II SA/Wa 68/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Akademii [...] w W. – Rady Wydziału [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia na okres trzech lat uprawnienia Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. Akademia [...] w W. – Rada Wydziału [...] przedmiotem swojej skargi z dnia 2 grudnia 2010 r. (nadanej w Urzędzie Pocztowym w dniu 3 grudnia 2010 r.) uczyniła decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2010 r. nr [...], mocą której organ, działając na podstawie art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), zawiesił na okres trzech lat uprawnienia Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] oraz na podstawie art. 9 ust. 3 cyt. ustawy zobowiązał Radę Wydziału [...] Akademii [...] w. W. do bezzwłocznego przedstawienia listy wszczętych i niezakończonych przewodów habilitacyjnych w celu przeniesienia ich do innych jednostek organizacyjnych. Decyzji, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji zawarte zostało pouczenie o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Powyższa decyzja doręczona została stronie w dniu 14 października 2010 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła wskazanej decyzji rażące naruszenie art. 9 ust. 2 pkt 2 i art. 9 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a także naruszenie art. 10 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Podkreśliła, że pismem z dnia [...] października 2010 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wzywając jednocześnie organ do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem Centralna Komisja nie udzieliła odpowiedzi na wskazany wniosek i wezwanie. Strona skarżąca wskazała, że zawarte w decyzji pouczenie o trybie zaskarżenia jest błędne, gdyż dla decyzji podjętej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie przewiduje środków zaskarżenia. Wskazany organ nie ma statusu ministra, od którego decyzji zgodnie z art. 127 § 3 kpa przysługuje stronie prawo zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Podkreśliła, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, gdyż Centralna Komisja pełni funkcję centralnego organu administracji państwowej, a decyzje przez nią wydane w pierwszej instancji podlegają zaskarżeniu w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie organ wskazał, że równoległy wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został jeszcze rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia Akademii [...] w W. – Rady Wydziału [...] stała się decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2010 r. wydana w pierwszej instancji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów, zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego w niniejszej sprawie zastosowanie mają między innymi przepisy kpa regulujące kwestię wnoszenia środków odwoławczych od rozstrzygnięć organów administracyjnych, w tym również art. 127 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W myśl zaś art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Stąd też, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że do tego organu stosuje się przepisy dotyczące orzekania przez ministra. Oznacza to, że od decyzji wydawanych w pierwszej instancji przez Centralną Komisję służy stronie prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle powyższych rozważań zauważyć należy, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję, od której stronie służy stronie prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.