II SA/Wa 684/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, WSA Sławomir Antoniuk (spr), Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego - oddala skargę - Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta [...] w K. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] przyznającą z dniem 1 stycznia 2009 r. [...] K. S. dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie. Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: Komendant [...] w K. (dalej C[...]) decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 31 ust. 1 pkt 4 i art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137), przyznał z dniem 1 stycznia 2009 r. [...] K. S. dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I Instancji podniósł, iż ustalając funkcjonariuszowi wysokość przyznanego świadczenia uwzględnił wyniki uzyskiwane w służbie przez K. S., posiadane kwalifikacje zawodowe oraz charakter i zakres wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności fakt braku powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc m.in., iż Komendant C. ustalając jej wysokość dodatku służbowego nie uwzględnił dyspozycji przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, albowiem uzależnił wysokość przyznanego dodatku służbowego od wyników uzyskiwanych przez odwołującą się w służbie w ciągu 5 ostatnich lat służby, a nie okresu 16 lat służby, w tym w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi oraz pominął posiadane przez wymienioną kwalifikacje zawodowe tj.: ukończone studia, w tym doktoranckie, o profilu pokrywającym się z potrzebami SW, zajmowane w szkołach wyższych stanowiska adiunkta, docenta, posiadany dorobek naukowy, udział w konferencjach naukowych, publikowanie artykułów oraz redagowanie książek. Pominięcie tych przesłanek wpłynęło nie tylko na nieobiektywność rozstrzygnięcia, ale czyni kwestionowaną decyzję nieważną z mocy prawa. Ponadto, organ I instancji wydając decyzję nie wziął pod uwagę około 300 arkuszowego zbioru dokumentów przesłanych do sekretariatu C., w związku z ubieganiem się o przeniesienie do C. w 2003 roku, które to dokumenty potwierdzały cały 11-letni dorobek w służbie i ponadprzeciętne dokonania w niej w latach 1992-2003 r., a ponadto dokumentowały 14 letni okres pracy dydaktycznej - poprzedzającej przyjęcie do służby w C. - na stanowisku adiunkta w [...] wraz z opiniami o umiejętnościach dydaktycznych, dorobku naukowym, dokonaniach oraz ocenach tych dokonań i okresowymi opiniami skarżącej sporządzanymi przez jej przełożonych z tytułami profesorów. Dyrektor Generalny SW uznając, iż odwołanie skarżącej nie zasługiwało na uwzględnienie, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 100 ust. 1 i 3 powołanej ustawy, funkcjonariusze otrzymują dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, z których jeden to dodatek służbowy. Tryb i warunki przyznawania funkcjonariuszowi Służby Więziennej dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, określony został na mocy upoważnienia ustawowego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wysokość tego dodatku, zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Organ podniósł, iż [...] K. S. pełniła służbę w Służbie Więziennej od [...] października 1992 r. Z dniem 1 września 2003 r. została przeniesiona na własną prośbę do pełnienia służby w C. i mianowana na stanowisko starszego wykładowcy zakładu [...]. Na dzień zwolnienia ze Służby Więziennej posiadała 16 lat i 4 miesiące stażu służby w Służbie Więziennej. Do podstawowych obowiązków [...] K. S., od dnia objęcia stanowiska dydaktycznego w [...], należało prowadzenie zajęć dydaktycznych z przedmiotów [...] i [...], realizowanych zgodnie z metodyką programów nauczania w szkołach Służby Więziennej i na kursach organizowanych w [...], udział w komisjach egzaminacyjnych oraz pełnienie funkcji opiekuna plutonu. Wymieniona posiadała pozytywną opinię służbową (ostatnia z dnia 20 listopada 2006 r.). Z obowiązków starszego wykładowcy zakładu [...] wywiązywała się bardzo dobrze. Wyniki uzyskiwane w służbie przez K. S., posiadane kwalifikacje zawodowe oraz charakter i zakres wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności fakt braku powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych, uzasadniały przyznanie dodatku służbowego w wysokości określonej w decyzji personalnej Komendanta C. z dnia [...] stycznia 2009 r., tj. w kwocie 1.520,00 zł. Zaskarżona decyzja ma zatem prawidłowe podstawy prawne i nietrafnym jest stwierdzenie podnoszone przez skarżącą, że przedmiotowa decyzja jest z mocy prawa nieważna. Organ II instancji stwierdził, iż nie można się także zgodzić z zarzutem nieuwzględnienia dyspozycji przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta, że zaskarżona decyzja nie zawiera, tak jak podniosła w swoim odwołaniu skarżąca, oceny tylko 5 ostatnich lat służby. Stwierdzenia zawarte przez skarżącą w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie podzielił także poglądu wyrażonego