II SA/Wa 668/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy oddala skargę. A.P. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych (dalej, jako: organ) z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] (dalej także, jako: organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy z dniem [...] grudnia 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżąca pełniła dobrowolną zasadniczą służbę wojskową na podstawie Rozkazu dziennego Nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. w [...] Pułku [...], na stanowisku służbowym [...]. Dowódca [...] Pułku [...] Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. zwolnił skarżącą z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy z dniem [...] grudnia 2024 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 104 § 1, art. 108 K.p.a. oraz art. 2 pkt 3, art. 128 ust. 2 pkt 1 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248 ze zm.). Organ I instancji wskazał, że skarżąca nie uczestniczy w szkoleniu specjalistycznym dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej z uwagi na długotrwałą absencję chorobową w związku z czym nie nabywa w tym czasie umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych. Organ I instancji uznał, że okoliczności sprawy nie ulegną zmianie i poddał w wątpliwość dalszy udział żołnierza w realizacji szkolenia. Taka sytuacja w ocenie organu I instancji stanowi zaprzeczenie wartości i celów, dla których powołana została dobrowolna zasadnicza służba wojskowa. Skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich w czasie zasadniczych przedsięwzięć swojego pododdziału związanych ze zwalczaniem skutków klęski żywiołowej. Postawa żołnierza świadczy o lekceważącym podejściu do obowiązków służbowych, a w ocenie organu I instancji "dyspozycyjność jest jednym z podstawowych elementów stosunku prawnego polegającego na służbie w Siłach Zbrojnych RP". Skarżąca odwołała się od ww. decyzji. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, zaskarżoną decyzją, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że decyzja podejmowana w oparciu o art. 128 ust. 2 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny ma charakter fakultatywny, nie może być dowolna. Organ przytoczył treść art. 143 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny oraz § 11 rozporządzenia w sprawie dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i wskazał, że skarżąca z dniem [...] czerwca 2024 r. powołana została do pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach szkolenia specjalistycznego i wyznaczona na stanowisko służbowe [...] w [...] Pułku [...], które miało trwać do dnia [...] maja 2025 r. (Rozkaz dzienny Nr [...] i [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] czerwca 2024 r.). Skarżąca w okresie od dnia [...] maja 2024 r. do dnia [...] listopada 2024 r. przebywała na zwolnieniach lekarskich przez łączny okres 30 dni, co potwierdzają zebrane przez organ I instancji materiały dowodowe (zaświadczenia lekarskie). Ponadto jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] listopada 2024 r. sporządzonej przez Dowódcę kompanii ([...]), skarżąca po postawieniu jej zadań związanych z usuwaniem skutków klęski żywiołowej w ramach operacji "[...]", następnego dnia przedstawiła zwolnienie lekarskie. Ponadto zgodnie z opinią Dowódcy kompanii wyrażoną w ww. notatce służbowej, skarżąca realizowała zadania poniżej oczekiwań, pomimo poświęcenia jej dodatkowej uwagi w celu podnoszenia wiedzy i umiejętności. Organ wyjaśnił, że organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniesienia jej do pasywnej rezerwy i w dniu [...] listopada 2024 r. powiadomił o tym żołnierza, o czym świadczy własnoręczny podpis strony na egzemplarzu aktowym zawiadomienia. Jednocześnie pouczono stronę o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do przedkładania dowodów mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie, zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Zgodnie z adnotacją urzędową, w tym samym dniu skarżąca stawiła się w kancelarii Szefa sekcji personalnej w celu zapoznania się z aktami sprawy. Po wydaniu decyzji organu I instancji, w dniu [...] grudnia 2024 r. do Dowódcy [...] Pułku [...] zgłosił się ustanowiony w sprawie pełnomocnik strony - adwokat G. P., doręczając organowi I instancji oryginał udzielonego pełnomocnictwa. Następnie w dniu [...] grudnia 2024 r. pełnomocnik strony zapoznał się w siedzibie organu z aktami sprawy (notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2024 r.). Natomiast w dniu wydania decyzji organu I instancji, skarżąca odmawiając przyjęcia przedmiotowej decyzji, wyraziła chęć zajęcia stanowiska w sprawie, informując organ o piśmie wysłanym przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika (notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2024 r.). W ocenie organu, wobec przedstawionego stanu faktycznego sprawy, który potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie sposób zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżącej, jakoby doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie pozbawienia strony czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 47 § 1 K.