II SA/Wa 670/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego - Przedmiotem skargi P. S. w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze P. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. rozkazu Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż skarżący w chwili obecnej jest bez pracy, a co za tym idzie bez środków utrzymania. Sytuacja materialna jego rodziny jest trudna, z uwagi na wysokie zobowiązania z tytułu kredytu mieszkaniowego. Powyższe skutkuje pogorszeniem jego sytuacji majątkowej i naraża na realną niemożność zaspokojenia potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć trzeba, że zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa szczegółowo i rygorystycznie wskazuje sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/200). W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego P. S. nie uprawdopodobnił dostatecznie, aby jego wykonanie skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w ww. przepisie. Skarżący wskazał bowiem jedynie, że pozostawanie poza służbą spowoduje pogorszenie jego sytuacji materialnej i niemożność zaspokojenia potrzeb życiowych. Odnosząc się do powyższego, Sąd stwierdza, że niewątpliwie każde orzeczenie o wydaleniu ze służby wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla skarżącego. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu, sam fakt pozostawania bez pracy nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 (niepubl.) "zwolnienie z pracy i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego rodziny - nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody rodzinie. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 [publ. LEX nr 281811] stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, gdyż szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się natomiast za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji). Z tej przyczyny, wobec braku uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.