w odwołaniu, iż posiadane kwalifikacje zawodowe są tożsame jedynie z ukończeniem studiów, również doktoranckich, lub zajmowanymi stanowiskami w szkołach wyższych. Komendant zasadnie bowiem przyjął, że pojęcie kwalifikacji stanowi kompilację pojęć wykształcenia, zawodowego stażu pracy i wykorzystywanych w niej umiejętności, a w żadnym razie nie jest tożsame z zajmowaniem określonych stanowisk w innych instytucjach. W podejmowaniu decyzji o przyznaniu dodatku służbowego w określonej kwocie, nie mogła być również uwzględniona kwestia dokumentacji przedstawionej w związku z ubieganiem się K. S. o przeniesienie do [...] w 2003 roku., ponieważ dokumentacja powyższa uległa zniszczeniu zgodnie z wymogami przepisów zarządzenia nr 13/2002 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji o organizacji i zakresie działania archiwów zakładowych i składnic akt w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Ponadto dokumentacja, na którą powołała się skarżąca w swoim odwołaniu, stanowiła już raz podstawę do określenia kwalifikacji przy ustaleniu wysokości dodatku służbowego na stanowisku starszego wykładowcy. Organ odwoławczy nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji porównywania kwalifikacji i umiejętności skarżącej w relacji do innych funkcjonariuszy pełniących służbę w [...], co podnosiła strona w odwołaniu. W zaskarżonej decyzji nie zawarto oceny pracy dydaktycznej K. S., wykonywanej na wyższej uczelni, albowiem umiejętności i zaangażowanie wymienionej w prowadzenie zajęć ze studentami pozostawały bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podzielił argumenty Komendanta, że sama okoliczność równoległej pracy zarobkowej na wyższej uczelni nie stanowi przesłanki do regulowania kwoty dodatku służbowego. Nie miały przy tym znaczenia zaangażowanie strony w dojazdy do miejsca pracy poza służbą i ponoszone przy tym niedogodności. [...] K. S. nie wykonywała dodatkowych zadań na rzecz służby, a jej działalność dydaktyczna na uczelni nie była dodatkowym zadaniem służbowym wykonywanym na polecenie przełożonych. Utożsamianie zajęcia stanowiska docenta na uczelni wyższej z koniecznością podwyższenia dodatku służbowego jest niezasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że wysokość dodatku służbowego należy do suwerennych i arbitralnych rozstrzygnięć przełożonego właściwego w sprawach osobowych czyli Komendanta [...]. Uznaniowość Komendanta w tym zakresie ograniczona jest jedynie dyspozycją przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Przyznany [...] K. S., decyzją Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., dodatek służbowy, uległ zwiększeniu o kwotę 880,00 zł złotych miesięcznie - w stosunku do dotychczas otrzymywanego - do kwoty 1.520,00 zł złotych miesięcznie. Była to najwyższa wysokość dodatku służbowego wśród funkcjonariuszy zajmujących stanowisko starszego wykładowcy w [...]. Trudno więc zgodzić się ze stwierdzeniami skarżącej o niskiej ocenie jej pracy wyrażonej przez Komendanta w zaskarżonej decyzji. Decyzja Dyrektora SW z dnia [...] lutego 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. S.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zaniżonej wysokości przyznanego dodatku służbowego i ustalenie nowej kwoty świadczenia w wysokości 1.900,00 zł, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Dyrektor Generalny SW w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił bowiem obszernej liczącej ok. 300 arkuszy dokumentacji potwierdzającej ponadprzeciętne dokonania skarżącej w służbie w latach 1992-2003. W konsekwencji spośród ogólnego stażu ponad 16 lat służby organ ocenił tylko ostatnie 5 lat służby, co pozostaje w sprzeczności z wyżej powołanym przepisem rozporządzenia. Skoro strona powoływała się na przedmiotową dokumentację i informowała Dyrektora Generalnego SW o jej posiadaniu, to organ powinien zwrócić się do skarżącej o udostępnienie tej dokumentacji. Nie czyniąc tego organ naruszył przepis art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. Ponadto organ nie dołączył do akt sprawy przedkładanego przez stronę listu gratulacyjnego, podpisanego przez z-cę Dyrektora Generalnego, potwierdzającego ponadprzeciętne dokonania w służbie skarżącej. Skarżąca podkreśliła, iż w uznaniu jej wysokich kwalifikacji zawodowych została przyjęta do służby w SW po przekroczeniu górnego limitu wieku o 9 lat, a ponadto po 13 latach służby została wyróżniona listem gratulacyjnym Komendanta [...] za te same tematycznie osiągnięcia zawodowe w uczelniach wyższych, które zostały podważone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Strona zwróciła uwagę na błędne rozumowanie organu wskazujące, że osiągnięcia skarżącej jako wykładowcy, dotyczące wykładania tego samego przedmiotu w wyższych uczelniach i w [...] nie pozostają ze sobą związku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny SW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż ustalenie skarżącej przez Komendanta [...] dodatku