać, w razie potrzeby, od Prezesa Krajowej Rady Komorniczej i rad izb komorniczych również innych dokumentów niż określone w ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 4 tej ustawy, Rada izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego odpisy protokołów wizytacji, wniosków i poleceń powizytacyjnych, o których mowa w ust. 1. GIODO wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone przez niego służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisu, w przypadku naruszenia przepisów u.o.d.o., Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień (pkt 1), uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych (pkt 2), zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe (pkt 3), wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego (pkt 4), zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom (pkt 5), usunięcie danych osobowych (pkt 6). GIODO wskazał, że z powołanych wyżej przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wynika autonomia KRK jako organu nadzorczego nad komornikami w zakresie sprawowania nadzoru pod kątem terminowości, rzetelności i skuteczności postępowania egzekucyjnego oraz uprawnienia nadzorcze KRK. Z kolei nadzór zwierzchni nad działalnością komorników i działalnością samorządu komorniczego, stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, sprawuje Minister Sprawiedliwości. GIODO stwierdził, że w ramach kompetencji przyznanych mu przepisami u.o.d.o., nie może w żadnym razie oceniać prawidłowości, jak i ingerować w sposób prowadzenia postępowania nadzorczego prowadzonego przez KRK wobec D.K. komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., kwestionowanego we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że D.S. zarzucił bezprawne przetwarzanie danych osobowych pobranych przez niego z systemu PESEL dla czynności niezwiązanych z postępowaniem egzekucyjnym. Stwierdził, że niniejsze postępowanie nie dostarczyło dowodów na to, by KRK przetwarzała ww. dane osobowe, KRK kategorycznie temu zaprzeczyła. Tym samym nie można w sprawie stwierdzić stanu niezgodności postępowania KRK z ustawą, co oznacza brak podstaw prawnych do skorzystania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z kompetencji określonych w powołanym wyżej art. 18 ust. 1 ustawy. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi D.K. komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., reprezentowanego przez adwokata. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 18 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 3 u.o.d.o. poprzez wydanie przez organ, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, decyzji nierozstrzygającej kwestii naruszenia przepisów u.o.d.o., w sytuacji gdy nie występuje inny prawny tryb umożliwiający przywrócenie stanu zgodnego z przepisami u.o.d.o., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.d.o. i art. 20 u.k.s.e. w zw. z art. 65 u.k.s.e. poprzez odmowę wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, podczas gdy Krajowa Rada Komornicza pozyskiwała od Komornika w ramach prowadzonego nadzoru bez podstawy prawnej dane osobowe z rejestru PESEL zawarte w postępowaniach nieegzekucyjnych, naruszając tym samym obowiązującą komornika tajemnicę zawodową, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 2 ust. 1-2 u.o.d.o. w zw. z art. 7 pkt 2 u.o.d.o. poprzez błędną wykładnię pojęcia przetwarzania danych osobowych, która doprowadziła do uznania przez organ, że Krajowa Rada Komornicza nie przetwarza danych osobowych pobranych przez skarżącego z rejestru PESEL, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy ochronie danych osobowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie wymogom podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, oraz poprzez nie przeprowadzenie czynności mających ustalić stan faktyczny w sprawie, jak również poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na pominięcie istotnych dla sprawy dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację skargi. Wskazał m.in., że naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 3 u.o.d.o. polega na braku wydania decyzji merytorycznej, w której organ stwierdza naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych (i w związku z tym wydaje nakaz) albo odmawia wydania nakazu ze względu na niestwierdzenie naruszenia przepisów materialnych. Podniósł, że decyzja GIODO ma tylko z pozoru charakter merytoryczny (odmowa uwzględnienia wniosku), bowiem nie rozstrzyga, czy naruszone zostały przepisy o ochronie danych osobowych, lecz jedynie