II SA/Wa 664/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak( spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] stycznia 2016 r. nr [...] umarzającej w całości postępowanie w sprawie cofnięcia J. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] , powołując się na art. 182 k.p.a., pismem z [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył postępowanie karne wobec J. S. oskarżonego o to, że 25 grudnia 2013 r. kierował wobec A. J. groźby karalne pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała, które wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadniona obawę, że mogą zostać spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. Komendant Wojewódzki Policji w B. [...] maja 2014 r. wszczął administracyjne w przedmiocie cofnięcia J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w B. wpłynęło prawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w B. [...] Wydział Karny [...] (sygn. akt [...]), utrzymujące w mocy wskazany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny (sygn. akt [...]) warunkowo umarzający postępowanie karne z art. 190 § 1 k.k. prowadzone przeciwko J. S. na okres próby wynoszący 1 rok. Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił powyższa decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. W toku ponownie prowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w B. wystąpił do Sądu Rejonowego w B. o nadesłanie akt sprawy o sygn. [...]. Akta te wpłynęły do organu I instancji 30 czerwca 2015 r. Ponadto organ I instancji zobowiązał J. S. do poddania się badaniom lekarskim oraz psychologicznym i dostarczenia wydanych w wyniku tych badań orzeczeń. Orzeczenia te strona przedstawiła 22 lipca 2015 r. W orzeczeniu Lekarskim stwierdzono, że J. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Podobnie w orzeczeniu psychologicznym stwierdzono, że osoba ta nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Komendant Wojewódzki Policji w B., działając w oparciu § 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń (Dz. U. Nr 79 poz. 898 ze zm.), wniósł odwołanie od wskazanych wyżej orzeczeń. 15 października 2015 roku do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] września 2015 r., wystawione w trybie odwoławczym, stwierdzające, że J. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W tym samym dniu organ I instancji otrzymał także orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] października 2015 r., stwierdzające, że J. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto w toku prowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w B. uzyskał pozytywną opinię z miejsca zamieszkania strony wystawioną przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w B. oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego wskazującą, że J. S. nie figuruje w kartotece karnej w podanym zakresie na dzień 10 grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...], powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., umorzył w całości postępowanie w sprawie cofnięcia J. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po uzupełnieniu materiału dowodowego o kserokopię akt sprawy karnej, orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, szczegółową opinię z miejsca zamieszkania strony i kartę karną z Krajowego Rejestru Karnego, nie widzi podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 576 ze zm.). W ocenie organu niewątpliwie warunkowe umorzenie postępowania karnego zawiera w sobie stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Istotną cechą tej instytucji jest pozytywna prognoza, opierająca się na ocenie postawy "sprawcy". Organ wskazał także, że wydając decyzję wziął również pod uwagę uzasadnienie wyroku sygn. akt. [...], w którym Sąd wskazał, że "(...) zachowanie oskarżonego należało jednak ocenić w aspekcie często występującego wzburzenia i zdenerwowania w konfliktach sąsiedzkich, które na ogół mają charakter dwustronny (...)". Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w B. podał, że organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego. Organ wskazał, że w związku z tym zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, że w świetle szeregu pozytywnych ustaleń dotyczących strony jedna z przesłanek instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, tj. przypisanie sprawcy winy, jest niewystarczająca. Od decyzji tej prokurator Prokuratury Rejonowej [...] wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż nie zachodzi podstawa cofnięcia pozwolenia na broń J. S. w sytuacji wydania wobec niego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne na okres próby jednego roku, podczas gdy treść tego wyroku wskazuje, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa umyślnego z art. 190 § 1 k.k., a zatem stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, niezależnie od okoliczności, czy został za ten czyn skazany, przy czym wobec spełnienia tej przesłanki Komendant Wojewódzki Policji w B. zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy zobowiązany jest cofnąć przedmiotowe pozwolenie na posiadanie broni palnej; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji administracyjnej, a mianowicie art. 105 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki umorzenia określone w powołanym przepisie, a w szczególności postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, jednocześnie zaś zachodzą podstawy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego polegającego na cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej lub odmowie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i utrzymaniu w mocy tegoż pozwolenia, jeśli w ocenie organu I instancji istnieją okoliczności uzasadniające takie orzeczenie. Decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że analiza art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, iż przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie ma się rzecz z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Oznacza