II SA/Wa 661/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia lokalu oddala skargę Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], wydane na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), którym uznał za bezzasadne zarzuty J. K. w sprawie zastosowania wobec niej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w postaci nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., w terminie 21 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem zastosowania przymusu bezpośredniego. W uzasadnieniu powołał się na stanowisko wierzyciela – Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2005 r., że J. K. zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego i w związku z tym, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 35, poz. 304), lokal ten podlega obowiązkowemu opróżnieniu. Wyjaśnił dodatkowo, że w 1964 r. ojciec skarżącej – H. K. – funkcjonariusz Służby Więziennej, otrzymał przydział tego lokalu jako kwatery stałej – mieszkania służbowego. H. K. zmarł w 2003 r. J. K. mimo otrzymania upomnienia do opróżnienia dobrowolnie tego lokalu, do tego wezwania nie zastosowała się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wnosiła o uchylenie zaskarżonych postanowień, zarzucając, że zostały one wydane z pominięciem okoliczności, które w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia tej sprawy. Organy orzekające pominęły bowiem, że jest ona jedyną spadkobierczynią po zmarłym ojcu, H. K. Zachowała więc prawo do wykupu tego lokalu mieszkalnego (przy ul. [...]) po zmarłym ojcu, mimo że jest zameldowana w innym mieszkaniu na terenie W. (przy ul. [...]). Podkreśliła, że wraz z małoletnim synem mieszka w lokalu przy ul. [...], regularnie wnosi opłaty za korzystanie z tego lokalu i bezskutecznie – jak dotąd, zabiega o załatwienie wszystkich formalności w celu wykupienia tego mieszkania. Tylko z przyczyn zależnych od organu, nie może nastąpić sfinalizowanie sprawy wykupienia przez nią tego lokalu. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę J. K. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy przy podejmowaniu zaskarżonych postanowień dopuściły się naruszenia prawa w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłoszony przez skarżącą zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ rozpoznał z zachowaniem warunków proceduralnych określonych w art. 34 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednym z elementów tej procedury jest uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. Zakłada to obowiązek powiadomienia wierzyciela o zgłoszeniu zarzutu przez zobowiązanego, w tym wypadku przez skarżącą. Jak zaznaczył NSA w wyroku z dnia 20 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 911/96, opublikowanym w ONSA 1998 nr 4 poz. 148, odstąpienie przez organ egzekucyjny, niebędący jednocześnie wierzycielem, od wymogu uzyskania wypowiedzi wierzyciela "stanowi naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Wojewoda [...], po zgłoszeniu przez skarżącą zarzutu zastosowania wobec niej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, powiadomił o tym wierzyciela – tj. Dyrektora Aresztu Śledczego [...], z równoczesnym wezwaniem do zajęcia stanowiska odnośnie zgłoszonego zarzutu. W odpowiedzi wierzyciel uznał zarzut skarżącej za bezzasadny, a w uzasadnieniu podał, że J. K. zajmuje lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] bez tytułu prawnego, jest zameldowana w innym mieszkaniu na terenie W. W tej sytuacji, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 35, poz. 304), lokal ten podlega obowiązkowemu opróżnieniu. Podkreślił, że skarżąca mimo wezwań o dobrowolne opuszczenie lokalu przy ul. [...], lokalu tego nie opuściła, domagając się jedynie wyrażenia przez wierzyciela zgody na wykupienie lokalu. Organ egzekucyjny po otrzymaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego przez skarżącą zarzutu, podzielił jego stanowisko i uznał zarzut skarżącej za bezzasadny. Minister Sprawiedliwości, rozpoznając zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., podzielił słuszność stanowiska organu egzekucyjnego i zaskarżone postanowienia utrzymał w mocy. Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych postanowień i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.