II SA/Wa 660/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.K. z dnia 27 października 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W treści formularza wniosku F.K. oświadczył, że samodzielne prowadzi gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest renta z tytułu całkowitej niezdolności w wysokości 2.348, 26 zł netto (2.850, 83 zł brutto). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał m.in., że ubiega się o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niemożność ustanowienia adwokata z wyboru. W tym zakresie wyjaśnił, że występował do kilku kancelarii adwokackich o odpłatne udzielenie prawa pomocy jednakże adwokaci odmawiali przyjęcia sprawy z różnych przyczyn. Jako podstawę faktyczną ubiegania się o prawo pomocy wymienił również spłatę zadłużenia wobec dwóch spółdzielni mieszkaniowych. Oświadczył, że posiada spółdzielcze własnościowe prawo do dwóch lokali mieszkalnych, przy czym w jednym z tych lokali obecnie mieszka. Wyjaśnił, że lokale te nie są przedmiotem najmu i nie przynoszą dochodu. Poza oświadczeniem złożonym na formularzu skarżący nie złożył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających podane we wniosku informacje. Z tego powodu, w piśmie z dnia 8 listopada 2013 r., skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów źródłowych poświadczających dochody oraz możliwości płatnicze, tj.: wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków w prowadzonym gospodarstwie domowym, aktualnych (na dzień złożenia wniosku) dokumentów potwierdzających wysokość zobowiązań pieniężnych, których jest stroną, a także zaświadczenia o wysokości renty stanowiącej źródło utrzymania, względnie aktualnych decyzji o przyznaniu renty lub jej waloryzacji. W dniu 2 grudnia 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie, skarżący złożył szczegółowe zestawienie dokumentów, z których wynikały zobowiązania finansowe, przedstawił również decyzję o waloryzacji renty, zestawienie opłat eksploatacyjnych za posiadane lokale mieszkalne oraz złożył liczne dowody wpłat kwot pieniężnych w przedziale od 120 do ok. 3.700, które obejmowały spłatę powstałego po jego stronie długu, przede wszystkim wobec spółdzielni mieszkaniowych. Przechodząc do rozpoznania wniosku, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 255 ppsa, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Zgodnie zatem z wolą ustawodawcy, wydanie prawidłowego orzeczenia w zakresie prawa pomocy możliwe jest tylko wówczas, gdy brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych strony. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został jednak spełniony - złożone przez skarżącego oświadczenie nie czyni zadość wezwaniu z dnia 8 listopada 2013 r., a złożone dokumenty źródłowe są w dalszym ciągu niewystarczające do oceny możliwości płatniczych skarżącego. Otóż ze złożonych dokumentów wynika, że skarżący utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 2.850, 83 zł brutto (2.348, 26 zł netto). Skarżący był zadłużony wobec spółdzielni mieszkaniowej na kwotę co najmniej 4.040, 43 zł. Taką bowiem kwotę, poza kosztami procesu, zasądził od skarżącego na rzecz spółdzielni mieszkaniowej Sąd Rejonowy dla [...] w W. Z pozostałych złożonych przez skarżącego dokumentów wynika z kolei, że skarżący spłacił istniejące zadłużenie bezpośrednio na rachunek spółdzielni lub na rachunek komornika w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, przy czym jednorazowe kwoty tych wpłat często przekraczały wysokość pobieranego świadczenia rentowego. Wpłaty te były dokonywane także w okresie następującym po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oznacza to zatem, że skarżący dokonując spłaty zadłużenia dysponował środkami pieniężnymi w wysokości wyższej niż osiągany dochód. Natomiast skarżący nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby, że posiadał lub posiada oszczędności. Co więcej w formularzu wniosku zaprzeczył, że posiada jakiekolwiek zgromadzone środki pieniężne. Wymienił jedynie nieznaczną ilość akcji imiennych o niewielkiej wartości. Skarżący nie złożył także wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, mimo wyraźnego w tym zakresie wezwania. Nie podał też informacji, że rachunków takich nie posiada. W tej zaś sytuacji treść złożonego oświadczeń skarżącego nie pozwala na ustalenie jego rzeczywistych możliwości płatniczych i to tym bardziej, że wedle oświadczenia zamieszczonego w formularzu wniosku skarżący starał się o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, a pomocy tej nie uzyskał z innych przyczyn niż przyczyny majątkowe. W konsekwencji skarżący nie uzupełnił niewystarczającego do oceny jego możliwości płatniczych oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a tym samym nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.