to, że każda z wyżej wymienionych przesłanek stanowi - oddzielnie - podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, co daje możliwość takiego działania już po ustaleniu faktów, czy zdarzeń nie mających źródła w skazaniu, jednakże stanowiących zagrożenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy. Sam fakt nieskazania nie jest zatem decydujący o sposobie rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał, że faktem jest, że J. S. 25 grudnia 2013 r. zachowywał się agresywnie wobec swego sąsiada, który wezwał Policję po stwierdzeniu, iż zastawił mu on wjazd na posesję. Polegało to na wygłaszaniu pod jego adresem prowokacyjnych i obraźliwych słów, a także gróźb zastrzelenia go. Podłożem zdarzenia był konflikt ma tle wiaty zbudowanej przez sąsiada na jego posesji, co wzbudziło sprzeciw J. S.. Sprawa znalazła finał w sądzie karnym, który biorąc pod uwagę dotychczasową niekaralność strony oraz jego postawę życiową (nigdy nie przebywał w Izbie Wytrzeźwień, ma rodzinę, stałe miejsce zamieszkania, prowadzi ustabilizowany tryb życia) uznał, iż zdarzenie to było w jego życiu incydentalne i z tego powodu postępowanie w tej sprawie warunkowo umorzył. O tym, że prognoza sądu dotycząca J. S., iż nie naruszy on ponownie porządku prawnego, okazała się trafna świadczy, zdaniem organu, fakt że przeszedł on pomyślnie czas próby (zakończył się on we wrześniu 2015 r.). Ponadto przeprowadzony aktualnie wywiad środowiskowy (k. 198 akt sprawy) nie ujawnił żadnych nowych faktów wskazujących na lekceważenie przez niego zasad porządku publicznego, dobrego sąsiedztwa, czy przepisów prawa. Ponadto strona uzyskała w obu instancjach pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne (k. 184, 185, 191 i 192), jest pozytywnie postrzegana w środowisku myśliwych (k. 116) i ma czystą kartę karną w KRK. W ocenie organu brak jest podstaw do cofnięcia J. S. pozwolenia na broń myśliwską. Swoim zachowaniem - tak przed, jak i po zdarzeniu będącym przedmiotem oceny sądu karnego - nie stworzył bowiem zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, zwłaszcza w kontekście ewentualnego użycia broni sprzecznie z prawem. W tej sytuacji, zdaniem organu, samo zdarzenie należy ocenić jako niechlubny dla strony, ale jednak incydent, z którego wyciągnęła stosowne wnioski. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, zasadne jest umorzenie postępowania administracyjnego, bowiem w jego toku zaistniała okoliczność czyniąca je bezprzedmiotowym, z uwagi brak podstaw do zastosowania wobec J. S. norm określonych w przepisach ustawy o broni i amunicji. Ponadto organ wyjaśnił, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie zostało wszczęte, ale okazało się lub stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, gdy sprawa indywidualna nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji administracyjnej orzekającej merytorycznie o uprawnieniach J. S. stałoby w sprzeczności z przepisami art. 105 § 1 k.p.a. Na powyższą decyzję prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, niezgodnej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności niewłaściwą ocenę materiałów zawartych w aktach oznaczonych sygn. [...] Sądu Rejonowego w B. o przestępstwo z art. 190§ 1 k.k., polegające na skierowaniu do pokrzywdzonego groźby karalnej pozbawienia życia, która wzbudziła w wymienionym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona oraz polegające na uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na korzyść strony, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż nie zachodzi podstawa cofnięcia pozwolenia na broń J. S. w sytuacji ustalenia, że wymieniony wypełnił znamiona przestępstwa umyślnego z art. 190 § 1 k.k., a zatem stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, przy czym, wobec spełnienia tej przesłanki, obligatoryjne jest cofnięcie przedmiotowego pozwolenia na posiadanie broni palnej, zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji administracyjnej, a mianowicie art. 105 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki umorzenia określone w powołanym przepisie, a w szczególności postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, jednocześnie zaś zachodzą podstawy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego polegającego na cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej lub odmowie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i utrzymaniu w mocy tegoż pozwolenia, jeśli w ocenie organu istnieją okoliczności uzasadniające takie orzeczenie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem ściśle reglamentowanym. Przyznała, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny i nie wymaga uzupełnienia. Zdaniem strony skarżącej konieczne jest jednak dokonanie szczególnie wnikliwej jego oceny. Ocena sądu karnego dotycząca J. S. dotyczy jednego konkretnego zdarzenia popełnionego na szkodę ustalonej osoby pokrzywdzonej. Organ decydujący o pozostawieniu stronie uprawnienia do posiadania broni palnej winien mieć na uwadze szerszy aspekt zagadnienia, a mianowicie bezpieczeństwo nieokreślonej liczny osób, z którymi kontakt ma strona. Strona skarżąca podniosła, że prezentowana przez J. S. podczas zdarzenia agresywna postawa wobec pokrzywdzonego nie daje gwarancji, że podobne lub inne agresywne zachowania z jego strony nie będą miały miejsca w przyszłości. Zwróciła również uwagę, że powód agresji był w tym przypadku zupełnie nieznaczący oraz że nie ma podstaw do przyjęcia, iż konflikt między tymi osobami został zakończony. Zdaniem strony skarżącej brak jest podstaw do uznania, że posiadacz broni palnej dopuszczający się przestępstwa umyślnego, polegającego na skierowaniu groźby użycia broni wobec innej osoby, nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nie jest dopuszczalne, na zasadzie automatyzmu, cofanie pozwolenia na broń każdej osobie, w stosunku do której zapadł wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne. Przyjęcie