II SA/Wa 671/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., wydaną na podstawie art. 13 w zw. z art. 17 ust. 3 i art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz oraz na podstawie art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił A. K. zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. K. posiada pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich przyznane postanowieniem Komendanta MO w G. nr [...] z dnia [...] stycznia 1976 r. W dniu [...] października 2011 r. A. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z wnioskiem o zarejestrowanie pistoletu marki [...], jako broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Załącznik do przedmiotowego wniosku stanowi faktura nr [...] z dnia [...] października 2011 r. potwierdzająca faktyczne nabycie ww. broni przez A. K. Organ wyjaśnił, iż w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, w oparciu o pismo Przewodniczącego Związku Okręgowego PZK w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., że szkolenia organizacyjne, jak i egzaminy składane na uprawnienia do wykonywania polowania nie obejmowały znajomości zarówno teoretycznych, jak i praktycznych zasad posługiwania się bronią palną krótką do celów łowieckich przez członków ZO PZŁ w S. W związku z tym organ uznał, iż A. K. nie jest przeszkolony z posługiwania się bronią palną krótką. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uznając, że [...] nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) ze względu na kwestię energii kinetycznej pocisków wystrzeliwanych z tej broni, organ odmówił zarejestrowania broni palnej krótkiej w postaci pistoletu [...] do celów łowieckich. Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie, w którym podniósł, że broń palną krótką zakupił w ramach posiadanego pozwolenia sugerując się informacjami zawartymi w Internecie. Ponieważ przeszkodą w zarejestrowaniu na jego rzecz broni krótkiej do celów łowieckich jest brak pozwolenia na używanie tej broni, wniósł o wskazanie mu podmiotu, który organizuje potrzebne szkolenie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61 poz. 548 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny, nie budzący żadnych wątpliwości prawny zakaz używania do celów łowieckich, m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w jej art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). W dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3). W oparciu o powyższe przepisy organ I instancji m. in. uznał, iż przyniesiona przez stronę do rejestracji broń - pistolet [...] - nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu. Komendant Główny Policji wskazał, że nie czyni jednak ani z tej okoliczności, ani z faktu dotyczącego tego, iż egzamin PZŁ skarżący zdawał celem uzyskania podstawowych uprawnień do wykonywania polowania, obejmował tylko zagadnienia związane z posługiwaniem się bronią palną, a zatem nie posiada on stosownych umiejętności do posługiwania się bronią krótką, podstawy uzasadniającej odmowę zarejestrowania do celów łowieckich nabytego przez stronę pistoletu. Organ wyjaśnił, iż wydając niniejszą decyzję zobowiązany był do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zmian jej stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po dniu wydania orzeczenia w I instancji. Zapadło ono w dniu [...] listopada 2011 r., tymczasem w dniu [...] grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Aktualnie zatem, w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (...). Z tego względu kwestia egzaminu oraz energii kinetycznej pocisków nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy strony. Z przytoczonego przepisu prawa wprost bowiem wynika, iż strona nie może posiadać pistoletu [...] do celów łowieckich, ponieważ tego typu broń nie może być używana do wykonywania polowania. Informacje znalezione przez stronę w Internecie o rejestrowaniu broni krótkiej do celów łowieckich dotyczyły zatem odmiennego stanu prawnego, który nie ma żadnego znaczenia dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy co do jej istoty. Aktualnie bowiem nie ma wątpliwości, że pistolety nie są dopuszczone do wykonywania polowania. Taka wola prawodawcy wskazuje pośrednio, zdaniem organu II instancji, na prawidłowość tego stanowiska organów Policji, w myśl którego również przed dniem [...] grudnia 2011 r. brak było dostatecznych przesłanek przemawiających za rejestrowaniem broni krótkiej do celów łowieckich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, polegające na błędnym przyjęciu, że broń krótka, w szczególności pistolet marki [...], nie stanowi myśliwskiej broni palnej; 2. naruszenie prawa materialnego, a to § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania poprzez, błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji potrzebnych do posiadania wyżej wymienionej jednostki broni, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, iż z wynikiem pozytywnym złożył on teoretyczny i praktyczny egzamin, którego zakres obejmował m. in. zasady bezpiecznego i skutecznego posługiwania się bronią myśliwską; 3. naruszenie prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 8 k.p.a. polegające na uprzednim poinformowaniu o możliwości rejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich, a następnie odmowie dokonania takiej czynności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., zwanej dalej ustawą). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisem takim jest § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Przepis ten w dacie wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji stanowił, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje (ust. 1). Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się, z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię nie mniejszą niż: 1) 2500 J przy polowaniu na łosie; 2) 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki; 3) 1000 J przy polowaniu na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki (ust. 2). Do wykonywania polowania nie można używać broni czarnoprochowej (ust. 2a). Na zwierzynę, o której mowa w ust. 2, z wyjątkiem łosi i jeleni byków, dopuszcza się polowanie z broni o lufach gładkich, z użyciem myśliwskich naboi kulowych (ust. 3). Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną, z zastrzeżeniem ust. 5, używa się wyłącznie myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm (ust. 4). Na drapieżniki poluje się, używając myśliwskich naboi kulowych wymienionych w ust. 2 i 3, myśliwskich naboi śrutowych wymienionych w ust. 4 lub naboi myśliwskich z pociskami pełnopłaszczowymi (ust. 5). W dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Na mocy tego rozporządzenia § 3 ust. 1 otrzymał brzmienie: do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu [...] grudnia 2011 r., a więc przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy. W tej sytuacji wskazać należy, zdaniem Sądu, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pistolet [...] nie jest bronią myśliwską. Skarżący zarzuca, iż organ w niniejszej sprawie winien zastosować rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, w brzmieniu obowiązującym do dnia nowelizacji. Uzasadnienie dla tego stanowiska wywodzi z tego, iż rejestracja broni jest czynnością techniczną wtórną wobec faktu nabycia broni, który nastąpił pod rządami aktu prawnego w brzmieniu pozbawionym obecnego ograniczenia. Zdaniem skarżącego ocena słuszności zaskarżonej decyzji winna być uczyniona przez pryzmat przepisów obowiązujących w dniu nabycia problemowej jednostki broni. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ odwoławczy obowiązany jest uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się bowiem jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, ale do ponownego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem zmian stanu faktycznego i prawnego sprawy. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy orzeka bowiem w sposób merytoryczny (apelacyjny). Biorąc pod uwagę, iż przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz nie zawierają żadnych regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania znowelizowanych przepisów do stanów faktycznych powstałych przed datą wejścia w życie tych przepisów, organ odwoławczy zobligowany był zastosować w niniejszej sprawie nową regulację prawną. Organ trafnie wskazał, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). Rozporządzenie to utraciło moc w związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Pozostające w mocy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, z uwagi na zapisy zawarte w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń, nie zawierało precyzyjnych zapisów w zakresie wyłączenia z wykorzystywania do celów myśliwskich pistoletów i rewolwerów. Z uwagi na powyższe, w celu rozwiania wątpliwości we wskazanym zakresie, w dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które zawiera jednoznaczny zakaz wykonywania polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów. Zgodzić się należy z organem, iż zarówno przed nowelizacją ustawy o broni i amunicji, jak i po jej nowelizacji intencją ustawodawcy było uniemożliwienie wykonywania polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów. Skarżący zarzucił także naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji potrzebnych do posiadania wyżej wymienionej jednostki broni, podczas gdy skarżący z wynikiem pozytywnym złożył teoretyczny i praktyczny egzamin, którego zakres obejmował m.in. zasady bezpiecznego i skutecznego posługiwania się bronią myśliwską. Również ten zarzut należy uznać za chybiony. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie bowiem wynika, że szkolenia organizowane przez Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w K., do którego należy skarżący, tak w zakresie teoretycznym, jak i praktycznym obejmują wyłącznie zagadnienia posługiwania się bronią palną długą. W programie szkoleń nie ma natomiast elementów związanych z posługiwaniem się bronią palną krótką. W konsekwencji powyższego członkowie Polskiego Związku Łowieckiego nie posiadają dokumentu potwierdzającego nabycie umiejętności posługiwania się bronią palną krótką (pismo PZŁ z dnia [...] sierpnia 2011 r., k. [...]). Powoływanie się zatem przez skarżącego na kwalifikacje w zakresie posługiwania się bronią krótką uzyskane w ramach szkolenia organizowanego przez Polski Związek Łowiecki należy uznać za nieuzasadnione. Nadto zauważyć należy, iż Komendant Główny Policji nie uwzględnił w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 17 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, wyraźnie wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż z okoliczności tej nie czyni podstawy uzasadniającej odmowę zarejestrowania do celów łowieckich nabytego przez stronę pistoletu. W zakresie naruszenia art. 8 k.p.a. polegającego na uprzednim poinformowaniu o możliwości zarejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich, a następnie odmowie dokonania takiej czynności, podnieść należy, iż orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione przyczyny (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r. II GSK 18/10). W stanie faktycznym sprawy przyczyną zmiany stanowiska organu była okoliczność wydania przez Ministra Środowiska wyżej powołanego rozporządzenia z 15 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). W tej zatem sytuacji uznać należy, iż zmiana stanowiska organu była uzasadniona, w konsekwencji czego nie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.