II SA/Wa 677/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Agnieszka Miernik, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi T. D. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), o uznaniu por. rez. T.D. za zdolnego do czynnej służby wojskowej – kategoria A. W uzasadnieniu podał, że analiza całokształtu dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, dotyczącej T.D., nie pozwoliła na stwierdzenie, że doznany przez niego uraz lewej ręki, jakiego doznał w czasie ćwiczeń oficerów rezerwy w E., ograniczał jego zdolności do służby wojskowej z uwagi na stan zdrowia. Jest on nadal zdolny do czynnej służby wojskowej – kategoria A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.D. wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu I instancji, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, a mianowicie badanie, a później ocenę jego stanu zdrowia oceniono pod kątem jego zdolności do służby wojskowej, podczas gdy, składając wniosek do Komendanta Wojskowej Komisji Uzupełnień w O., domagał się ustalenia stopnia jego inwalidztwa w związku z obrażeniami, jakich doznał w 1978 r., podczas ćwiczeń wojskowych oficerów rezerwy w E. Wyjaśnił, że podczas tych ćwiczeń doznał urazu palców lewej ręki (palce zostały przykleszczone płytą metalową od wziernika bojowego wozu piechoty) i następstwa tego wypadku – zwłaszcza w okresie zimowym, są w dalszym ciągu odczuwane przez niego w postaci ciągłych bóli III i IV palca lewej ręki, i to w stopniu uniemożliwiającym mu wykonywanie jakichkolwiek czynności fizycznych na zewnątrz. Jego więc możliwości wykonywania pracy fizycznej są bardzo ograniczone. Podał, że w jego ocenie, skutki obrażeń jakich doznał podczas ćwiczeń wojskowych w 1978 r., uzasadniają przyznanie prawa do renty inwalidzkiej wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę T.D. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest w sprawie, że por. rez. T.D., wnioskiem z dnia 6 grudnia 2006 r., zwrócił się do Komendanta Wojskowej Komisji Uzupełnień w O., w związku z wypadkiem, jakiemu uległ w sierpniu 1978 r., w czasie odbywania przeszkolenia w Szkole Oficerów Rezerwy w E., podczas ćwiczeń wojskowych. Podał, że przez 28 lat – po zakończeniu służby wojskowej, cierpi w okresie każdej zimy, zwłaszcza w okresie niskich temperatur, na bóle dwóch palców lewej ręki, w których nie ma czucia z powodu uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych. Jest to dla niego bardzo dokuczliwe i bolesne i jest to następstwem wypadku jakiemu uległ w wojsku. Poza sporem pozostaje, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O. skierowała T.D. na specjalistyczne badania lekarskie dla celów orzecznictwa wojskowo-lekarskiego, przez lekarza specjalistę chirurga oraz specjalistę chorób oczu. Lekarz specjalista chirurg, po przeprowadzeniu badań, rozpoznał u badanego blizny po ranach miażdżonych palców III i IV ręki lewej, dawno przebytych (1978 r.). Podał ponadto, że badany skarży się na zaburzenia czucia i marznięcie opuszek tych palców. Lekarz specjalista chorób oczu rozpoznał u badanego krótkowzroczność obu oczu. Mając tak zebraną dokumentację lekarską, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O., orzekając na podstawie § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.), stwierdziła, że rozpoznane u skarżącego schorzenia nie ograniczają jego zdolności do czynnej służby wojskowej i nadal jest on zdolny do czynnej służby wojskowej – kategoria A, z tym, że schorzenie rozpoznane przez lekarza specjalistę chirurga "zaburzenia czucia i marznięcia opuszek III i IV palców lewej ręki po przebytym w 1978 r. złamaniu paliczków obwodowych tych palców" pozostaje w związku ze służbą wojskową. Sąd uznał, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. zostało wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań przez lekarzy specjalistów, czego efektem było właściwe ustalenie schorzeń, ich kwalifikacji orzeczniczej, określenie związków rozpoznanego schorzenia ze służbą wojskową oraz przyznanej kategorii zdrowia. Z tych więc względów uzasadnione było rozstrzygnięcie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w zaskarżonym orzeczeniu, o utrzymaniu w mocy orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O.. Zgodnie z ustawą z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 z późn. zm.) wojskowe komisje lekarskie ustalają jedynie związek schorzeń ze służbą wojskową i taki jest ich jedyny udział w procesie przyznawania renty wojskowej. Skoro więc w zaskarżonych orzeczeniach właściwie określono zdolność skarżącego do czynnej służby wojskowej, jak i związek przyczynowy rozpoznanego schorzenia z pełnioną służbą wojskową, Sąd uznał, że nie zachodziły warunki uwzględnienia skargi i dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.