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego albo w inny sposób to pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Natomiast zgodnie z art. 47 § 2 K.p.a. uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata, tj. w realiach niniejszej sprawy z dniem [...] grudnia 2024 r. Odnosząc się do kolejnych zarzutów procesowych organ uznał, że istotne elementy stanu faktycznego zostały wyjaśnione i ustalone w sposób niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera faktyczne przesłanki, którymi kierował się Dowódca [...] Pułku [...] podejmując przyjęte w niej rozstrzygnięcie. Przebywanie przez żołnierza na zwolnieniach lekarskich uniemożliwia realizację fundamentalnego obowiązku łączenia szkolenia specjalistycznego z wykonywaniem obowiązków na stanowisku służbowym. Organ I instancji prawidłowo wskazał, iż z uwagi na długotrwałą absencję chorobową ww. żołnierz nie nabywała umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych, co uzasadniało zwolnienie jej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych wyraził pogląd, że w wojsku dyspozycyjność stanowi podstawowy element łączącego strony stosunku prawnego, ponieważ wynika on z charakteru zadań stawianych przed żołnierzami i nie może zostać od nich rozdzielony, a także fakt że to na organach wojskowych ciąży obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do państwa, m. in. poprzez zapewnienie bezpieczeństwa. Dowódca [...] Pułku [...] przytaczając okoliczności uzasadniające wydanie przedmiotowej decyzji, słusznie podkreśla że żołnierz przebywał na zwolnieniach lekarskich w czasie zasadniczych przedsięwzięć swojego pododdziału związanych ze zwalczaniem skutków klęski żywiołowej, co potwierdza brak dyspozycyjności i gotowości do realizacji zadań stawianych przed żołnierzem. Organ podzielił wyrażony przez organ I instancji pogląd, iż prymat interesu Sił Zbrojnych przez który powinna być oceniania przydatność żołnierza do dalszej służby winien zawsze stać wyżej, niż interes indywidualny żołnierza. Natomiast w interesie Sił Zbrojnych jest to, aby żołnierze pełniący służbę wojskową swoją postawą gwarantowali pełną dyspozycyjność oraz profesjonalne wykonywanie zadań. Również w ocenie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, wobec przebywania skarżącej na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz nie wykonywaniu przez nią obowiązków służbowych na stanowisku służbowym, nie zostaną osiągnięte cele szkolenia specjalistycznego, a zatem stoi to w sprzeczności z interesem Sił Zbrojnych, wobec czego zwolnienie żołnierza z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej należy uznać za uzasadnione. Dokonana przez organ I instancji ocena pierwszeństwa interesu Sił Zbrojnych nad interesem pojedynczego żołnierza w tym zakresie jest w pełni usprawiedliwiona i winna być zrozumiała. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 140 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. i art. 8 K.p.a. na skutek braku zapewnienia przez organ czynnego udziału w postępowaniu przed nim, w tym uniemożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, 2. art. 140 K.p.a. w zw. z art. 123 K.p.a. w zw. z art. 77 § 2 K.p.a. na skutek oparcia się przez organ na nieznanej stronie i nie znajdującej się w aktach sprawy na etapie wydawania decyzji przez organ I instancji notatce służbowej z dnia [...] listopada 2024 r. sporządzonej przez Dowódcę kompanii [...], pomimo braku wydania jakiegokolwiek postanowienia w zakresie dopuszczenia tego dowodu przez organy obu instancji, 3. art. 140 K.p.a. w zw. z art. 89 K.p.a. 75 § 1 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 86 K.p.a. na skutek zaniechania przeprowadzenia rozprawy oraz przesłuchania w charakterze świadka [...] co do okoliczności i czasu sporządzenia notatki służbowej z dnia [...] listopada 2024 r. oraz przesłuchania w charakterze strony skarżącej celem umożliwienia jej podjęcia obrony przed treściami zawartymi w ww. notatce służbowej sporządzonej przez Dowódcę kompanii [...], 4. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. art. 7, 9, 6, 8,11, 57 § 5 pkt 2, 77 § 1, 80,107 § 3 K.p.a. na skutek ich niezastosowania i całkowicie niezasadnego w okolicznościach niniejszej sprawy uznania, iż organ I instancji nie naruszył przywoływanych przepisów procedury, 5. art. 128 ust. 2 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny i art. 146 ust. 1 pkt 1 tej ustawy na skutek całkowicie niewłaściwego ich zastosowania oraz błędnej wykładni. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji stanowił art. 128 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny. Przepis art. 128 ustawy o obronie Ojczyzny określa przypadki, w których dopuszczalne jest zwolnienie ze służby wojskowej żołnierza pełniącego służbę wojskową, z wyłączeniem zawodowej służby wojskowej, obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej oraz służby pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Skarżąca pełniła dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, a zatem zastosowanie wobec niej miał wskazany przepis. W art. 128 ustawy o obronie Ojczyzny wyróżniono przypadki obligatoryjnego zwolnienia ze służby wojskowej (ust. 1) oraz fakultatywnego (ust. 2), w których żołnierza można zwolnić ze służby wojskowej przed upływem czasu jej trwania. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie: "można zwolnić ze służby wojskowej" oznacza, że pozostawiono właściwemu organowi pewien luz decyzyjny w zakresie uznania, czy w zaistniałym przypadku należy żołnierza zwolnić ze służby. Art. 128 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny określa następujące przypadki fakultatywnego zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej: 1) zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych; 2) odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi poświadczenia bezpieczeństwa, lub niewyrażenia przez żołnierza zgody na przeprowadzenie postępowania sprawdzającego; 3) braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe w tej samej lub innej jednostce wojskowej, odpowiadające jego przygotowaniu zawodowemu oraz kwalifikacjom i umiejętnościom przydatnym w Siłach Zbrojnych; 4) otrzymania w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej; 5) złożenia przez niego, drogą służbową, pisemnego wniosku uzasadnionego szczególnie ważnymi względami osobistymi lub rodzinnymi; 6) zachowania naruszającego godność i honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby; 7) zachowania godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych. W niniejszej sprawie uznano, że postawą zwolnienia skarżącej ze służby wojskowej jest przypadek wymieniony w art. 128 ust. 2 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, tj. potrzeba Sił Zbrojnych. Jednocześnie ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 22 ustawy o obronie Ojczyzny pojęcie potrzeb Sił Zbrojnych, przez które należy rozumieć celowość: a) powołania do służby wojskowej, b) wyznaczenia na stanowisko służbowe, c) zwolnienia ze stanowiska służbowego, d) przeniesienia do dyspozycji albo do innego korpusu osobowego, e) zwolnienia ze służby wojskowej, f) realizacji zadań służbowych przez żołnierzy, g) realizacji innych zadań zabezpieczających interes bezpieczeństwa państwa. Należy więc zauważyć, że pojęcie potrzeb Sił Zbrojnych odnoszone jest do celowości pełnienia lub też zwolnienia ze służby żołnierza, a przesłanka zwolnienia ze służby wojskowej z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych wymaga od organu właściwego wykazania, że nie jest celowe, aby dany żołnierz pełnił nadal służbę wojskową. W ocenie Sądu przesłanka tego rodzaju została w niniejszej sprawie wykazana. Sąd podziela zaprezentowane przez organy stanowisko, że dalsze pozostawanie skarżącej w dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej nie jest celowe z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych. W ramach potrzeb Sił Zbrojnych uwzględnia się celowość m.in. realizacji zadań służbowych przez żołnierzy i zwolnienia ze stanowiska służbowego. W realiach niniejszej sprawy wskazać trzeba, że skarżąca z dniem [...] czerwca 2024 r. powołana została do pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach szkolenia specjalistycznego i wyznaczona na stanowisko służbowe [...] w [...] Pułku [...], które miało trwać do dnia [...] maja 2025 r. (Rozkaz dzienny Nr [...] i [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] czerwca 2024 r.). W okresie do dnia [...] listopada 2024 r. skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich przez łączny okres 30 dni, co jest bezsporne gdyż potwierdzają to zgromadzone przez organ I instancji zaświadczenia lekarskie. Ponadto jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] listopada 2024 r. sporządzonej przez Dowódcę kompanii ([...]), skarżąca po postawieniu jej zadań związanych z usuwaniem skutków klęski żywiołowej w ramach operacji "[...]", następnego dnia przedstawiła zwolnienie lekarskie. Ponadto zgodnie z opinią Dowódcy kompanii wyrażoną w ww. notatce służbowej, skarżąca realizowała zadania poniżej oczekiwań, pomimo poświęcenia jej dodatkowej uwagi w celu podnoszenia wiedzy i umiejętności. Nie może też ujść uwadze, że skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich w czasie zasadniczych przedsięwzięć swojego pododdziału związanych ze zwalczaniem skutków klęski żywiołowej, co organ uznał za wyraz lekceważącego podejścia do obowiązków służbowych i braku dyspozycyjności. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że podany przez organ powód zwolnienia mieści się w zakresie przesłanki potrzeb Sił Zbrojnych, w ramach której ocenia się celowość powołania do służby, realizacji zadań służbowych przez żołnierzy, czy też zwolnienia ze stanowiska służbowego. Sąd podziela ocenę organów, że utrzymywanie w strukturach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej skarżącej, która przebywa na zwolnieniach lekarskich i w związku z tym nie uczestniczy w szkoleniu specjalistycznym w jednostce wojskowej, a przez to nie nabywa w tym czasie umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych - nie jest celowe z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o obronie Ojczyzny. Tym samym w ocenie Sądu organy wykazały przesłankę do zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służy wojskowej, o której mowa w art. 128 ust. 2 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny. Wyjaśnienia również wymaga, że nie jest przy tym istotne z punktu widzenia omawianej przesłanki z jakich powodów skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich. Istotą jest bowiem sam fakt nieobecności żołnierza w służbie i brak w związku z tym przeszkolenia i nabycia umiejętności wymaganych w strukturach Sił Zbrojnych. Ocena organów obu instancji nie jest w tej sprawie dowolna. Natomiast kwestia "długotrwałości" przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich winna być oceniona w kontekście czasu trwania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej (art. 143 ustawy o obronie Ojczyzny) oraz zakresu zadań i przedsięwzięć pododdziału, w którym skarżąca pełniła służbę. Skarżąca bowiem okres trwania szkolenia specjalistycznego winna łączyć z faktycznym wykonywaniem obowiązków służbowych na stanowisku służbowym. Organ miał zatem prawo ocenić, iż czasookres przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich ma charakter długotrwały. Organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie również i w tym aspekcie, a dokonana ocena mieści się w zakresie uznaniowości wydanej decyzji. Wyjaśnić też należy, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w zakresie pozbawienia skarżącej czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Skarżąca w dniu [...] listopada 2022 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i pouczona o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do przedkładania dowodów mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie, zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Skarżąca w dniu [...] listopada 2024 r. stawiła się w kancelarii Szefa sekcji personalnej w celu zapoznania się z aktami sprawy. Rację ma skarżąca wskazując, iż jej stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2024 r., a więc już po wydaniu w dniu 2 grudnia decyzji przez organ I instancji. Tym niemniej skarżąca nie wykazała w jaki sposób wytknięte uchybienie organu I instancji miało wpływ na wynik sprawy. Aby skutecznie powołać się na zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. należy przede wszystkim wykazać dlaczego uchybienia w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania wpłynęło negatywnie na prawa strony, w szczególności zaś jakie jeszcze dowody lub stanowisko zostałoby przez nią przedstawione i jaki miałyby wpływ na wynik sprawy. Dodać przy tym należy, iż Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela podgląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1607/16, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. W tej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności są bezsporne. Skarżąca nie kwestionuje przecież, że w okresie pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej przebywała na zwolnieniach lekarskich, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Również w piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. skarżąca potwierdziła te okoliczności, żądając jednak umorzenia postępowania administracyjnego i wskazania materialnoprawnej podstawy prowadzonego postępowania. Skarżąca podniosła, iż spór z organem dotyczy "jedynie prawa", a nie okoliczności co do faktów. Nie można też pominąć, iż skarżąca w toku postępowania skorzystała w sposób niczym nieograniczony z przysługujących jej uprawnień procesowych; złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego argumentując obszernie swoje stanowisko, podnoszą zarzuty, formułując wnioski. Odnosząc się do treści notatki służbowej z dnia [...] listopada 2024 r. w kontekście zarzutów skargi, wyjaśnienia wymaga, iż ów dokument stanowi po pierwsze stwierdzenie faktu, którego skarżąca nie kwestionuje to jest, że po postawieniu jej zadań związanych z usuwaniem skutków klęski żywiołowej w ramach operacji "[...]", następnego dnia przedstawiła zwolnienie lekarskie w terminie [...] października 2024 r. oraz [...] października 2024 r. I po drugie stanowi ocenę Dowódcy kompanii odnoszącą się do służby skarżącej. Natomiast subiektywne przekonanie skarżącej o niezasadności przedstawionej przez przełożonego oceny służby skarżącej, nie mogło i nie może mieć jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a przecież tylko takie naruszenie mogłoby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ----------------------- Strona