II SA/Wa 665/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności funkcjonariusza do służby oraz związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w zakresie ustalenia zdolności funkcjonariusza do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącej J. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Rejonowa Komisja Lekarska w W. (dalej jako: RKL), działając na skierowanie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K., po przeprowadzeniu badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych, rozpoznała u J. M. (dalej jako: skarżąca) zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (§86 p.3 kol.5 kat.C), stan po urazie skrętnym stawu skokowego lewego w służbie (2020) z uszkodzeniem AFTL, wygojonym z mierną niestabilnością boczną, bez upośledzenia ruchomości stawu, stan po urazie skrętnym kręgosłupa szyjnego poza służbą (2016) bez szkody kostnej, wygojonym bez upośledzenia sprawności ustroju, stan po urazie przeciążeniowym kręgosłupa L-S poza służbą (03.2022) ze współistnieniem wielopoziomowych zmian dyskopatycznych, bez deficytów neurologicznych i upośledzenia sprawności ruchowej (§63 p.l kol.5 kat.A) i orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], uznała skarżącą za trwale niezdolną do służby w Straży Granicznej (kategoria C). Skarżąca działając na podstawie art. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia [...] listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. złożyła odwołanie od orzeczenia RKL nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie prawa procesowego tj.; a. art. 7, art. 77 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego oraz wyciągnięcie wniosków nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym co skutkowało orzeczeniem trwałej niezdolności Skarżącej do służby w Straży Granicznej (kategoria C) oraz uznaniem, że trwała niezdolność nie ma związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby podczas, gdy Organ zobligowany jest zebrać materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie przed wydaniem rozstrzygnięcia dokonać swobodnej oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów; b. art. 107 §1 pkt 6 oraz art. 107 §3 kpa poprzez lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia podczas, gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać co najmniej wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, na których organ swoje rozstrzygnięcie oparł; 2) naruszenie prawa materialnego tj. a. § 86 pkt 3 kok 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa poprzez wadliwe ustalenie schorzenia podstawowego i przyjęcie, iż funkcjonariuszka cierpi na zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne w fazie utrwalonej, co skutkowało orzeczeniem kategorii C - trwale niezdolna do służby w Straży Granicznej podczas, gdy zgodnie z załączoną dokumentacją medyczną oraz kartą obiegową od psychiatry Organ winien był przyjąć kwalifikację prawną określoną w § 86 pkt 2 kol. 5 w/w rozporządzenia - zaburzenia nerwicowe upośledzające lub znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę z jednoczesnym orzeczeniem kategorii B - zdolna do służby z ograniczeniami; b. § 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r, w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż schorzenie nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i nie spełnia kryteriów załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia podczas, gdy zdiagnozowane u Skarżącej zaburzenia lękowe pojawiły się w czasie trwania pandemii COVID-19 oraz mają związek z zadaniami jakie wówczas wykonywała, a także z innymi traumatycznymi doświadczeniami zawodowymi, w tym mobbingiem, których skutkiem były silny lęk, poczucie utraty bezpieczeństwa, obniżenie nastroju oraz objawy PTSD. Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi do Spraw Wewnętrznych skład orzekający w Łodzi (dalej jako: CKL) po rozpoznaniu odwołania skarżącej, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 310 tj) orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu niniejszej decyzji CKL wskazała, że koniecznym było dokonanie ponownej oceny stanu zdrowia, w szczególności oceny psychiatrycznej skarżącej. Konsultująca stronę w dniu 25 listopada 2024r. specjalistka psychiatrii wniosła o przeprowadzenie badania psychologicznego. Badająca stronę psycholog wskazała, ze obecnie nie występują u niej objawy lęku i depresji a cechy osobowości obniżają zdolności adaptacyjne tylko w stopniu umiarkowanym. Bazując m.in. na w/przywołanej opinii psychologa specjalista psychiatra w swej opinii z 31 grudnia 2024r. postawił rozpoznanie zaburzeń nerwicowych upośledzających zdolności adaptacyjne i wskazała na kwalifikację prawną tożsamą z dokonaną przez organ I instancji. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że skarżąca z powodu zaburzeń nerwicowych jest leczona od 2016 r.(farmako- i psychoterapia), że była hospitalizowana w Oddziale Dziennym Zaburzeń Nerwicowych (2019 r.) i Dziennym Oddziale Psychiatrycznym (2024r.), a w karcie informacyjnej z 31 maja 2024 r. wpisano informację, że w wyniku zastosowanego leczenia uzyskano częściową poprawę stanu psychicznego. W ocenie organu rozpoznane u skarżącej zaburzenia nerwicowe nie są wymienione w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia, a więc brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zaburzenia nerwicowe figurują w pkt. 8 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, a na ich ujawnienie i rozwój mogły mieć wpływ warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby, co pozwala uznać ich związek ze służbą. CKL ostatecznie nie znalazł podstaw do zmiany decyzji orzeczniczej podjętej przez RKL. Skarżąca pismem z dnia 18 marca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej także CKL) nr.[...] utrzymujące w mocy orzeczenie Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła: I. Naruszenie art. 7 oraz art. 6 Konstytucji RP zgodnie, z którymi organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa podczas, gdy w toku postępowania organ administracji (Skład orzeczniczy CKL w [...]) nie dokonał ustalenia swojej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania drugoinstancyjnego w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszki J. M. do służby w Straży Granicznej, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, w wyniku czego przedmiotowe postępowanie prowadzone było bez wymaganej legitymacji prawnej. Ponadto, Organ niewłaściwie zastosował przepisy prawa materialnego oraz przepisy prawa procesowego, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji orzeczniczej; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. §2 Zarządzenia nr 51 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 sierpnia 2024 r. w sprawie miejscowości, w których orzekają składy orzekające Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej także Zarządzenie nr 51) poprzez rozpatrzenie wniesionego przez Skarżącą odwołania przez skład orzekający działający poza siedzibą Centralnej Komisji Lekarskiej podczas, gdy odwołania od orzeczeń rejonowych komisji lekarskich wniesione do Centralnej Komisji Lekarskiej przed dniem 1 września 2024 r. podlegają rozpatrzeniu przez składy orzekające Centralnej Komisji Lekarskiej działające w jej siedzibie; b. art. 9 w zw. z art. 10 w zw. art. 73 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów podczas, gdy organy administracji publicznej zobowiązane są umożliwić stronie wgląd w akta sprawy w każdym stadium postępowania oraz zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów; c. art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego sprawie materiału dowodowego oraz wyciągnięcie wniosków nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale, co skutkowało orzeczeniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Straży Granicznej (kategoria C) oraz uznaniem, że trwała niezdolność do służby w Straży Granicznej nie ma związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby podczas, gdy CKL zobligowany jest zebrać materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie przed wydaniem rozstrzygnięcia dokonać swobodnej oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów; d. art. 47 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 roku o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej także ustawa o komisjach lekarskich) poprzez błędne uznanie, że brak jest podstaw do zmiany decyzji orzeczniczej podjętej przez Dolnośląską Rejonową Komisję Lekarską we [...] (dalej także DRKLWr) i utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia nr RKL [...] podczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał uzasadniał uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wydanie przez CKL orzeczenia własnego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską; e. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich poprzez nie wskazanie przyczyn z jakich Organ wypowiadając się w sprawie faktów, które uznał za udowodnione nie wskazał przyczyn, z powodu których inne zgromadzone w sprawie materiały i dowody pominął lub odmówił im wiarygodności oraz mocy dowodowej podczas, gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać co najmniej wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. § 86 pkt 3 kol. 