II SA/Wa 661/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odrzucić skargę. A. J. w dniu 25 marca 2016 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym, k-7 akt) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, wskazując, że zaskarżony rozkaz personalny otrzymał w dniu 25 marca 2016 r. Podniósł, że o fakcie pobytu w szpitalu poinformował organ II instancji pismem z dnia 28 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi i brak wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona postępowania ma zatem trzydzieści dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem poczty. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżony rozkaz personalny został doręczony skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Wskazać należy, że z unormowań kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika, iż zasadą jest, że doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 kpa). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie 1 kpa). Natomiast w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się przepis art. 44 kpa, który normuje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej operatora pocztowego, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie, z poczynionych przez doręczyciela na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji adnotacji wynika, że zawiadomienie o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej strony w dniu 19 listopada 2015 r., a następne awizo pozostawiono w dniu 27 listopada 2015 r., natomiast przesyłka została złożona w placówce pocztowej i zwrócona do nadawcy w dniu 4 grudnia 2015 r. W tej sytuacji za datę doręczenia stronie zaskarżonego rozkazu personalnego został uznany dzień 3 grudnia 2015 r. Oznacza to, że ostatni dzień ustawowego terminu do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 4 stycznia 2016 r. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa skarga została nadana do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem urzędu pocztowego, w dniu 25 marca 2016 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że pismem z dnia 28 listopada 2015 r. poinformował organ o tym, iż przebywa w szpitalu od dnia 20 października 2015 r., należy zauważyć, że pismo strony w tym przedmiocie zostało nadane na adres organu w dniu 1 grudnia 2015 r. i doręczone organowi w dniu 3 grudnia 2015 r. (już po wydaniu zaskarżonego rozkazu i jego przesłaniu stronie). Nadto, jak wynika z akt administracyjnych (pismo ze szpitala [...] z dnia 21 lipca 2015 r., k-48 akt adm.) skarżący od lipca 2015 r. wiedział, że od dnia 20 października 2015 r. jest planowany jego pobyt w szpitalu, a w dniu 14 września 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie) złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o zwolnieniu go ze służby w Policji, a więc miał również świadomość, że toczy się w sprawie postępowanie przed organem II instancji. Należy podzielić stanowisko organu, że wiedząc o dłuższej nieobecności skarżący, zachowując należytą dbałość o własne interesy, powinien zorganizować odbiór kierowanej do niego korespondencji np. poprzez udzielenie właściwego pełnomocnictwa. Uniknięcie komplikacji związanych z pobytem w szpitalu było możliwe także poprzez wcześniejsze powiadomienie o tym organu i podanie adresu, pod który w tym czasie może być przesyłana korespondencja. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania, choć spowodowana była ważnymi przyczynami, nie niweczy skutków doręczenia w trybie art. 44 kpa. W związku z powyższym, zestawiając datę doręczenia stronie zaskarżonej decyzji w trybie tzw. fikcji prawnej z datą nadania skargi na adres organu (3 grudnia 2015 r. i 25 marca 2016 r.), należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, a skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu, przewidzianego do jej wniesienia. Dlatego w tym stanie rzeczy, stwierdzając że w sprawie prawidłowo zastosowano tryb doręczenia z art. 44 kpa, a także, że skarżący uchybił 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.