II SA/Wa 66/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 03 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09 maja 2012 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 66/12 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za dodatkowy urlop postanawia - odmówić wykładni wyroku. Pismem z dnia 09 sierpnia 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 12 września 2012 r., M. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 66/12, którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za dodatkowy urlop oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, że jego oczywiste wątpliwości budzi niejasno sformułowane uzasadnienie wyroku: "Identyczna jest także podstawa prawna oraz faktyczna sprawy wcześniejszej i obecnej. Przedmiotem obydwu postępowań była bowiem kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 (...)" Skarżący podniósł, iż WSA w uzasadnieniu wyroku powołał się na wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2115/10, stwierdzając, że "Identyczna jest także podstawa prawna oraz faktyczna sprawy wcześniejszej i obecnej. Przedmiotem obydwu postępowań była bowiem kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.)". W ocenie skarżącego wątpliwości budzi treść wyroku WSA w zakresie: jakiego rodzaju wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW dokonał Sąd I instancji w trakcie procesu orzekania. Skarżący podniósł, iż Sąd I instancji, powołując się na wyrok NSA, stwierdził, że NSA dokonał wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW, gdy tymczasem w uzasadnieniu wyroku NSA nie ma wzmianki o jakiejkolwiek wykładni prawa. Skarżący dodał, że w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2115/10, że "treść przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna i nie wymaga wykładni". Skarżący zauważył, że w uzasadnieniu powołanego wyroku NSA brak jest wzmianki na temat wykładni art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW. Zdaniem skarżącego sformułowaniu nadano prawidłowe brzmienie, ale istotne wątpliwości budzi to, jaki rodzaj wykładni miał na myśli skład sędziowski, gdyż w powołanym wyroku NSA brak jest wzmianki na ten temat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 66/12 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. W ocenie Sądu, powołany przez skarżącego fragment uzasadnienia wyroku: "Identyczna jest także podstawa prawna oraz faktyczna sprawy wcześniejszej i obecnej. Przedmiotem obydwu postępowań była bowiem kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.)" nie budzi wątpliwości. Poza sporem jest przecież to, że NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2115/10 odniósł się do materii wykładni art. 128 ust. 1 pkt 2, stwierdzając, że treść przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna i nie wymaga wykładni, jak również, że obowiązkiem organu było posłużenie się wprost przepisem art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy w jego dosłownym brzmieniu. Stąd stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 66/12, że przedmiotem obydwu postępowań była kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego stanowi w istocie próbę podjęcia polemiki z uzasadnieniem wyroku i z tej przyczyny nie stanowi podstawy do zastosowania art. 158 cyt. ustawy. Tego rodzaju polemika z treścią uzasadnienia wyroku powinna przybrać formę skargi kasacyjnej, którą skarżący złożył w dniu 03 sierpnia 2012 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.