II SA/Wa 67/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), Protokolant referent stażysta Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] utrzymała w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] dotyczący zwolnienia R.S. ze służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił R.S., zw. dalej "skarżącym" o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.). Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowiła informacja dotycząca prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] postępowania przygotowawczego, o sygn. akt [...] m.in. w zakresie ujawnionej w wyniku przeszukania w miejscu zamieszkania skarżącego kopii dokumentacji służbowej z klauzulami niejawności. W związku z powyższym, na podstawie art. 17 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, zainicjowano czynności, w toku których przeprowadzono rozmowę ze skarżącym. Skarżący przyznał, że w trakcie przeszukania w jego miejscu zamieszkania została zabezpieczona m.in. dokumentacja niejawna, którą wymieniony zabrał z jednostki Policji, w której pełnił służbę. W dniu [...] kwietnia 2023 r. sporządzono sprawozdanie z tych czynności, która stała się podstawą do zainicjowania czynności wyjaśniających w rozumieniu art. 134i ust. 4 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] maja 2023 r. Pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] ds. Informacji Niejawnych poinformował, iż w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] stwierdzono naruszenie przepisów o ochronie informacji niejawnych, polegające na wytworzeniu dodatkowych, niezaewidencjonowanych egzemplarzy dokumentów niejawnych przez skrzącego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, zostało wszczęte kontrolne postępowanie sprawdzające wobec skarżącego. Wszczęcie tego postępowania, zgodnie z art. 33 ust. 7 ustawy o ochronie informacji niejawnych, uniemożliwia dostęp skarżącemu do informacji niejawnych do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania. Dokumenty, które zabezpieczono w miejscu zamieszkania skarżącego, stanowiły dodatkowe niezaewidencjonowane egzemplarze dokumentów niejawnych, w niektórych przypadkach wzory dokumentów, którym przed wypełnieniem nie nadano klauzuli tajności, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ustalono 5 sztuk dokumentów, co do których potwierdzono, iż zawierały informacje niejawne o klauzuli "POUFNE", a także 1 dokument o klauzuli "ZASTRZEŻONE", którego treść znajduje odzwierciedlenie w aktach prowadzonej przez skrżącego sprawy oraz 1 dokument o klauzuli "[...]", którego treści nie udało się zweryfikować ani potwierdzić. Następnie do akt postępowania dołączono dokumenty, na podstawie których sporządzono analizę z czynności wyjaśniających z dnia [...] czerwca 2023 r" w tym m.in.: pismo z dnia [...] maja 2023 r.; pismo z dnia [...] lutego 2023 r.; notatkę z rozmowy z funkcjonariuszem z dnia [...] kwietnia 2023 r.; pismo z dnia [...] maja 2023 r.; pismo z dnia [...] czerwca 2023 r. Pismem z dnia [...] lipca 2023 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. W dniu [...] lipca 2023 r. strona związkowa wydała "Opinię", w której wyraziła negatywne stanowisko w kwestii zwolnienia skarżącego ze służby w Policji we wnioskowanym trybie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o sygn. akt [...] przedstawiając mu zarzuty o to, że w dniu [...] października 2021 r. w [...] naruszył dyscyplinę służbową, poprzez niedopełnienie obowiązku przestrzegania przepisów o ochronie informacji niejawnych w ten sposób, że będąc zobowiązanym do przetwarzania informacji niejawnych w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, posiadał i przechowywał w miejscu zamieszkania dodatkowe niezaewidencjonowane egzemplarze dokumentów niejawnych o klauzuli "[...]" w ilości 5 sztuk, tj.: [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r. W dniu [...] sierpnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2023 r. nadając mu rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] sierpnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu z uwagi na niepodleganie już orzecznictwu dyscyplinarnemu z powodu zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2023 r. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy oraz odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu Komendant Główny Policji przywołując treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który stanowił podstawę zwolnienia skarżącego ze służby wskazał, że przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Z uwagi na to, że kwestia zwolnienia policjanta ze służby pozostawiona została uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie. Tym samym, w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie skarżącego w służbie narusza ważny interes służby. Przedmiotem tego postępowania nie jest wyłącznie fakt niezgodnego z przepisami prawa sporządzenia (wytworzenia) przez skarżącego dokumentów o charakterze niejawnym, których nie ewidencjonował on w żaden sposób i które wyniósł z jednostki Policji, w której pełnił służbę, a następnie przechowywał je w swoim miejscu zamieszkania, chociaż to właśnie to zachowanie ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale także uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa, będącego przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...], którym naruszył przepisy o ochronie informacji niejawnych, a także korelującego z tym postępowaniem karnym przewinienia dyscyplinarnego. Organ nie badał i nadal nie bada czy w istocie czyny te (przestępstwo lub przewinienie dyscyplinarne) zostały popełnione, a także czy w wyniku ich popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia tego postępowania nie jest sam policjant, ale dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby. Zdaniem organu II instancji ocena całokształtu okoliczności sprawy dowiodła, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Bezsporne jest, że skarżący w sposób niezgodny z przepisami prawa sporządził dokumenty o charakterze niejawnym, których nie ewidencjonował w żaden sposób i które wyniósł z jednostki Policji, w której pełnił służbę, a następnie przechowywał je w swoim miejscu zamieszkania, czemu też skarżący nie zaprzecza. Bezspornym w tej sprawie jest także fakt, iż wymienione zachowania, naruszające zasady ochrony informacji niejawnych, co skutkowało wszczęciem postępowania karnego, jak również postępowania dyscyplinarnego. W tym ostatnim skarżącemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na nieprzestrzeganiu (naruszeniu) przepisów o ochronie informacji niejawnych. Zadaniem organu II instancji toczące się postępowanie karne, jak również prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne w sposób jednoznaczny wskazują, że pozycjonują go w kręgu osób podejrzanych o podjęcie działań niezgodnych z przepisami prawa. Okoliczność ta jest wystarczająca do stwierdzenia, że skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Wymóg ten jest nie tylko warunkiem koniecznym do przyjęcia do służby, ale także niezbędny do dalszego jej kontynuowania. Znalezienie się w sferze uzasadnionych podejrzeń o zachowanie niezgodne przepisami prawa stanowi wystarczającą podstawę do sformułowania twierdzenia, że taki policjant utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Osoba o nieposzlakowanej opinii to osoba, której nie można nic zarzucić - nieskazitelnego charakteru, a nie osoba, której winny, czy sprawstwa danego przestępstwa albo przewinienia dyscyplinarnego nie dowiedziono. Wobec tego, w kontekście tej sprawy, nie jest okolicznością istotną, że obecnie postępowanie karne znajduje się w fazie in rem. Kluczowe dla tej sprawy jest natomiast, że w wyniku czynności procesowych przeprowadzonych w miejscu zamieszkania strony ujawniono wytworzone przez nią dokumenty o charakterze niejawnym, których z uwagi na istniejące w tym zakresie przepisy nie powinno tam być. Fakt ten zdeterminował organ procesowy do zainicjowania postępowania karnego, którego przedmiotem jest naruszenie przepisów o ochronie informacji niejawnych. Ta sama okoliczność zdeterminowała przełożonego dyscyplinarnego skarżącego do zainicjowania przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Nie ma przy tym znaczenia, że obecnie jest ono zakończone, ponieważ podstawą wydania orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. był fakt wydania wobec skarżącego decyzji o jego zwolnieniu ze służby, jak również jej natychmiastowe wykonanie, które skutkowało faktycznym jego zwolnieniem ze służby w Policji. Osoba, której nie przysługuje przymiot policjanta nie podlega bowiem odpowiedzialności dyscyplinarnej przewidzianej dla funkcjonariuszy Policji. Zakończone postępowanie dyscyplinarne nie skutkuje jednak definitywnym oczyszczeniem skarżącego z przedstawionego mu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej. Nadal znajduje się on w kręgu podejrzeń o zachowania naruszające przepisy pragmatyki służbowej, tyle tylko, że z uwagi na przesłankę negatywną, postępowanie dyscyplinarne nie może osiągnąć swojego celu jakim jest wydanie orzeczenia mającego charakter merytoryczny. Okoliczność, że skarżący posiadał wieloletni staż służby, tym bardziej go obciąża. Jako doświadczony funkcjonariusz musi być bowiem oceniany nie tylko w aspekcie posiadanej wiedzy, ale przede wszystkim