II SA/Wa 678/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2011 r. G. P. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Wydziału Informacji Biura Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie jej informacji publicznej, w zakresie "ewentualnie posiadanego przeze nią podsłuchu i jego czasookresu", podając, że jest sędzią w stanie spoczynku. Wniosek został następnie sprecyzowany pismem z dnia (...) stycznia 2012 r., w którym skarżąca podała, że wnosi o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją, w rozumieniu szerokim czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. Ministerstwo Sprawiedliwości przekazało ww. wniosek zgodnie z właściwością Dyrektorowi Biura Prokuratora Generalnego, z uwagi na fakt, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje żądanymi przez skarżącą informacjami. Następnie pismem z dnia 21 lutego 2021 r. Dyrektor Biura Prokuratora Generalnego poinformował skarżącą, iż udzielenie informacji pozytywnej, jak i negatywnej nie jest możliwe w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 5 ust. 1 i art. 1 ust. 2 tej ustawy. Na skutek skargi G. P. na bezczynność Prokuratora Generalnego w załatwieniu wniosku, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 418/12 oddalił skargę. Wyrok ten został następnie uchylony wyrokiem NSA z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku uznał, że zgłoszone przez skarżącą żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14 zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 26 września 2014 r. Prokurator Generalny poinformował skarżącą, że wszelkie dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1075). Natomiast w zakresie ewentualnego stosowania kontroli i utrwalania rozmów po wszczęciu postępowania karnego, tj. tzw. podsłuchu procesowego, mają zastosowanie reguły przewidziane w Kodeksie postępowania karnego, gdyż przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp zaś do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego jest możliwy w trybie art. 156 k.p.k. Jednocześnie decyzją z dnia (...) września 2014 r., nr (...), Prokurator Generalny odmówił udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie, tj. udostępnienia informacji dotyczącej stosowania względem skarżącej czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od dnia [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że czynności te, w tym kontrola operacyjna, są niejawne z mocy ustawy, co wynika z przepisów ustaw regulujących zasady działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia stosowania tych czynności. Na skutek wniosku G. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...), Prokurator Generalny utrzymał w mocy powyższą decyzję. W ocenie organu każda informacja, która dotyczy czynności operacyjno-rozpoznawczych jest niejawna, w tym również informacja o realizacji wobec określonej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych (informacja pozytywna), jak też zaprzeczającej ich realizacji (informacja negatywna). Skargę na powyższą decyzję wniosła G. P.. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia (...) czerwca 2015 r. sygn. akt (...)uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia (...) września 2014 r. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącej żądanych informacji i wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem tego Sądu organ rozpatrując sprawę skarżącej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia (...) lipca 2017 r. sygn. akt (...) oddalił skargi kasacyjne Prokuratora Generalnego i G. P. od ww. wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Prokurator Generalny decyzją z dnia (...) listopada 2017 r., nr PK (...), wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) zwanej dalej "u.d.i.p." oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.", odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...), organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił udostępnienia informacji w zakresie dotyczącym stosowania względem skarżącej czynności operacyjno – rozpoznawczych, w tym kontroli operacyjnej, w okresie od 2006 r. do dnia rozpoznania sprawy. G. P. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, przez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie wskazał na podstawie jakich dowodów wydał zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia (...) marca 2022 r. sygn. akt (...) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wykonał wszystkie wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia (...) czerwca 2015 r. i wyroku NSA z dnia (...) lipca 2017 r. NSA stwierdził, że ocena Sądu pierwszej instancji odnośnie do niezastosowania się organu do treści art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. jest nietrafna. Organ wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wskazania z wyroku WSA z dnia (...) czerwca 2015 r. co do dalszego postępowania w sprawie. Mianowicie organ wskazał treść wniosku oraz, że prowadzi rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjnej. Ustalił, że urządzenia służące rejestracji czynności kontroli operacyjnej mają nadaną klauzulę niejawności "poufne" oraz, że Prokuratura Krajowa dysponuje wskazanymi rejestrami od roku 2006, zaś rejestry obejmujące wcześniejszy okres powinny znajdować się w kancelarii tajnej Ministerstwa Sprawiedliwości. Wobec tego organ nie dysponuje informacją za okres od dnia 1 sierpnia 1990 r. do końca 2005 r. O tym poinformował wnioskodawczynię pisemnie. Następnie organ wyjaśnił, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, charakter czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym kontroli operacyjnej. Wskazał odpowiednie służby państwa, które zgodnie z prawem są uprawnione do stosowania takich czynności oraz przepisy konkretnych aktów prawnych, które stanowią o ich niejawności, np. art. 27 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Organ powołał też stosowne przepisy aktów wykonawczych do wyszczególnionych ustaw i zwrócił uwagę na załączone do nich wzory rejestrów postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków prowadzonych przez Prokuratora Generalnego oraz zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych, sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych oraz doboru i stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, wydanego na podstawie art. 47 ust. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Organ wyjaśnił też, jakie informacje, zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych, stanowią informacje niejawne oraz wskazał, że wszelkie urządzenia służące rejestracji dokumentów niejawnych, w tym systemy teleinformatyczne, są również objęte ochroną wynikającą z ustawy o ochronie informacji niejawnych. Żądane informacje zaklasyfikował jako informacje poufne z art. 5 ust. 3 pkt 5 u.o.i.n. Organ zaznaczył również, że udzielenie wnioskowanej informacji wiązałoby się z koniecznością przekazania danych zawartych w niejawnych rejestrach prowadzonych przez Prokuratora Generalnego osobie nieuprawnionej w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. W konkluzji organ stwierdził, że przywołane akty rangi ustawowej i podustawowej nakazują nadawanie wszelkim wnioskom o zastosowanie czynności kontroli operacyjnej klauzuli niejawności oraz, że brak jest regulacji prawnych, które uprawniałyby organ do informowania ex post osoby, wobec której prowadzone były czynności operacyjno-rozpoznawcze o ich zastosowaniu. W ocenie NSA nietrafnie Sąd pierwszej instancji zarzucił również Prokuratorowi Generalnemu, że nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, zaniechał przeprowadzenia czynności procesowych, przemilczał treść niektórych dowodów oraz, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Organ przeprowadził istotne dla sprawy czynności, które pozwoliły ustalić jakimi dokumentami odnoszącymi się do wnioskowanych informacji organ dysponuje i jaką część okresu wskazanego we wniosku one obejmują. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do prawidłowej oceny rzeczywistego charakteru żądanej informacji publicznej. W szczególności, w sytuacji, w której oceny tej należy dokonać w pierwszej kolejności na podstawie regulacji prawnych obowiązujących w zakresie kwalifikacji informacji jako niejawnych. Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono ustalenia faktyczne i adekwatną do tych ustaleń oceną prawną. Organ nie poprzestał, jak to stwierdził Sąd pierwszej instancji, tylko na powołaniu tytułu aktu prawnego, artykułu czy paragrafu przepisu prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały przywołane również argumenty i motywy wskazujące na brak prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji i zostały one wyczerpująco wyjaśnione. Organ zwrócił uwagę na to, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej podlega ograniczeniu wynikającemu z treści art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Powołał i wyjaśnił właściwe w tym zakresie przepisy prawa oraz odniósł je do dokonanych ustaleń w sprawie i podał powody, dla których wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona. Wskazał, na niejawność czynności operacyjno-rozpoznawczych, niejawność wszelkich danych zawartych w rejestrach postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków prowadzonych przez Prokuratora Generalnego, a także niespełnienie przez wnioskodawczynię warunków z art. 4 ust. 1 u.o.i.n., niezbędnych do uzyskania informacji sporządzonej na podstawie dokumentów niejawnych. Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w aktach sprawy i treść zaskarżonej decyzji, NSA uznał, że organ wykonał wskazania z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. i wyroku NSA z dnia 19 lipca 2017 r., zebrał materiał dowodowy wystarczający do prawidłowego rozpoznania sprawy i prawidłowo zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. Zatem Sąd pierwszej instancji niezasadnie uchylił zaskarżone decyzje, czym naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. W konsekwencji błędnego zarzucenia organowi naruszenia przepisów postępowania, Sąd niezasadnie stwierdził, że organ odmówił udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji nie ocenił stanowiska organu co do kwalifikacji żądanych informacji jako informacji niejawnych, przedwczesne byłoby ocenianie stanowiska organu w tym zakresie przez Sąd kasacyjny. NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 190 P.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności dokona oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji publicznej przez Prokuratora Generalnego jako informacji niejawnej i mając na uwadze wyniki tej oceny, wyda stosowne rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż odpowiada ona prawu. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd II instancji w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 22 marca 2022r. wydanego w sprawie o sygn. akt III OSK 760/21 przesądził, że organ wykonał wszystkie wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. i wyroku NSA z dnia 19 lipca 2017 r. Sąd kasacyjny podkreślił, że organ wskazał treść wniosku oraz, że prowadzi rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjne, jak też ustalił, że urządzenia służące rejestracji czynności kontroli operacyjnej mają nadaną klauzulę niejawności "poufne" oraz, że Prokuratura Krajowa dysponuje wskazanymi rejestrami od roku 2006, zaś rejestry obejmujące wcześniejszy okres powinny znajdować się w kancelarii tajnej Ministerstwa Sprawiedliwości, wobec czego organ nie dysponuje informacją za okres od dnia 1 sierpnia 1990 r. do końca 2005 r. O tym poinformował wnioskodawczynię pisemnie. Następnie NSA dodał, że organ wyjaśnił, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, charakter czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym kontroli operacyjnej i wskazał odpowiednie służby państwa, które zgodnie z prawem są uprawnione do stosowania takich czynności oraz przepisy konkretnych aktów prawnych, które stanowią o ich niejawności, np. art. 27 ustawy 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, jak też powołał stosowne przepisy aktów wykonawczych do wyszczególnionych ustaw i zwrócił uwagę na załączone do nich wzory rejestrów postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków prowadzonych przez Prokuratora Generalnego oraz zarządzenie Prokuratora Generalnego z kwietnia 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych, sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych oraz doboru i stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, wydanego na podstawie art. 47 ust. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych, jak również wyjaśnił, jakie informacje, zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych, stanowią informacje niejawne oraz wskazał, że wszelkie urządzenia służące rejestracji dokumentów niejawnych, w tym systemy teleinformatyczne, są również objęte ochroną wynikającą z ustawy o ochronie informacji niejawnych. W przywołanym wyroku NSA podkreślił też, iż organ zaznaczył, że udzielenie wnioskowanej informacji wiązałoby się z koniecznością przekazania danych zawartych w niejawnych rejestrach prowadzonych przez Prokuratora Generalnego osobie nieuprawnionej w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych i w konkluzji organ stwierdził, że przywołane akty rangi ustawowej i podustawowej nakazują nadawanie wszelkim wnioskom o zastosowanie czynności kontroli operacyjnej klauzuli niejawności oraz, że brak jest regulacji prawnych, które uprawniałyby organ do informowania ex post osoby, wobec której prowadzone były czynności operacyjno-rozpoznawcze o ich zastosowaniu. W konsekwencji powyższych spostrzeżeń NSA uznał, że: "nietrafnie Sąd pierwszej instancji zarzucił również Prokuratorowi Generalnemu, że nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, zaniechał przeprowadzenia czynności procesowych, przemilczał treść niektórych dowodów oraz, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Jak już wyżej przedstawiono, organ przeprowadził istotne dla sprawy czynności, które pozwoliły ustalić jakimi dokumentami odnoszącymi się do wnioskowanych informacji organ dysponuje i jaką część okresu wskazanego we wniosku one obejmują. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do prawidłowej oceny rzeczywistego charakteru żądanej informacji publicznej. W szczególności w sytuacji, w której oceny tej należy dokonać w pierwszej kolejności na podstawie regulacji prawnych obowiązujących w zakresie kwalifikacji informacji jako niejawnych. Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono ustalenia faktyczne i adekwatną do tych ustaleń oceną prawną. Organ nie poprzestał, jak to stwierdził Sąd pierwszej instancji, tylko na powołaniu tytułu aktu prawnego, artykułu czy paragrafu przepisu prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały przywołane również argumenty i motywy wskazujące na brak prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji i zostały one wyczerpująco wyjaśnione". W świetle powyższego, oraz wobec udzielonych tut. Sądowi wytycznych przez NSA w opisanym wyżej wyroku, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prawidłowo zakwalifikował żądaną informację do kategorii informacji niejawnych. W ocenie składu orzekającego na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych informacjom niejawnym nadaje się klauzulę "poufne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że utrudni wykonywanie zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli lub ściganie sprawców przestępstw i przestępstw skarbowych oraz organom wymiaru sprawiedliwości. Zestawiając treść przywołanego przepisu z żądaniem zawartym we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie jako uzasadniona jawi się konkluzja, iż skarżona decyzja została wydana prawidłowo. Wszystkie bowiem urządzenia służące rejestracji dokumentów niejawnych, w tym systemy teleinformatyczne, są przecież objęte ochroną wynikającą z ustawy o ochronie informacji niejawnych. Służą bowiem generalnie realizacji dobra nadrzędnego jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa Państwa. W konsekwencji powyższego nie sposób skutecznie obalić wniosku organu, że udostępniając sporną informację skarżącej (czyli osobie nie posiadającej uprawnień do wglądu w materiały poufne), naruszyłby normę art. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Stąd zasadnie organ zastosował przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jako podstawę wydanej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze. zm.).