powołuje się na autonomię Krajowej Rady Komorniczej jako organu nadzorczego nad komornikami w zakresie sprawowania nadzoru pod kątem terminowości, rzetelności i skuteczności postępowania egzekucyjnego oraz na uprawnienia nadzorczej KRK. Podkreślił, że przepisy prawa (przede wszystkim u.k.s.e.) regulujące działalność komorników nie ustanawiają żadnego trybu, w którym skarżący mógłby domagać się przywrócenia stanu zgodnego z prawem w zakresie niezgodnego z prawem żądania udostępniania danych osobowych. Pełnomocnik wskazał, że objęcie danych osobowych tajemnicą telekomunikacyjną nie powoduje, że pozostają one poza kognicją GIODO (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r. (I OSK 174/08)). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.d.o. i art. 20 u.k.s.e. w zw. z art. 65 u.k.s.e. pełnomocnik wskazał, że w przypadku sprawowania nadzoru nad komornikiem przez samorząd, uprawnienie do przetwarzania danych osobowych gromadzonych przez kontrolowanego komornika przez komorników-wizytatorów ma swoją podstawę w szczególności w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.d.o. Podał, że zakres dostępu w toku nadzoru nad komornikiem do danych osobowych gromadzonych przez komornika w związku z jego działalnością jest nierozłączne z kompetencjami i uprawnieniami nadzorczymi przyznanymi podmiotom sprawującym nadzór nad komornikiem i jest przez nie wyznaczany. Skarżący podnosił we wniosku, że nadzór Krajowej Rady Komorniczej obejmuje postępowanie egzekucyjne, które jest jedynie pewnym elementem działalności komornika. Uprawnienia sądu oraz Ministra Sprawiedliwości skutkują niepozostawieniem działalności komornika bez kontroli w żadnym zakresie, a po drugie rozszerzenie kompetencji nadzorczych KRK ponad ich ścisłe określenie ustawowe może skutkować powstaniem kolizji między nadzorem prowadzonym przez uprawnione podmioty oraz pomiędzy rozstrzygnięciami poszczególnych organów. W związku z tym, że nadzór korporacyjny ogranicza się do postępowania egzekucyjnego, dane osobowe będą mogły być w jego toku przetwarzane jedynie w przypadku, gdy będą miały bezpośredni związek z kontrolowanym postępowaniem egzekucyjnym i tylko w niezbędnym dla tej kontroli zakresie przetwarzania. Brak jest natomiast podstawy prawnej do udostępniania organom KRK (w tym komornikom-wizytatorom) danych osobowych gromadzonych przez komornika w wykonywaniu uprawnień i obowiązków oderwanych od postępowania egzekucyjnego. Ponadto, organ w decyzji naruszył art. 20 u.k.s.e. w zw. z art. 65 u.k.s.e. Zgodnie z art. 20 u.k.s.e. komornik jest zobowiązany zachować w tajemnicy wszelkie okoliczności sprawy, w których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności, w zgromadzone w ramach czynności dane osobowe. Nadzór korporacyjny prowadzony na podstawie art. 65 u.k.s.e. powinien obejmować wyłącznie dostęp komorników-wizytatorów do informacji objętych tajemnicą zawodową co do prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Rozszerzenie nadzoru korporacyjnego na postępowania nieegzekucyjne stanowi naruszenie art. 65 u.k.s.e w zw. z art. 20 u.k.s.e. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1-2 u.o.d.o. w zw. z art. 7 pkt 2 u.o.d.o. pełnomocnik wskazał, że Komornik w ramach swojej działalności przetwarza dane osobowe zarówno w systemach informatycznych jak i w zbiorach danych, czym dopełnia - zgodnie z art. 2 ust.2 u.o.d.o. - przesłanek objęcia jego czynności przepisami u.o.d.o. Same czynności w ramach kontroli akt KMN zawierających dane osobowe z rejestru PESEL zgodnie z definicją z art. 7 pkt 2) u.o.d.o. są przetwarzaniem danych osobowych, co oznacza, że przekazanie danych osobowych przez Komornika komornikowi wizytatorowi jest z jego perspektywy udostępnieniem danych osobowych. W konsekwencji prowadzona kontrola znajduje się w zakresie stosowania przepisów u.o.d.o. W zakresie naruszenia przepisów k.p.a., pełnomocnik podał, że organ oparł się wyłącznie na piśmie wyjaśniającym z dnia [...] listopada 2017 r. GIODO nie podjął prób wyjaśnienia chociażby, czy w ramach kontroli komornik - wizytator zapoznał się z danymi z rejestru PESEL pobranych przez komornika w ramach prowadzenia postępowań nieegzekucyjnych, jak również nie przeanalizował uchwały nr [...] KRK i zlecenia nr [...] stanowiących podstawę czynności komornika-wizytatora (na temat tych aktów KRK - zob. pkt I). Pełnomocnik podał, że o fakcie, że komornik-wizytator przeprowadził oględziny losowo wybranych akt KMN (a tym samym doszło do udostępnienia danych osobowych z rejestru PESEL) świadczą również przywołane