przez pryzmat posiadanych przymiotów etyczno-moralnych. Postawa prezentowana przez policjanta z takim doświadczeniem służbowym musi być przykładem dla innych policjantów, w tym w szczególności nowoprzyjętych. Bez tego może się okazać, że odpowiednie algorytmy zachowań przekazywanych wobec nich nie będą miały właściwego podbudowania instrumentalnego. Zakotwiczenie wiedzy zawodowej w środowisku etosu zawodu policjanta stanowi zatem priorytet dla każdego przełożonego jednostki Policji. Tym samym, nie może być mowy o nieadekwatności podjętych działań wobec wymienionego policjanta. Brak stosownych kroków ze strony właściwego przełożonego stanowiłby przejaw irracjonalnego, bo nierównego traktowania poszczególnych członków tej formacji. Wpłynąłby także na rozluźnienie dyscypliny służbowej, co z kolei skutkowałoby niemożnością efektywnego egzekwowania obowiązków funkcjonariusza, które wynikają z charakteru i właściwości pełnionej służby, a także z przyjętej hierarchicznej struktury organizacyjnej Policji. Organ II instancji zaznaczył, że szczególną ochroną objęte są informacje niejawne. Mogą one być udostępnione wyłącznie osobom dającym rękojmię zachowania tego rodzaju tajemnicy. Dotyczy to w szczególności materiałów dokumentujących podjęte przez funkcjonariusza czynności operacyjne. Nie budzi wątpliwości, że czynności te ze względu na swój charakter i cel jaki ma zostać dzięki nim osiągnięty, tj. rozpoznanie określonych zjawisk kryminogennych, ustalenie modus operandi działania sprawców czynów wypełniających znamiona przestępstw, ustalenie tożsamości tych sprawców, a także pozyskanie i zgromadzenie materiału dowodowego na potrzeby postępowania karnego, wymaga podjęcia szczególnego rodzaju metod i prowadzenia czynności w dopuszczalnych prawem i w odpowiednich formach. Nie budzi również wątpliwości, że tego rodzaju czynności pozostają w szczególnym zainteresowaniu tych środowisk, które mogą, czy też są objęte działaniami operacyjnymi Policji. Stąd też informacje o pracy operacyjnej Policji podlegają wyjątkowej ochronie, w tym, w kontekście ograniczonego dostępu osób, które mogą zostać z nimi zapoznane. Ma to na celu nie tylko zagwarantowanie dostępu do określonych materiałów wyłącznie ściśle wskazanemu gronu osób, ale przede wszystkim stanowi gwarancję dla wszystkich podmiotów współpracujących z Policją, w tym dla osobowych źródeł informacji. Zatem działania funkcjonariusza, które nie są nakierowane na ochronę tego rodzaju informacji, muszą być niewątpliwie kwalifikowane jako działania sprzeczne z przyjętą rotą ślubowania. Policjant, który nie podejmuje wysiłków, które stanowią wypełnienie złożonej przez niego przysięgi, nie może być postrzegany jako osoba o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też nie można było przyjąć, że skarżący nadal legitymuje się przymiotem, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący był policjantem doświadczonym z wieloletnim stażem służby. Świadomym jakie obowiązki na nim spoczywają jako na funkcjonariuszu Policji oraz jakie są konsekwencje ich naruszenia, zwłaszcza, że był wielokrotnie szkolony w tym zakresie. Skarżący jako policjant zobowiązany był do znajomości przepisów pragmatyki służbowej, w tym ustawy o Policji, aktów do niej wykonawczych, a także aktów wewnątrz-służbowych, a co za tym idzie winien mieć świadomość, jakie na nim ciążą obowiązki i jakie ograniczenia wiążą się z charakterem pełnionej przez niego służby. Policjant powinien bowiem stale doskonalić i uzupełniać swoją wiedzę oraz umiejętności zawodowe (§ 22 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Zachowanie policjanta, które w sposób oczywisty powoduje złamanie przepisów prawa, świadczy niewątpliwie o jego lekceważącym stosunku do jego obowiązków, jakie związane są funkcją policjanta. To z kolei pozbawia go przymiotów niezbędnych do dalszego pełnienia służby w Policji. Nie może być okolicznością usprawiedliwiającą skarżącego to, że jego zachowanie wynikało z podjętego nieświadomie działania. Taka okoliczność również w sposób istotny obciąża policjanta, który sporządza dokumenty mające charakter niejawny, odstępuje od ich ewidencjowania i przechowuje je w miejscu do tego nieprzeznaczonym w sposób, który umożliwia ewentualny dostęp osób trzecich. Nie chodzi jednak o to, by dowodzić, czy w tym konkretnym przypadku one nastąpiły. Istotny jest wyłącznie stan zagrożenia, jaki został wywołany działaniem samego policjanta, który nie wypełnił swoich obowiązków związanych zarówno z wytworzeniem materiałów niejawnych, jak również dalszym procedowaniem z nimi. Stan zagrożenia ich ujawnienia bezsprzecznie narusza dobro prawne jakim jest ważny interes służby. Nie