II SA/Wa 682/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę D. R. w dniu [...] sierpnia 1999 r. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie W. Decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. postępowanie w sprawie wniosku zostało umorzone. Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. zawiadomił D. R. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i poinformował o możliwości zgłoszenia wniosków, uwag i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2O05 r., przyznał [...] D. R. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi, kuchni, holu i łazienki, jego powierzchnia użytkowa podstawowa wynosi 24,20 m2, użytkowa 34,20 m2. W decyzji określono, że prawo to przysługuje D. R. na czas pełnienia obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. organ sprostował w ww. decyzji nazwę miejscowości, w której przyznał prawo zamieszkiwania, stwierdzając, że omyłkowo wpisano miejscowość "W." a powinno być "P.". Wobec niezaskarżenia postanowienie to stało się ostateczne. Od powyższej decyzji D. R. odwołał się, podnosząc, że w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych brak przepisów pozwalających na stwierdzenie, że wniosek żołnierza zawodowego staje się wnioskiem Komendanta [...], ul. [...] nie istnieje w W., Komendant [...] – jako dowódca jednostki wojskowej nie składał żadnego wniosku w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu. Ponadto stwierdził, iż skorzystał z uprawnień wynikających z art. 87 ustawy o zakwaterowaniu, a w takim przypadku nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy. Wskazując na powyższe, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM i umorzenie postępowania. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, iż wniosek żołnierza o przydział osobnej kwatery stałej nie został zrealizowany do 30 czerwca 2004 r., w związku z czym od dnia 1 lipca 2004 r. podlegał on rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.). Przepis art. 19 ust. 5 tej ustawy stanowił, iż postępowania w sprawach wniosków o przydział osobnej kwatery stałej dyrektorzy oddziałów regionalnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej umarzają, a czas oczekiwania żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, na przydział tej kwatery wlicza się temu żołnierzowi do czasu oczekiwania na wydanie decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W tej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przydział osobnej kwatery stałej, złożonego przez D. R. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 6 cyt. ustawy, listy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej, prowadzone do dnia 30 czerwca 2004 r. przez dyrektorów oddziałów terenowych WAM, przekazywane są dyrektorom właściwych oddziałów regionalnych i stają się wnioskami, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41 poz. 398). Dlatego też Komendant [...], jako dowódca jednostki, nie musiał składać wniosku o wydanie D. R. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Wnioskiem tym, w rozumieniu ww. przepisów, stała się lista oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzona do 30 czerwca 2004r. przez Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] WAM w W. ([...] D. R. był umieszczony na tej liście) i przekazana Dyrektorowi Oddziału Regionalnego WAM w W. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości przydziału osobnej kwatery stałej. Dlatego też ustawodawca zdecydował, że dotychczasowe postępowania o przydział osobnych kwater stałych podlegają umorzeniu, zaś po swoistym przekształceniu list we wnioski dowódców wszczyna się postępowanie o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Organ odwoławczy uznał za błędne stwierdzenie skarżącego, że skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, co stanowiłoby negatywną przesłankę do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 cyt. ustawy. Nie otrzymał on bowiem ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, ponieważ umowa z [...] sierpnia 2005 r. nie została skutecznie zawarta. Umowa została podpisana przez zainteresowanego i jego żonę, nie została natomiast podpisana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W., z uwagi na niedopełnienie przez D. R. określonych przepisami formalności. Organ wskazał, że zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy następuje, między innymi, poprzez wydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP regulujący te kwestie stanowi, że dyrektor oddziału regionalnego Agencji, właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej. Zgodnie z art. 1a pkt 6 miejscowością pobliską jest miejscowość, której granice administracyjne znajdują się, w linii prostej, w odległości nie większej niż trzydzieści kilometrów od granic administracyjnych miejscowości, w której żołnierz służby stałej zajmuje stanowisko służbowe. Realizując ten przepis, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wydał D. R. decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w P., a więc w miejscowości pobliskiej dla miejsca wykonywania obowiązków służbowych (granice administracyjne m. P. przylegają do granic administracyjnych m. W.). Przydzielony lokal spełnia warunki wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który stanowi, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej (czyli powierzchni pokoi) uwzględnia się zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe oraz stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, przysługującej żołnierzowi z jednego tytułu wynosi 7-10 m2. W świetle powyższego, realizacja przysługującego D. R. prawa zamieszkiwania powinna nastąpić w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej podstawowej nie mniejszej niż 21 m2. Jak wskazano wyżej, powierzchnia pokoi w przydzielonym lokalu mieszkalnym wynosi 24,20 m2, a więc lokal przeznaczony do zamieszkiwania przez zainteresowanego odpowiada posiadanym przez żołnierza uprawnieniom. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił powyższej decyzji: 1. naruszenie norm prawa materialnego – art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.), polegające na przyjęciu, iż dopuszczalnym jest wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym bez stosownego wniosku dowódcy jednostki wojskowej oraz wbrew woli skarżącego jako osoby zainteresowanej. 2. naruszenie przepisu art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), polegające na przyjęciu wbrew literalnemu brzmieniu cytowanego przepisu, iż wnioski żołnierzy zawodowych o przydział osobnej kwatery stałej "przekształcają się" we wnioski dowódców jednostek wojskowych o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, nawet bez woli i wiedzy tychże dowódców jednostek wojskowych, 3. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez uznanie [...] za jednostkę wojskową, pomimo iż jest to niezależna i samodzielna wyższa uczelnia [...], wyposażona w osobowość prawną, 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez wykroczenie poza granice rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w tym aspekcie nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie organ wywodzi, iż wobec niezrealizowania wniosku skarżącego o przydział osobnej kwatery stałej do 30 czerwca 2004 r., dalszy tok postępowania w sprawie wniosku określały przepisy art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r. Przepis art. 19 ust. 5 powołanej ustawy stanowił, iż postępowania w sprawach wniosków o przydział osobnej kwatery stałej dyrektorzy oddziałów regionalnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej umarzają, a czas oczekiwania żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, na przydział tej kwatery wlicza się temu żołnierzowi do czasu oczekiwania na wydanie decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 6 cyt. ustawy, listy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej, prowadzone do dnia 30 czerwca 2004 r. przez dyrektorów oddziałów terenowych w AM, przekazywane są dyrektorom właściwych oddziałów regionalnych i stają się wnioskami, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), a zatem wnioskami dowódców jednostek wojskowych. Treść powołanych przepisów nie może budzić żadnych wątpliwości i Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, wydając decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, nie naruszył przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Niezasadny jest też zarzut skarżącego, dotyczący rzekomego uznania przez organy orzekające w sprawie, iż [...] jest jednostką wojskową. Dla postępowań administracyjnych prowadzonych w trybie wskazanych wyżej przepisów ustawy znaczenie ma, jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, jedynie dowódca jednostki wojskowej, jako organ upoważniony do złożenia wniosku w trybie przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Natomiast przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) stanowi, iż obowiązki dowódcy jednostki wojskowej w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, są wykonywane przez wymienione w tymże przepisie organy zarządzające tymi instytucjami. W przypadku skarżącego jest nim z pewnością Komendant [...]. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w podnoszonym przez skarżącego zakresie podana została ponad potrzebę przedmiotowego postępowania, lecz zgodzić się należy z organem, iż posiada charakter informacyjny i nie stanowi naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.