zatem za podstawę faktyczną jedynie faktu wydania wyroku karnego umarzającego warunkowo postępowanie karne, nie przesądza jeszcze o tym, że oskarżony może realnie użyć broni palnej. Wskazał, że rozpatrując sprawę nie ograniczył się wyłącznie do uwzględnienia jedynie kwestii wydania przedmiotowego wyroku, ale przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ocenił, iż rodzaj i waga zarzutu, a także postawa oskarżonego nie daje podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: 1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7; 2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6; 3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25; 4) przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; 5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Niewątpliwie skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Nie ulega również wątpliwości, że wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie w stosunku osoby, która dopuściła się popełnienia takiego przestępstwa, w świetle cytowanych powyżej przepisów taką przesłanką nie jest. Sąd podziela stanowisko organu, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zatem zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowią podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Stąd też chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. niepowiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Stąd też, w sytuacji, gdy J. S. nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, to cofnięcie mu pozwolenia na broń mogłoby nastąpić w przypadku wykazania, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił, że J. S. nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6, tj. osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocena taką organ dokonał po wyczerpującym zebraniu dowodów w sprawie. Przede wszystkim organ oparł się na dokumentach załączonych do sprawy o sygn. [...], zakończonej wydaniem wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne w stosunku do J. S., jak też na samym wyroku z [...] maja 2014 r., a przede wszystkim na zawartej w nim pozytywnej prognozie co do tej osoby. Organ wziął również pod uwagę orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wskazujące, że J.S. może dysponować bronią. Podkreślenia wymaga, że organ w tym przypadku skorzystał z przysługującego mu co do tych orzeczeń trybu odwoławczego. Kwesta braku przeciwskazań natury medycznej i psychologicznej do dysponowania bronią przez J. S. nie może zatem budzić wątpliwości. Ponadto organ oparł się na wywiadzie środowiskowym dotyczącym J. S. oraz opinii z Koła Łowieckiego "[...]" w [...]. Wziął także pod uwagę, informację z Krajowego Rejestru Karnego. Zdaniem Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, odpowiadający dyrektywom zawartym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sama strona skarżąca przyznaje w skardze, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny i nie wymaga uzupełnienia. Wątpliwości strony skarżącej budzi jednak dokonana przez organ ocena zebranych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela jednak tych wątpliwości. Żaden z zebranych w sprawie dowodów nie potwierdził, że J. S. jest osobą, która stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przeszedł on pozytywnie okres próby wynikający ze wskazanego wyżej wyroku. Posiada pozytywną ocenę z Koła Łowieckiego, do którego przynależy, a także cieszy się dobrą opinią w środowisku zamieszkania. Sąd zgadza się z oceną organu, że z dowodów tych nie wynikają żadne nowe fakty wskazujące na lekceważenie przez niego zasad porządku publicznego, dobrego sąsiedztwa, czy przepisów prawa. Ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwoliła organowi w sposób uprawniony do przyjęcia, że J. S. nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaznaczyć również należy, że organ dokonał swobodnej, lecz nie dowolnej, oceny zebranych dowodów, zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Nie doszło zatem, w ocenie Sądu, do naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zauważyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po wystąpieniu prokuratora, skierowanym do organu w trybie art. 182 k.p.a. Przepis ten stanowi, że prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Postępowanie administracyjne jest w takiej sytuacji wszczynane z urzędu przez organ (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2012, s. 678. Ponadto postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ustawy o broni i amunicji) jest typowym postępowaniem wszczynanym z urzędu. W przypadku bowiem, gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych należy przyjąć, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień – wszczęcie postępowania następuje z urzędu (por. tamże s. 291). Przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują tutaj możliwości złożenia wniosku o cofnięcie pozwolenia broń, który podlegałby rozpoznaniu przez organ. W konsekwencji tego przepis art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie przewiduje możliwości wydania rozstrzygnięcia odmawiającego cofnięcia pozwolenia na broń. Skoro zatem brak jest podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia, to postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, w przypadku braku przesłanek do cofnięcia tego uprawnienia, winno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Należy również zwrócić uwagę, że mimo, iż organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie, to w uzasadnieniu decyzji, w istocie wykazał, że nie istnieją przesłanki do cofnięcia J. S. pozwolenia na broń. Niezależnie zatem od treści rozstrzygnięcia tej decyzji głównym wnioskiem z niej wypływającym jest, to że pozwolenie na broń nie powinno być w tym przypadku cofnięte. Stąd też nawet gdyby uznać, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., to naruszenie takie nie miało by wpływu na wynik sprawy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.