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa poprzez wadliwe ustalenie schorzenia podstawowego i przyjęcie, iż funkcjonariuszka cierpi na zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne w fazie utrwalonej, co skutkowało orzeczeniem kategorii C - trwale niezdolna do służby w Straży Granicznej podczas, gdy zgodnie z załączoną dokumentacją medyczną, opinią psychologiczną oraz opinią psychiatryczną z dnia 24 kwietnia 2024 r. Organ winien był przyjąć kwalifikację prawną określoną w § 86 pkt 2 kol. 5 w/w rozporządzenia - zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę z jednoczesnym orzeczeniem kategorii B - zdolna do służby z ograniczeniami; b. § 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej (dalej także Rozporządzenie w sprawie wykazu schorzeń i chorób) poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż rozpoznane u Skarżącej zaburzenia nerwicowe nie mają związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż nie są wymienione w załączniku nr 1 Rozporządzenia w sprawie wykazu schorzeń i chorób podczas, gdy stwierdzone u Skarżącej zaburzenia lękowe wymienione zostały w poz. nr 3 w punkcie 1, 3 i 4 ww. rozporządzenia oraz pojawiły się w czasie trwania pandemii COVID-19, a co za tym idzie mają związek z zadaniami jakie J. M. wówczas wykonywała, a także z innymi traumatycznymi doświadczeniami zawodowymi, których skutkiem były silny lęk, poczucie utraty bezpieczeństwa, obniżenie nastroju oraz objawy stresu pourazowego, a co za tym idzie ze schorzeniami mającymi związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Ponadto skarżąca w skardze wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia w części określającej zdolność fizyczną i psychofizyczną skarżącej do służby w Straży Granicznej oraz w części stwierdzającej, iż rozpoznane u skarżącej zaburzenia nerwicowe nie mają związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części określającej zdolność fizyczną i psychofizyczną skarżącej do służby w Straży Granicznej oraz w zakresie związku ustalonego schorzenia ułomności ze szczególnymi właściwościami służby i przekazanie go w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia lub rozważenie przez sąd możliwości uchylenia orzeczenia Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] z dnia [...] lipca 2024 roku, nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie wydane zostały dwie odmienne opinie lekarzy psychiatrów oraz jedna opinia psychologiczna, natomiast w skarżonym orzeczeniu brak jest prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania, w tym wskazania powodów, dla których CKL wydając orzeczenie pominęła korzystną dla strony opinię lekarza psychiatry oraz korzystną dla skarżącej opinię przeprowadzającego testy psychologa. Ponadto zdaniem skarżącej nie zostało również wyjaśnione dlaczego faktyczne uzasadnienie orzeczenia oparte zostało wyłącznie na rozpoznaniu z dnia 31 grudnia 2024 r., które jak wynika z decyzji orzeczniczej oparte zostało o opinię psychologa, z której w żaden sposób nie wynika, aby skarżąca cierpiała na zaburzenia znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne, a co za tym idzie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż mają one charakter utrwalony. Ponadto, skarżąca wskazała, że zgodnie z dołączoną do akt postępowania dokumentacją medyczną lekarza psychiatry E. S. , w trakcie leczenia stwierdzono u skarżącej zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane (F41.2) oraz zaburzenia lękowe z napadami lęku – lęk paniczny (F41.0). W trakcie leczenia na Dziennym Oddziale Psychiatrycznym rozpoznano zaburzenia będące reakcją na ciężki stres (F43.0) oraz związane z tym zaburzenia adaptacyjne (F43.2). Skarżąca wskazała również, że znajduje się ona również w posiadaniu opinii psychologicznej, w której stwierdzono, iż skarżąca cierpi na zespół stresu pourazowego (PTSD) będący wynikiem nadmiernego obciążenia psychicznego związanego z wykonywanym zawodem. W związku z powyższym w ocenie skarżącej wbrew twierdzeniom CKL wyżej wymienione zaburzenia (F41.2, F41.0 oraz F43.0) wymienione zostały w załączniku nr 1 rozporządzenia w sprawie wykazu schorzeń i chorób, w poz. 3 w pkt. 1,3 i 4 oraz mają ścisły związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a co za tym idzie brak było przesłanek do orzeczenia braku korelacji tychże schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi związanego z kwestią rozpoznania sprawy w II instancji przez niewłaściwy organ tut Sąd nie zaaprobował go. Siedziba składu orzeczniczego Centralnej Komisji Lekarskiej pozostaje w oderwaniu od kwestii właściwości organu. Niezależnie od tego z jakiej siedziby skład wydał skarżone orzeczenie, pochodzi ono od Centralnej Komisji Lekarskiej, a więc od organu uprawnionego do rozpoznawania odwołań od orzeczeń Rejonowych Komisji Lekarskich. Stąd stwierdzając, że skarżone orzeczenie wydał