II SA/Wa 675/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia i świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami oddala skargę Pismem z dnia 24 czerwca 2024 r. J.M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami, wyrównanie odprawy i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami, wyrównanie i wypłatę nagrody rocznej za 2023 rok wraz z ustawowymi odsetkami oraz przekazanie do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia - stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu KWP w [...] wyjaśnił, że skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2023 r. i otrzymał on uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty, w związku z powyższym należne uposażenie wykazane w zaświadczeniu przekazanym do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wskazane w prawidłowej wysokości. Ponadto w ocenie organu I instancji brzmienie ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. 2023 r., poz. 256, dalej jako: ustawa budżetowa na rok 2023) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r., poz. 2666), nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 roku, a więc uposażenie strony wypłacone za styczeń 2023 r. i za luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Pismem z dnia 8 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...], zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, z uwagi na nieuwzględnienie wniesionego żądania. Jako podstawę do wypłaty wyrównania strona ponownie wskazała na przepisy art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył postępowanie w tej części oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że podtrzymuje stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty, gdyż w jego ocenie art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 oraz art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od [...] stycznia 2023 r. do dnia [...] lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270) tj. kwotę 1614,69 zł, i w związku z powyższym przepisy te nie pozostawiają miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. Komendant Główny Policji podtrzymał także stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Odnosząc się do zawartej w odwołaniu argumentacji skarżącego dotyczącej wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r., luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, organ odwoławczy wskazał, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości, a przytoczone przez skarżącego przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Odnosząc się natomiast do żądania skarżącego co do przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, powołując się na art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, organ wyjaśnił, iż w jego ocenie mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. W piśmie z dnia 5 marca 2025 r. J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. nieusprawiedliwione zastosowanie art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw, do obliczania wysokości uposażenia miesięcznego otrzymanego za styczeń i luty 2023 r., nagrody rocznej za 2023 r., odprawy w wysokości 6-miesięcznego uposażenia, ekwiwalentu za 39 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, uposażenia przez okres jednego roku wypłaconego od marca 2023 r. do lutego 2024 r., pomimo że przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem mu opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. Skarżący wniósł o: 1. dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. Nr [...] na okoliczność, że decyzja skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych powodowana była przede wszystkim stanem zdrowia, 2. dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy, 3. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w jego ocenie przysługujące mu uposażenie i świadczenia zostały bezprawnie zróżnicowane wobec osób, które odeszły ze służby w Policji od dnia [...] marca 2023 r. i przez to są zaniżone. Wobec funkcjonariuszy zwolnionych ze służby od dnia [...] marca 2023 r. zastosowano bowiem stawkę bazową wyższą (o 7,8%) w oparciu o ustawę budżetową na rok 2023. Uposażenie i świadczenie skarżącego zostało zaś "zamrożone" na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. według stawki bazowej obowiązującej w 2022 r. Skarżący wskazał, że czuje się pokrzywdzony i uważa, iż art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, który miał wpływ na treść wydanej wobec niego decyzji (wysokości emerytury), jest ewidentnie sprzeczny z Konstytucją, tj. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącego podniósł wobec zaskarżonej decyzji dodatkowe zarzuty naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 § 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r., w sytuacji kiedy skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie, 2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem, 3. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją nie mogło zostać wszczęte na wniosek strony wobec braku takiego wniosku. Kolejną kwestią istotna do rozważenia w kontekście art. 61a § 1 k.p.a. jest to, czy dopuszczalne było w ogóle załatwienie przez organ sprawy objętej żądaniem skarżącego w ramach postępowania administracyjnego mając na względzie, że skarżący dochodził zapłaty wyrównania z tytułu uposażenia za 2023 r., w sytuacji kiedy nie był już od ponad 2 lat funkcjonariuszem Policji, a zatem nie łączył go już z organem stosunek administracyjnoprawny, a prawo do uposażenia wygasło z chwilą odejścia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia [...] marca 2023 r. do dnia [...] grudnia 2023 r., natomiast do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022. Bezspornie zatem z treści przywołanych przepisów wynika, iż uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. ustala się przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2022 r. tj. rok wcześniejszy. Dopiero uposażenia za kolejne miesiące muszą być ustalane przy zastosowaniu kwoty bazowej uwidocznionej w ustawie budżetowej na aktualny tj. 2023 r. Skoro więc skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., to w związku z treścią przywołanych przepisów, przewidziane ustawą budżetową na 2023 r. wyrównanie uposażenia go nie obowiązywało. Uposażenie, jakie otrzymał za styczeń i luty 2023 r. w wysokości powiązanej z wysokością kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na rok 2022 r., było więc ustalone w sposób poprawny. Nie zachodziła tym samym ani konieczność ani możliwość jego wyrównywania. Organ wydając zaskarżoną decyzję działał więc zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Związany był w tym zakresie treścią art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Organy prawidłowo zatem zastosowały wyżej powołane przepisy i zasadnie odmówiły skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Słusznie wskazały organy, że nagroda roczna przysługuje policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym. Zasady jej przyznawania i obliczania regulują przepisy wykonawcze, a jej wysokość zależy od uposażenia otrzymanego w okresie służby w 2023 r. według stawek obowiązujących przed 1 marca 2023 r. Nie istniała zatem podstawa do przeliczenia nagrody rocznej z uwzględnieniem podwyżki uposażeń od 1 marca 2023 r. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia, wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń i luty 2023 r., zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Dodać również należy, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Słusznie też wywiódł organ, iż sprawa o odsetki (którą strona również zainicjowała swoim wnioskiem z dnia [...] czerwca 2024 r.) nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej, a dochodzenie tego typu roszczeń możliwe jest wyłącznie na drodze cywilnoprawnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00). Stąd jako oczywista jawiła się reakcja organu wyartykułowana w punkcie 1 zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku skarżącego o dokonanie tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, niedopuszczalne jest domaganie się od sądu administracyjnego, aby ten pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się wyrażoną w jej art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r. sygn. II FSK 1013/06 i z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. II OSK 548/06, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Organy oraz sądy administracyjne nie są także uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją RP, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki zatem określony przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to podlega on stosowaniu. Skoro skarżony organ, będąc związanym zasadami praworządności, legalizmu oraz dyscypliną finansów publicznych orzekł w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, (które to prawo korzysta z zasady domniemania konstytucyjności) to nie sposób z tego faktu czynić organowi zarzutu. W polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa, domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Z tych względów Sąd nie uwzględnił żądania zawartego w punkcie 2 skargi. Odnosząc się do argumentacji zawartej w piśmie procesowym skarżącego z dnia 5 stycznia 2026 r., Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, w sytuacji gdy strona żąda od organu dokonania czynności materialno-technicznej (np. wypłaty określonej należności), organ uwzględniając takie żądanie może poprzestać na dokonaniu owej czynności, tj. na wypłacie dochodzonej kwoty. W sytuacji jednak, gdy organ nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, musi swój pogląd wyartykułować w formie stanowczego rozstrzygnięcia przybierającego zwykle postać decyzji administracyjnej. Gdyby tego nie uczynił, pozbawiłby stronę prawa do sądu. Nie sposób pomijać też tego, że niezależnie od sposobu załatwienia żądania strony (czy to w formie czynności materialno-technicznej czy w formie decyzji), działania organu podejmowane są zawsze w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby (także ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa wypłaty uposażenia, czy innych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 575/11 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13). Stanowisko to odwołuje się do treści uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 4/13, w której podniesiono, iż w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt P 18/03 uznał, że jeżeli istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3037/19). Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13). Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym skarżącego organ miał podstawy i był obowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego, skoro nie znalazł podstaw do wypłaty żądanych świadczeń w żądanej przez wnioskodawczynię wysokości. Wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. zawierał żądanie wypłaty wyrównania wynagrodzenia i innych należności przyznawanych funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, a nie ustalania nowej wysokości uposażenia (co mogłoby nastąpić tylko rozkazem personalnym i tylko w odniesieniu do funkcjonariusza, którym wnioskodawca nie jest od czasu zwolnienia ze służby). Żądanie dotyczyło w sposób jednoznaczny wypłaty wyrównania należności związanych ze zwolnieniem ze służby, tj. wypłaty ich w wyższej wysokości niż wypłata dokonana przez organ w związku z tym zwolnieniem ze służby. Rozpoznawana sprawa nie dotyczy ustalenia stawki uposażenia, ale odmowy żądanej wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. W sprawie brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepisy procesowe k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie uwzględnienia żądania skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było podstaw do uznania, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego organ powinien postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania. Pamiętać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Okoliczność, że skarżący, składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r., nie był funkcjonariuszem Policji nie zmienia ustaleń Sądu, bowiem sprawa nie dotyczy wydania rozkazu personalnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia, czy ustalenia nowego uposażenia (co może mieć miejsce tylko w odniesieniu do funkcjonariusza), ale żądania wypłaty wyższej wysokości należności związanych ze zwolnieniem ze służby, które zostały przez organ wypłacone w ściśle określonej wysokości. Organ miał obowiązek rozstrzygnąć w tym zakresie decyzją administracyjną, co prawidłowo nastąpiło w tej sprawie. Organ nie miał jednocześnie ze względu na przedstawione wyżej argumenty podstaw do umorzenia postępowania z wniosku skarżącego w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd nie podziela zatem twierdzeń pisma procesowego skarżącego. Stanowiska Sądu nie zmienia powołanie się przez pełnomocnika skarżącego na postanowienia Sądu Okręgowego w [...]. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżący, składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r., nie wskazał wprost, że domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego. Jak wskazano już wyżej, wniosek skarżącego zawierał wprost wyrażone żądanie wypłaty wyrównania uposażenia i innych należności przyznanych w związku ze zwolnieniem ze służby, co w przypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do wypłaty żądanej wyższej wysokości świadczeń, zobowiązywało do wydania decyzji administracyjnej o odmowie wypłaty. Wniosek zainicjował konkretne postępowanie administracyjne, które dotyczyło żądania strony. Postępowanie to mogło zakończyć się albo w drodze dokonania przez organ wypłaty dochodzonej kwoty, albo – w razie negatywnego stanowiska organu wobec żądania – w drodze decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku. Stąd też, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały podstawy formalno-prawne do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela tym samym stanowiska zaprezentowanego w powołanym przez pełnomocnika skarżącego wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 571/25. Nadto, wobec oczywistości żądania wyartykułowanego we wniosku inicjującym postępowanie, nie zachodziła konieczność wzywania strony przez organ do jego doprecyzowania. Sąd administracyjny nie dopuścił również wnioskowanego w skardze dowodu w postaci orzeczenia komisji lekarskiej. Powody dla których strona podjęła decyzję o opuszczeniu służby, aczkolwiek z pewnością istotne dla funkcjonariusza, z punktu widzenia przedmiotu sprawy nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Z powyższych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów i argumentów zawartych w skardze oraz uznał, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie prawidłowo zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.