ma natomiast znaczenia, czy zachowanie to miało charakter tylko incydentalny. Informacje niejawne mają szczególny charakter i z woli ustawodawcy podlegają wyjątkowej ochronie. Policjant, który świadomie podejmuje działania naruszające reguły określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych to swoim zachowaniem powoduje naruszenie dobra prawnego jakim jest ważny interes służby. Dlatego zachowanie skarżącego polegające na niezgodnym z przepisami prawa sporządzeniu dokumentów o charakterze niejawnym, a także przechowywaniu ich w miejscu zamieszkania, świadczy o lekceważącym stosunku do służby i innych funkcjonariuszy (w szczególności do przełożonych). Zachowanie takie nie przystoi funkcjonariuszowi Policji i narusza reguły postępowania, a w konsekwencji świadczy o utracie nieposzlakowanej opinii, a także zdolności do służby w formacji uzbrojonej, podległej szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Ponadto stanowi naruszenie obowiązku dbałości o wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowaniu działań służących budowaniu zaufania do niej. Świadczy również o braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. W ocenie organu II instancji skarżący utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", jak również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Wskazano również, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Za niezasadny zaś organy uznały wniosek skarżącego o włączenie dokumentacji niejawnej do tego postępowania. Nie ma bowiem znaczenia stricte treść dokumentów zabezpieczonych w miejscu zamieszkania strony. Istotne jest wyłącznie to, że stanowiły one materiały niejawne, a policjant nie był uprawniony do podjęcia działania mającego na celu przechowywanie ich w tym miejscu, bowiem było to nie tylko sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, które policjant winien znać, ale również wywoływało stan zagrożenia, polegający na możliwości nieuprawnionego zapoznania się z nimi przez osoby trzecie. Za niezasadny także uznano wniosek o przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, który w ocenie organu zmierzał do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Komendant Główny Policji wskazał również, iż organ I instancji słusznie nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności kierując się ważnym interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, jako formacji służącej społeczeństwu z przeznaczeniem do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skargę na rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2023 r. Komendanta Głównego Policji wniósł skarżący. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu w całości zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez Komendanta Głównego Policji wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (w tym w trybie art. 136 §1 k.p.a.) i w konsekwencji przyjęciu za Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], że dla przesądzenia zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji - rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zbędne jest przeprowadzenie dowodu z niezaewidencjonowanych egzemplarzy dokumentów niejawnych (5 sztuk), których ujawnienie w miejscu zamieszkania skarżącego stało się podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas gdy tylko bezpośrednie zbadanie przez organ zatrzymanych dokumentów opatrzonych klauzulami "zastrzeżone" i "poufne" (5 sztuk), pozwoliłoby na poczynienie pełnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym w szczególności dotyczących rzeczywistego znaczenia treści zatrzymanych dokumentów oraz zaistnienia/bądź nie realnego zagrożenia dla dobra służby spowodowanego ich ujawnieniem w miejscu zamieszkania skarżącego, co w efekcie doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez Komendanta Głównego Policji wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (w tym w trybie art. 136 §1 k.p.a.) i w konsekwencji przyjęciu za organem pierwszej instancji, że dla przesądzenia zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji - rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zbędne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego jako strony postępowania, jak również poprzez niewystarczające rozpoznanie przez Komendanta Głównego Policji dowodu z pisemnych wyjaśnień skarżącego (załączonych do odwołania z dnia [...] sierpnia 2023 r.), podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na poczynienie jakichkolwiek ustaleń w zakresie: (i) stanu świadomości skarżącego odnośnie przeniesienia do miejsca zamieszkania i następnie posiadania w tym miejscu niezaewidencjonowanych egzemplarzy dokumentów