we wniosku: uchwała KRK z dnia [...]września 2016 r. nr [...], zlecenie KRK z dnia [...] września 2016 r. nr [...]oraz protokół z wizytacji przeprowadzonej dnia [...] września 2016 r. na podstawie uchwały KRK z dnia [...] września 2016 r. nr [...] oraz zlecenia KRK z dnia [...] września 2016 r. nr [...] W decyzji organ pominął wspomniane dokumenty i ich znaczenie w sprawie. Generalny Inspektor Ochrony danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym i ustalonym w zaskarżonej decyzji stanie faktycznym ww. skarga jest całkowicie bezzasadna. Organ wskazał, że z przepisów u.k.s.e. wynika autonomia KRK jako organu nadzorczego nad komornikami w zakresie sprawowania nadzoru pod kątem terminowości, rzetelności i skuteczności postępowania egzekucyjnego oraz uprawnienia nadzorcze KRK. Z kolei nadzór zwierzchni nad działalnością komorników i działalnością samorządu komorniczego, stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, sprawuje Minister Sprawiedliwości. GIODO zatem, w ramach kompetencji przyznanych mu przepisami ustawy, nie może w żadnym razie oceniać prawidłowości, jak i ingerować w sposób prowadzenia postępowania nadzorczego prowadzonego przez KRK wobec wnioskodawcy, kwestionowanego we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. Za bezzasadne uznał również zarzuty pełnomocnika Komornika kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego. Przedmiot postępowania został rzetelnie oceniony przez Generalnego Inspektora przez pryzmat przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, po dokonaniu kompleksowej analizy całości zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i z uwzględnieniem zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego. Zaskarżona przez pełnomocnika Komornika decyzja zawierała zaś wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne takiego właśnie rozstrzygnięcia organu do spraw ochrony danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie narusza prawa. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Sprawa zainicjowana przez D.K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S.przed GIODO jest sprawą ściśle związaną z nadzorem Krajowej Rady Komorniczej nad skarżącym jako komornikiem sądowym. Zdaniem D.K. podejmowane przez niego czynności pozaegzekucyjne nie wchodzą w zakres pojęcia "postępowania egzekucyjnego", o którym mowa w art. 65 ust. 3 u.k.s.e., a w konsekwencji, jak wskazywał we wniosku do GIODO, Krajowa Rada Komornicza nie mogła w tym zakresie sprawować nadzoru i przetwarzać danych osobowych, których jest on administratorem w rozumieniu u.o.d.o. Dokonując takiej właśnie wykładni przepisu art. 65 ust. 3 u.k.s.e. skarżący domagał się podjęcia działań przez GIODO na gruncie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W sprawie tej nie budzi wątpliwości Sądu, że GIODO nie ma żadnych uprawnień i kompetencji do oceny zgodności nadzoru prowadzonego przez Krajową Radę Komorniczą nad skarżącym z przepisami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w szczególności zaś do dokonywania oceny tego nadzoru (jego legalności) poprzez przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Działanie to musiałoby się w gruncie rzeczy sprowadzać bowiem do dokonania przez organ ochrony danych osobowych wykładni przepisu art. 65 ust. 3 u.k.s.e. w szczególności zaś wskazania jak należy rozumieć użyty przez ustawodawcę zwrot "postępowania egzekucyjnego". Zgodnie bowiem z tym przepisem, przedmiotem nadzoru, o którym mowa w ust. 1, jest terminowość, rzetelność i skuteczność postępowania egzekucyjnego. Odmienna wykładnia powołanego przepisu u.k.s.e. dokonywana przez skarżącego i Krajową Radę Komorniczą nie stanowi w tej sprawie podstawy do podjęcia działań przez GIODO poprzez wydanie decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, o której mowa w art.18 u.o.d.o. Słusznie w tej sprawie GIODO stwierdził, że nie może ingerować w sposób prowadzenia postępowania nadzorczego przez Krajową Radę Komorniczą i zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku D.K. Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji jako organ uprawniony i zobowiązany do nadzoru zwierzchniego nad samorządem komorniczym wskazuje Ministra Sprawiedliwości (art. 64 ust. 1 u.k.s.e.). Organem takim nie jest GIODO i poprzez przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie może doprowadzić do zakwestionowania nadzoru w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego. Skarżący podkreśla w skardze, że przepisy prawa (przede wszystkim u.k.s.e.) regulujące działalność komorników nie ustanawiają żadnego trybu, w którym skarżący mógłby domagać się przywrócenia stanu zgodnego z prawem (wskazując na niezgodne z prawem żądanie dostępu do danych osobowych). Skarżący wskazuje na jeden z elementów prowadzonej przez KRK wizytacji, podważając dostęp KRK do akt i innych rejestrów. Zasadnie GIODO stwierdził, że jest to element oceny dopuszczalności prowadzenia wizytacji w określonym zakresie i trafnie stwierdził, że jego kompetencje nie sięgają tak daleko, żeby mógł badać zasadność, czy zgodność z prawem przeprowadzenia wizytacji u danego komornika. Odnosząc się zaś ściśle do kwestii przetwarzania danych osobowych, wskazania wymaga, że prawidłowo GIODO powołał się na art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Zgodnie z tym przepisem, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. GIODO powołał w decyzji znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy prawa, w tym w szczególności art. 65 ust. 3 i ust. 4 u.k.s.e. Zgodnie z art. 65 ust. 4 u.k.s.e., osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników mają prawo wglądu w czynności komorników, mogą żądać wyjaśnień oraz w razie stwierdzenia uchybień mogą wystąpić do sądu o wydanie zarządzenia w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Jest oczywiste, że sprawowanie nadzoru poprzez wgląd w czynności komorników związane jest nierozerwalnie z prawem dostępu do danych osobowych i ich przetwarzania w ramach nadzoru. Trudno wyobrazić sobie kontrolę działania komornika bez dostępu do akt, czy innych rejestrów niezbędnych do dokonania tej oceny. Powołanie się zatem przez GIODO na art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. było prawidłowe. To przepis prawa stanowi bowiem w tym przypadku podstawę przetwarzania danych osobowych przez organ nadzoru, wykonujący czynności na podstawie art. 65 ust. 3 u.k.s.e. Sama okoliczność zapoznania się komornika wizytatora w trakcie wizytacji z danymi osobowymi przetwarzanymi przez komornika sądowego nie stanowi w stanie faktycznym tej sprawy podstawy do stwierdzenia naruszenia u.o.d.o. Wyprowadzenie takiego wniosku, czego w istocie domaga się skarżący, musiałoby się opierać na stwierdzeniu przez GIODO braku podstaw prawnych do przeprowadzania wizytacji przez KRK, czyli braku podstaw do nadzoru KRK w odniesieniu do czynności nieegzekucyjnych dokonanych przez skarżącego, o czym była mowa we wniosku inicjującym postępowanie przed GIODO. Jak już jednak wskazano to wyżej, GIODO takich kompetencji nie ma. Nie ma uprawnień do oceny postępowania nadzorczego prowadzonego przez KRK. Kwestia spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, na co powołano się w skardze, nie ma w ogóle znaczenia w niniejszej sprawie. Tego rodzaju zagadnienie i zagadnienie dotyczące kwestionowania w istocie możliwości wykonania przez KRK nadzoru nad komornikiem w ściśle określonym zakresie jego działalności to są dwa zupełnie odmienne zagadnienia i nie łączy ich w tej sprawie pojęcie "tajemnica". Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.d.o. i art. 20 u.k.s.e. w zw. z art. 65 u.k.s.e. wskazania wymaga, że także ten zarzut zmierza w istocie do zakwestionowania uprawnień KRK do dokonywania wobec wymienionego komornika czynności nadzorczych dotyczących postępowań nieegzekucyjnych. Tymczasem GIODO, jak trafnie stwierdził w decyzji, nie ma uprawnień do oceniania prawidłowości prowadzenia postępowania nadzorczego prowadzonego przez Krajową Radę Komorniczą i nie może ingerować w sposób prowadzenia przez KRK tego postępowania nadzorczego. W sprawie tej skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, w którego treści uprawniony organ stwierdziłby, że w ramach nadzoru wykonywanego na podstawie art. 65 ust. 3 u.k.s.e. doszło do przekroczenia uprawnień przez Krajową Radę Komorniczą. Nie było tym samym podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów u.o.d.o. W świetle powyższego podniesiona w skardze kwestia przywrócenia stanu zgodnego z prawem na podstawie innych ewentualnie przepisów (art. 18 ust. 3 u.o.do.), nie mogła być w tej sprawie w ogóle rozważana. W art. 18 ust. 3 u.o.d.o. mowa jest o takiej sytuacji, gdy GIODO stwierdził naruszenie przepisów u.o.d.o. (co w tej sprawie nie nastąpiło) a nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem nie mogłoby nastąpić w sposób wskazany w art. 18 ust. 1 pkt 1-6, ale musiałoby nastąpić w sposób ściśle określony w odrębnych przepisach szczególnych. Także ten zarzut skargi okazał się zatem niezasadny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.