II SA/Wa 660/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 660/10 o odrzuceniu zażalenia A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. II SA/Wa 660/10 o wezwaniu A. D. do nadesłania pełnomocnictwa do występowania w imieniu Z. D. w sprawie ze skargi Z. D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia według właściwości postanawia: - odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wymienionego orzeczenia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Wa 660/10 odrzucił zażalenie A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 660/10 o wezwaniu A. D. do nadesłania pełnomocnictwa do występowania w imieniu Z. D. w sprawie ze skargi Z. D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia według właściwości. Odpis sentencji powołanego wyżej postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony A. D. w dniu 21 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k-[...]). W dniu 27 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) A. D., na podstawie art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tutejszego Sądu, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyżej wskazanego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 285a § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia A. D. uczynił powoływane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r. Biorąc pod uwagę treść cytowanego art. 285a § 1 i 2 P.p.s.a., należy stwierdzić, iż niniejsza skarga jest niedopuszczalna, ponieważ postanowienie z dnia 15 czerwca 2011 r. w dniu wniesienia skargi nie posiadało przymiotu prawomocności. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została bowiem wniesiona w dniu 27 czerwca 2011 r., tj. w terminie otwartym do wniesienia zażalenia od tego postanowienia, zważywszy iż zostało ono doręczone A. D. w dniu 21 czerwca 2011 r. Ponadto należy podkreślić, że złożona skarga jest niedopuszczalna również z innej przyczyny – została ona wniesiona z uchybieniem art. 285l w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę taką sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2). W myśl zaś art. 285f § 3 P.p.s.a., skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Pomimo zatem tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego, czyli obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez uprawnione osoby, wymienione w art. 175 P.p.s.a., skarga ta została sporządzona przez A. D. osobiście, co uchybia cytowanej wyżej regulacji, w konsekwencji czyniąc ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 285a § 1 i 2 oraz art. 285f § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.