opatrzonych klauzulami "zastrzeżone" i "poufne" (5 sztuk), (ii) okoliczności w jakich zatrzymane dokumenty niejawne znalazły się w miejscu zamieszkania skarżącego, (iii) częstotliwości przenoszenia przez skarżącego do miejsca zamieszkania jakichkolwiek dokumentów służbowych (także jawnych), (iv) ujawnienia/braku ujawnienia jakimkolwiek osobom nieuprawnionym dokumentów niejawnych znajdujących się w pakiecie dokumentów jawnych zatrzymanych w miejscu zamieszkania skarżącego, podczas gdy wbrew twierdzeniu organu, okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, o czym świadczy fakt, że w innych przypadkach naruszenia przez funkcjonariuszy Policji przepisów dotyczących przetwarzania informacji niejawnych, w tym także w przypadku utraty dokumentów opatrzonych klauzulami o najwyższej wadze, okoliczności te per se nie przesądzały o podjęciu decyzji o zwolnieniu danego funkcjonariusza ze służby w Policji, co logicznym czyni wniosek o istotnym znaczeniu dla sprawy ww. okoliczności pominiętych w przedmiotowym postępowaniu, co w efekcie doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, wydanej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 11 k.p.a., polegające na przyjęciu przez Komendanta Głównego Policji za organem pierwszej instancji, że dla podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, żadnego znaczenia nie miały: (i) treść zatrzymanych dokumentów, (ii) stan rzeczywistego zagrożenia "dobra służby" wynikający z faktu ujawnienia w miejscu zamieszkania skarżącego dokumentów opatrzonych najniższymi klauzulami tajności, (iii) okoliczności ich przeniesienia i posiadania przez skarżącego w miejscu zamieszkania, (iv) poziom zagrożenia ich ujawnienia wobec osób nieuprawnionych i w efekcie uznaniu przez organ drugiej instancji, że dla podjęcia decyzji - rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z uwagi na "dobro służby", wystarczające było naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych i wywołanie tym naruszeniem stanu zagrożenia ujawnienia ww. informacji wobec osób nieuprawnionych, podczas gdy w uzasadnieniu sporządzonej decyzji sam organ drugiej instancji kwestionując zasadność przywoływania (w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji) przez skarżącego przypadków rażących naruszeń przepisów dotyczących przetwarzania informacji niejawnych, w których nie doszło do zwolnienia odpowiedzialnych za naruszenia funkcjonariuszy ze służby w Policji wskazał, że każdy przypadek naruszenia przez policjanta obowiązującego porządku prawnego jest rozpoznawany indywidualnie(...)" oraz "(...) że niezasadne jest w szczególności porównywanie pozornie analogicznych sytuacji z udziałem innych funkcjonariuszy (...)", a "każda sprawa winna być (...) analizowana w ramach konkretnego stadium przypadku, a przede wszystkim w oparciu o kompletny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (...)", co wydaną decyzję czyni wewnętrznie sprzeczną, pozbawioną waloru decyzji jasnej, przekonującej, w tym w szczególności wyjaśniającej jakimi kryteriami faktycznie kierował się organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję; jednocześnie sposób prowadzenia przedmiotowego postępowania nie czyni za dość zasadzie wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności w świetle danych przekazanych skarżącemu przez KWP w [...], a co powyższą decyzję czyni wydaną z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, z uwagi na "ważny interes służby", który Komendant Główny Policji identyfikuje jako konieczność wykluczenia z szeregów Policji funkcjonariusza, który "(...) nie będąc uprawnionym i bez zgody właściwego przełożonego wytworzył dokumentację niejawną (...) w postaci 5 dokumentów niejawnych o klauzuli "poufne" oraz "zastrzeżone" jednocześnie nie zapewniając im przetwarzania w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie podczas gdy rzetelna ocena zachowania skarżącego, uwzględniająca incydentalność jego zachowania, nieświadomość przeniesienia do miejsca zamieszkania kilku dokumentów niejawnych, rzeczywista waga informacji zawartych w dokumentach opatrzonych klauzulą "zastrzeżone" i "poufne", jak również brak ujawnienia wobec jakichkolwiek osób nieuprawnionych zatrzymanych dokumentów (5 sztuk), winna doprowadzić organ pierwszej i drugiej instancji do przekonania, że "ważny interes służby" w tym konkretnym przypadku nie przemawia za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, a tym samym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja podjęta została przez Komendanta Głównego Policji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Celem uzupełnienia postępowania dowodowego, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: wniosku o udostępnienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacji publicznej z dnia [...] września 2023 r. oraz pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. stanowiącego odpowiedź na zapytanie z ww. wniosku udostępnienie informacji publicznej, na okoliczność: (i) braku prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] polityki personalnej, zgodnie z którą fakt naruszenie przez funkcjonariuszy Policji przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych per se wypełnia przesłanki zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na dobro formacji; (ii) wszczęcia - w latach 2019-2023 - przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] czterech postępowań wyjaśniających, w zakresie naruszenia przez funkcjonariuszy Policji przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych, które zakończyły się: a) przeprowadzeniem rozmów dyscyplinujących bez wszczynania jakiegokolwiek postępowania (2 przypadki), b) umorzeniem postępowania dyscyplinarnego (1 przypadek), c) uznaniem dopuszczenia się przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od wymierzenia kąty dyscyplinarnej (1 przypadek); (iii) niewspółmiernych "kary służbowej" - w świetle innych rozpoznawanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przypadków naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych - wymierzonej skarżącemu za naruszenie przepisów ustawo o ochronie informacji niejawnych; (iv) rażąco nierównego traktowania przez KWP w [...] oraz KGP przypadków funkcjonariuszy, którzy dopuścili się naruszenia przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych; (v) nieujawnienia wobec strony postępowania kryteriów, którymi kierował się KWP w [...] i KGP przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżony rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy stan faktyczny uzasadniał zwolnienie skarżącego w trybie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie powołanego przepisu wymaga wykazania, że zastosowanie tej instytucji było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Ustawodawca nie zdefiniował określenia "ważny interes służby". Nie zawarł też w ustawie żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Przesłanka "ważnego interesu służby" jest tak zwanym zwrotem szacunkowym, czyli rodzajem klauzuli generalnej, której sens, znaczenie i sposób zastosowania należy do organu stosującego ten przepis w kontekście danej sprawy. Odwołanie się w powołanym przepisie do ważnego interesu służby oznacza w istocie, że organ Policji musi dokonać analizy stanu faktycznego, który legł u podstaw wszczęcia postępowania w sprawie i ocenić czy zdarzenia związane ze służbą danego policjanta, kwalifikowane ujemnie w świetle przepisów prawa a także zasad deontologii zawodu policjanta i etosu służby w Policji, nie zawsze zawinione przez policjanta, uzasadniają rozwiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola tego rodzaju decyzji ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla konkretnej sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji realizują określoną politykę stosowania prawa oraz wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych i celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było wykluczenie jej z tego grona. Jednocześnie należy wyraźnie zaakcentować, że zwolnienie ze służby ze względu na ważny interes służby, jako podejmowane w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przypadku decyzji uznaniowej organ zobowiązany jest w sposób czytelny, umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Istotą uznania jest bowiem to, że ustawodawca, wprowadzając do przepisu pojęcie nieostre, przerzuca na władzę wykonawczą konieczność wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Odmienne postępowanie narusza zasady postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz zasadę przekonywania strony (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2211/04). Z argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ II instancji nie dostrzega braku zależności postępowania przygotowawczego (sygn. akt PO I Ds.78.2021) z postępowaniem administracyjnym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie wskazać należy na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. NSA w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 wskazał, że "w myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby". NSA potwierdził to stanowisko również w wyroku z dnia 15 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1715/21 stwierdzając, że "funkcjonariusz traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Każdy policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe w macierzystej formacji musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Samo przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej kasacyjnie, w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest konieczne wykazanie winy w rozumieniu prawa karnego". Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne prowadzone w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie jest postępowaniem w jakikolwiek sposób zależnym od postępowania przygotowawczego. Tym samym postępowania te nie są wobec siebie komplementarne, czy też w jakikolwiek sposób wynikowe (wpływające na siebie). Innymi słowy, organ stosując powołany przepis nie był uzależniony w swym rozstrzyganiu od postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...]. Te same spostrzeżenia Sądu odnoszą się również do relacji z postępowaniem dyscyplinarnym. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby obrazuje, że "Przedmiotem tego postępowania nie jest wyłącznie fakt niezgodnego z przepisami prawa sporządzenia (wytworzenia) przez skarżącego dokumentów o charakterze niejawnym, których nie ewidencjonował on w żaden sposób i które wyniósł z jednostki Policji, w której pełnił służbę, a następnie przechowywał je w swoim miejscu zamieszkania, chociaż to właśnie to zachowanie ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale także uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa, będącego przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt PO I Ds.78.2021, którym naruszył przepisy o ochronie informacji niejawnych, a także korelującego z tym postępowaniem karnym przewinienia dyscyplinarnego. (...) Zadaniem organu II instancji toczące się postępowanie karne, jak również prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne w sposób jednoznaczny wskazują, że pozycjonują go w kręgu osób podejrzanych o podjęcie działań niezgodnych z przepisami prawa. Okoliczność ta jest wystarczająca do stwierdzenia, że skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Wymóg ten jest nie tylko warunkiem koniecznym do przyjęcia do służby, ale także niezbędny do dalszego jej kontynuowania." W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie sposób uznać by taka argumentacja organu mogła się ostać. Nawet w sytuacji gdy "Organ nie badał i nadal nie bada czy w istocie czyny te (przestępstwo lub przewinienie dyscyplinarne) zostały popełnione, a także czy w wyniku ich popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". W tym miejscu z całą stanowczością należy podkreślić, że na dobro służby nie mogła rzutowała okoliczność toczącego się postepowania karnego (przygotowawczego) pod sygn. akt [...]. Należy pamiętać o tym, że postępowanie to nie toczy się przeciwko policjantowi, a jedynie w sprawie. Skarżący występował zaś w nim wyłącznie w charakterze świadka. Pełnienie przez policjanta takiej roli procesowej w toczącym się postępowaniu, z całą pewnością nie może być utożsamiane z utratą przez stronę przymiotu nieskazitelnego charakteru. Nadto, w realiach niniejszej sprawy nie sposób abstrahować również od tego, że jak wynika z niekwestionowanego przez organ oświadczenia skarżącego, postępowanie przygotowawcze (pod sygn. akt [...]) do chwili obecnej nie stało się zalążkiem do postawienia zarzutów skarżącemu. Dlatego ta wadliwość argumentacji organu II instancji – w ocenie Sądu - miała istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, wyżej przedstawione stanowisko implikowało również zakres postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy Policji w ramach tego postępowania obowiązane są zweryfikować czy w danym, skonkretyzowanym stanie faktycznym doszło do naruszenia ważnego interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym. Niewątpliwie, interes służby (interes społeczny) pozostaje w bezpośrednim związku z zadaniami ustawowymi nakładanymi na Policję, a z tym związane są wymagania stawiane policjantom realizującym te zadania. Ty samym spełnienie przez policjanta wymogów wskazanych przez ustawodawcę w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji pozostaje w związku z ważnym interesem służby, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Brak spełnienia przez policjanta tych wymogów, a nawet podejrzenie, że policjant swym zachowaniem sprzeniewierzył się tym wymogom, może skutkować zastosowaniem przez organy policji trybu określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc powyższe uwagi do realiów sprawy, w ocenie Sądu, organ II instancji naruszył również przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, który uzasadniałby zwolnienie skarżącego ze względu na ważny interes służby oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób przekraczający zasadę swobodnej oceny dowodów. I tak: w punkcie wyjścia Sąd wskazuje, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej winny w toku postępowania stać na straży praworządności oraz podejmować (z urzędu lub na wniosek stron) wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem tej zasady jest przepis art. 75 k.p.a. stanowiący, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz art. 77 §1 k.p.a. nakazujący wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, nie do pogodzenia z powyższymi zasadami jest, oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego nakierowanych na obiektywne ustalenie stanu faktycznego co do przypisywanego mu naruszenia polegającego na działaniu sprzecznym z przepisami gwarantującymi bezpieczne przetwarzanie informacji niejawnych. Nie kwestionując faktu naruszenia przez skarżącego zasad przetwarzania informacji niejawnych przez wykonanie kopii dokumentów niejawnych bez ich zaewidencjonowania, jak również przechowywanie takich dokumentów w warunkach stwarzających ryzyko ich nieuprawnionego ujawnienia, zdaniem Sądu, zważyć trzeba jednak na okoliczności, w których doszło do naruszenia przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz ocenić rzeczywiste znaczenie dla dobra służby informacji niejawnych ujętych w tych dokumentach, mając na względzie zajmowane wówczas przez skarżącego stanowisko jaki i zakres jego obowiązków. Nadto, szczególnie istotnym dla właściwej oceny opisanego naruszenia jest także to, że "Dokumenty, co do których potwierdzono, iż zawierały informacje niejawne o klauzuli "[...]" w ilości 5 sztuk, w tym dwa dokumenty zawierające tę samą treść, co świadczy o tym, iż są to dwa kolejne egzemplarze tego samego dokumentu oraz 1 dokument o klauzuli "[...]", którego treści nie udało się zweryfikować, w związku z czym nie było możliwości potwierdzenia, czy dokument powinien posiadać wskazaną klauzulę niejawności. Ponadto 1 dokument o klauzuli "[...]", którego treść znajduje odzwierciedlenie w jawnym dokumencie znajdującym się w aktach prowadzonej przez wskazanego funkcjonariusza sprawy oraz 1 dokument o klauzuli "zastrzeżone, którego treści nie udało się zweryfikować i potwierdzić." co obrazuje treść pisma z dnia [...] czerwca 2023 r. Oczywiście Sąd dostrzega i akceptuje, co do zasady, w zasadzie jednolite stanowisko judykatury, że w przypadku instytucji zwolnienia funkcjonariusza ze względu na ważny interes służby nie tylko czyny zawinione przez policjanta uzasadniają rozwiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem, ale również inne, wyczerpujące znamiona "ważnego interesu służby", to jednak w niniejszej sprawie, skoro organy zarzucają skarżącemu naruszenie zasad przetwarzania informacji niejawnych, to kwestia dopuszczenia się powyższego naruszenia nie może budzić dowodowo żadnych wątpliwości. Choć jak wskazano w części wstępnej rozważań, nie jest rolą sądów administracyjnych ingerowanie w politykę kadrową oraz, w szczególności, przesądzać czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, to jednak wydaje się oczywistym, że przełożeni policjantów, właśnie z uwagi na "ważny interes służby", ale też skojarzonego z tym indywidualnego interesu funkcjonariuszy, winni dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia sprawy, aby zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ustalić stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze podkreślić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego też dokumenty (uzyskane w trybie informacji publicznej) obrazujące dane statystyczne wszczętych a następnie zakończonych innych tożsamych rodzajowo spraw przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w żaden sposób nie służą wyjaśnieniu istotnych wątpliwości niniejszej sprawy ze skargi na zwolnienie skarżącego ze służby, dlatego ww. wnioski dowodowe w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. nie zostały uwzględnienie. Jednocześnie Sąd zaznacza, że nie mógł podzielić zarzutów skargi w zakresie zastosowania wobec skarżącego nieadekwatnego i nieproporcjonalnego środka w postaci zwolnienia ze służby, w sytuacji gdy do zwolnień ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie dochodziło nawet w sprawach o znacznie poważniejszym ciężarze gatunkowym. Sąd rozumie rozżalenie skarżącego na tym tle, jednakże, jak wskazano wcześniej, Sąd nie jest uprawniony w ramach rozstrzygania w niniejszej sprawie do oceny polityki kadrowej w opisanych w skardze przypadkach. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku; a w punkcie drugim - na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.