II SA/Wa 668/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o uzupełnienie oraz sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie odmowy przedłużenia studiów doktoranckich postanawia: 1) oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 2) odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie odmowy przedłużenia studiów doktoranckich - postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 - odrzucił skargę. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej z urzędu - adw. E. K. w dniu 21 listopada 2016 r., przy piśmie Sądu z dnia 02 listopada 2016 r. Pismem z dnia 03 grudnia 2016 r. (05 grudnia 2016 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej pismo) skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzupełnienie oraz sprostowanie przedmiotowego postanowienia, kwestionując jego uzasadnienie. Skarżący cytując fragment ww. postanowienia (strona 5 i 6 postanowienia): "Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prorektor ds. Studenckich i Kształcenia U. w W. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie z wniosku S. K. odnośnie wyrażenia zgody na przedłużenie studiów doktoranckich na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w W. w roku akademickim 2008/2009. W konsekwencji powyższego, Kierownik Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] (...). S. K. otrzymał ww. decyzję w dniu 21 marca 2016 r." - wniósł o jego uzupełnienie oraz sprostowanie, zwracając się do Sądu z zapytaniem cyt.: "1. Kiedy i przez kogo zostało umorzone postępowanie administracyjne toczące się w sprawie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] III 2012 r. nr [...]? Pytam, ponieważ do wznowienia postępowania administracyjnego w danej sprawie, potrzebne jest uprzednie jego umorzenie w tej sprawie. Pytam, bo wyrokiem NSA z dnia 2 X 2013 r. ws. I OSK 773/13 doszło do jedynego znanego mi umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie która dotyczyła jednocześnie mnie i U. Postępowanie administracyjne, które zostało umorzone na mocy tego wyroku NSA, dotyczyło jednak zupełnie innej kwestii niż podaje to sąd w swoim postanowieniu. Postępowanie administracyjne, które zostało umorzone wyrokiem NSA, dotyczyło sprawy przedłużenia mi studiów doktoranckich o rok. Prorektor U. M. B. na mocy postanowienia z dnia [...] IX 2015 r. nie mógł więc wznowić postępowania w sprawie, która nie została wcześniej umorzona. Prorektor U. M. B. na mocy postanowienia z dnia [...] IX 2015 r. mógł wznowić postępowania w sprawie, która została wcześniej umorzona. Dodatkowo w tym miejscu przywołuję pismo rektora U. S. D. z dnia [...] XII 2015 r., które przedstawiłem sądowi jako załącznik nr 11 do mojego pisma z dnia [...] VI 2016 r. doręczonego do WSA w dniu [...] VI 2016 r. Pismo rektora z [...] XII 2015 r. zostało poprawione przez rektora. Jego nowa wersja znajduje się w aktach sprawy WSA w Warszawie o sygn. II SA/Wa 1840/15. Z pisma rektora U. z dnia [...] XII 2015 r. wynika, iż prorektor U. na mocy postanowienia z dnia [...] IX 2015 r. wznowił postępowanie administracyjne w odpowiedzi na mój wniosek z dnia [...] VIII 2015 r. o wznowienie postępowania administracyjnego ws. przedłużenia mi stud. dok. 2. W którym miejscu w moim wniosku z dnia [...] V 2008 r. o przedłużenie studiów doktoranckich jest napisane, że proszę o przedłużenie stud. dok. w roku akademickim 2008/2009? Pytam, bo w moim wniosku z dnia [...] V 2008 r. o przedłużenie stud. dok. nie jest określony rok akademicki w którym chcę odbywać studia doktoranckie. 3. Dlaczego sąd napisał w uzasadnieniu swojego postanowienia, iż rzekomo otrzymałem w dniu [...] III 2016 r. decyzję kierownika z dnia [...] III 2016 r., podczas gdy w dniu tym takiej decyzji nie otrzymałem? Pytam, bo decyzja Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w W. nr [...] nie nosi daty [...] III 2016 r., lecz nosi ona datę [...] IX 2015 r. Tylko taką decyzję, tj. z datą [...] IX 2015 r., otrzymałem w dniu [...] III 2016 r., o czym poinformowałem sąd w piśmie z dnia [...] VI 2016 r. (doręczonym do WSA w dniu [...] VI 2016 r.) pod postacią załącznika dołączonego do tego pisma pod pozycją nr 3, zawartość tego załącznika stanowiła decyzja kierownika nr [...] z dnia [...] IX 2015 r. oraz koperta w jakiej otrzymałem tę decyzję. W dniu [...] III 2016 r. nie otrzymałem decyzji kierownika z dnia [...] III 2016 r. W niniejszej kwestii dodatkowo podparłem się pismem prorektora M. B. z dnia [...] III 2016 r. przedstawionym w załączniku nr 1 do mojego pisma z dnia [...] VI 2016 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16, wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 ppsa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 67 § 5 ppsa, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W rozpoznawanej sprawie skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, którym Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adw. E. K. W związku z powyższym postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 zostało doręczone ww. pełnomocnikowi, co nastąpiło w dniu 21 listopada 2016 r. Zestawiając datę doręczenia postanowienia - 21 listopada 2016 r. z datą złożenia wniosku o jego uzupełnienie - 05 grudnia 2016 r., stwierdzić należy, że termin do jego wniesienia został zachowany. Wyjaśnić należy, iż na podstawie art. 157 § 1 ppsa uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku (postanowieniu), a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania). Podkreślić należy, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewentualne braki takiego uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w postępowaniu odwoławczym. We wniosku wniesionym w niniejszej sprawie skarżący wniósł o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia o wskazanie dodatkowych kwestii związanych z ustaleniami faktycznymi. Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku należy stwierdzić, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto, jak wspomniano, postępowanie określone w art. 157 § 1 ppsa dotyczy wyłącznie orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. Stąd też wniosek o uzupełnienie uzasadnienia nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozpoznając wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 156 § 1 ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, a złożenie wniosku o sprostowanie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. Wszystkie wymienione w ww. przepisie wady orzeczenia charakteryzują się ich oczywistością stanowiącą zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się sprostowania postanowienia WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 668/16 w zakresie ustaleń faktycznych. Należy jednak uznać, że taka ingerencja w treść uzasadnienia orzeczenia w rzeczywistości zmienia to postanowienie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiłyby sprostowania, ale dotyczyłby merytorycznej treści postanowienia, co należy uznać za niedopuszczalne. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 156 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.