właściwy organ działający w składzie zgodnym z treścią ustawy z 28 listopada 2014r o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, tut. Sąd nie dopatrzył się przesłanek mogących skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Przechodząc zaś już do istoty sprawy w niniejszym postępowaniu, to sprowadzała się ona do oceny tego, czy organ, odnosząc się do przepisów prawa, w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Materia orzekania w przedmiocie zdolności do służby została uregulowana w ustawie z 28 listopada 2014r o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności (...). Dodatkowo prawodawca dla większego ujednolicenia działalności orzeczniczej komisji lekarskich, zawarł w formie załącznika do w/w rozporządzenia wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności do czynnej służby wojskowej – opatrzony objaśnieniami szczegółowymi. Objaśnienia te w sposób bardziej dokładny wskazują, w jaki sposób dokonywać kwalifikacji zdolności do służby wojskowej w przypadkach konkretnych rozpoznań. Z uwagi na fakt, że owe objaśnienia szczegółowe są częścią załącznika do rozporządzenia, same nabierają również charakteru normatywnego. Stąd organ orzekający, winien dokonywać kwalifikacji osoby orzekanej przez pryzmat stwierdzonego rozpoznania medycznego i z uwzględnieniem zarówno treści w/w rozporządzenia jak i treści owych szczegółowych objaśnień. Powinien też odnieść się do całego materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania orzeczniczego. Jeśli zaś materiał ów składa się np. z kilku opinii specjalistów zawierających rozbieżne wniosku, obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie opinii na której się oparł przy rozstrzyganiu sprawy, ale też wyjaśnienie tego, z jakich powodów odmówił mocy dowodowej opinii prezentującej odmienne wnioski. Oczywistym jest, że wynik powyższej pracy intelektualnej, powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, aby zarówno orzekany, jak i Sąd administracyjny mogli poznać drogę dochodzenia przez organ do wniosków zmaterializowanych w treści orzeczenia. Oczywistym też jest, że organ jako podmiot dysponujący specjalistyczną wiedzą medyczną, winien w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia w sposób wielce wyczerpujący wyjaśnić powody dla jakich dokonane zostało dane rozpoznanie , jak też powody, dla jakich owo rozpoznanie zostało zakwalifikowane do konkretnego przepisu w/w rozporządzenia. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, że organ uchybił swoim obowiązkom. Uzasadnienie ograniczył bowiem do przywołania opinii specjalisty z zakresu psychiatrii z dnia 31 grudnia 2024r. Nie wyjaśnił jednakże tego, z jakich powodów konkluzje owej opinii uznał za słuszne w sytuacji, gdy badający stronę psycholog (które to badanie zlecił psychiatra), nie stwierdził objawów potwierdzających wnioski końcowej opinii psychiatrycznej. Organ nie starał się też wyjaśnić powyższych rozbieżności choćby w drodze zwrócenia się do opiniującego psychiatry o uzupełnienie w omawianym zakresie sporządzonej opinii. W realiach faktycznych niniejszej sprawy na rozstrzygniecie rzutuje również brak zestawienia w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia opinii psychiatry z 31 grudnia 2024r. z wcześniejszą opinią wydaną po konsultacji w dniu 24 kwietnia 2024r. Brak ten jest zaś o tyle istotny, gdyż wcześniej opiniujący stronę psychiatra stwierdził u niej dysfunkcje, które proponował zakwalifikować do par.86 pkt.2 rozporządzenia a nie jak uczynił to organ I i II instancji do pkt.3 w/w paragrafu. W ocenie tut. Sądu omawiane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśniając bowiem orzekanej w sposób dokładny, powodów swego orzeczenia uniemożliwił jej skuteczne zrozumienie motywów jakimi się kierował przy orzekaniu. Na marginesie dodać należało, iż Sąd administracyjny jest oczywiście świadom merytorycznego obciążenia komisji lekarskich oraz tego, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż orzeczenia dotyczą osób, nie posiadających najczęściej nawet w przybliżeniu tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego poprawności osobę, której dotyczy. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 §1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w powyższym uzasadnieniu. Biorąc pod uwagę fakt, iż do zakresu kognicji Sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach dotyczących związku chorób, schorzeń czy inwalidztwa ze służbą (jest to materia poddana badaniu Sądów powszechnych), tut. Sąd , działając w oparciu o przepis art.58 §1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zobligowany był odrzucić skargę w tej części jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w pkt. 2 wyroku.