II SA/Wa 675/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2435/99 postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania - W dniu 3 kwietnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II SA 2435/99 oddalił skargę Z. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza byłej Służby Bezpieczeństwa. Pismem z dnia 12 maja 2008 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyżej wskazanym rozstrzygnięciem. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 273 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. stwierdził, iż zaskarżone orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym, a właściwie żaden dokument źródłowy nie był w posiadaniu Sądu opierającego się wyłącznie na pisemnych odpowiedziach organu. Ponadto wskazał, że był pozbawiony możliwości działania, ponieważ nie posiadał dokumentów dotyczących jego ukarania i zwolnienia ze służby, nie miał do nich dostępu i nie wiedział co się w nich znajduje, dlatego też jego zdaniem, nie dotyczy go wymóg zachowania pięcioletniego terminu w żądaniu wznowienia postępowania od uprawomocnienia się orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać - oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia – także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowienia określają m.in. przepisy art. 271 i 273 ww. ustawy. Zgodnie z art. 271 cytowanej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli: 1) w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, 2) strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto, zgodnie z art. 273 cytowanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania również na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa lub też w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie zaś do art. 278 powoływanej wyżej ustawy po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W niniejszej sprawie wskazany wyżej okres pięciu lat upłynął. Orzeczenie w sprawie II SA 2435/99 uprawomocniło się z dniem wydania – 3 kwietnia 2000 r., natomiast skargę o wznowienie tego postępowania skarżący złożył 12 maja 2008 r. Nie zasługuje też na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, iż jest on zwolniony z obowiązku zachowania tego terminu, ponieważ był on pozbawiony możności działania polegającej na braku dostępu do dokumentów dotyczących jego ukarania i zwolnienia ze służby. Z akt sprawy II SA 2435/99 wynika, iż skarżący brał czynny udział w sprawie – doręczono mu zawiadomienie o terminie rozprawy oraz brał on osobiście udział w rozprawie z dnia 3 kwietnia 2000 r. Nie można więc stwierdzić, iż był on pozbawiony możności działania. Niemożność działania czyli niemożność obrony swych praw jest bowiem pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych, tzn. gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2866/05, publ. LEX nr 188424). W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić i z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.