służbowego w wysokości określonej w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. mieściło się w ramach jego kompetencji. Natomiast argumentacja skarżącej, o konieczności uwzględnienia wyjątkowości jej sytuacji, z uwagi na szczególne osiągnięcia naukowo-dydaktyczne nie ma znaczenia prawnego. Nie ma także takiego znaczenia fakt, iż dodatek służbowy w kwestionowanej przez skarżącą wysokości został jej przyznany bezpośrednio przed przejściem na emeryturę. Przyznanie dodatku służbowego skarżącej w wysokości niższej niż przez nią oczekiwana, ale wyższej niż ustalona dla funkcjonariuszy zajmujących takie samo stanowisko służbowe, nie może być poczytane jako negatywna ocenia jej pracy, która była oceniana pozytywnie, co znajduje potwierdzenie także w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, funkcjonariusze otrzymują dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, m.in. dodatek służbowy. W świetle postanowień § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Z treści tych przepisów wynika, że decyzja o przyznaniu dodatku oraz jego wysokości, poza górną granicą określoną w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, jest decyzją uznaniową. Ustawodawca przyznał organowi możliwość kształtowania wysokości przedmiotowego świadczenia ograniczając jedynie jego górną granicę. W konsekwencji, organ dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania wspomnianej oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej, co w przypadku uznania administracyjnego ma szczególne znaczenie. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich istotnych argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów k.p.a. Zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Dodać należy, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 działu I k.p.a. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Mając zatem za podstawę powyższe uwarunkowania, należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie narusza granic uznania administracyjnego. Kryteriami podlegającymi ocenie organu w sprawie dodatku służbowego były: 1) wyniki uzyskiwane w służbie, 2) posiadane kwalifikacje zawodowe, 3) charakter oraz zakres wykonywania zadań służbowych, 4) powierzenie nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Dostrzec jednak należy, iż prawodawca szczególny nacisk położył na ten ostatni element, albowiem to zwiększenie funkcjonariuszowi wymiaru zadań lub obowiązków służbowych uzasadnia podniesienie wysokości dodatku służbowego. Przedmiotowe świadczenie stanowi swoistego rodzaju rekompensatę pieniężną za zwiększony nakład pracy funkcjonariusza realizowanej dla potrzeb służby. W niniejszej sprawie organ wskazał przyczyny, dla których przyznał skarżącej dodatek służbowy, oraz wskazał, dlaczego otrzymała ona dodatek w kwocie 1.520,00 zł. Organ wskazał, iż do obowiązków skarżącej, od dnia objęcia stanowiska dydaktycznego w [...] należało prowadzenie zajęć dydaktycznych z przedmiotów [...] i [...], realizowanych zgodnie z metodyką programów nauczania w szkołach Służby Więziennej i na kursach organizowanych przez [...], udział w komisjach egzaminacyjnych oraz pełnienia funkcji opiekuna plutonu. Dyrektor Generalny SW podniósł, że podstawą przyznania skarżącej dodatku służbowego była pozytywna opinia służbowa, jak również ocena, że z obowiązków służbowych wykładowcy zakładu [...] funkcjonariuszka wywiązywała się "bardzo dobrze". Organ zasadnie także podniósł, iż nie zachodziła potrzeba analizowania dokumentacji złożonej przez stronę podczas ubiegania się o stanowisko wykładowcy w [...], albowiem jej dorobek naukowy i dokonania zawodowe z tego okresu zostały już wówczas ocenione pod kątem posiadanych kwalifikacji zawodowych. Pod pojęciem "kwalifikacji" należy rozumieć wykształcenie, przygotowanie potrzebne do wykonywania zawodu, jakichś czynności itp. uzdolnienia, nadawanie się do czegoś – Nowy słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r. Organ w toku postępowania nie kwestionował posiadania przez stronę kwalifikacji zawodowych. Przeciwnie stwierdził, iż skarżąca posiada kwalifikacje pozwalające na realizację zadań na zajmowanym stanowisku w stopniu większym niż zadawalający, jej pracę i zaangażowanie ocenił bardzo dobrze, a więc uznał w całości spełnienie trzech przesłanek warunkujących przyznanie dodatku służbowego. Jednocześnie Dyrektor Generalny SW podkreślił, że nie mógł przyznać skarżącej przedmiotowego świadczenia w wysokości 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego, albowiem funkcjonariuszka nie wykonywała nowych lub dodatkowych zadań, czy obowiązków służbowych. Organ podkreślił, iż takich zadań i obowiązków skarżącej nie zlecał. Zatem nie została spełniona czwarta, podstawowa przesłanka warunkująca przyznanie świadczenia w najwyższej wysokości. Zasadnie organ podniósł, iż wykonywanie dodatkowego zatrudnienia na wyższych uczelniach cywilnych, wprawdzie za zgodą organu wymaganą przepisami prawa i uzyskiwanie znaczących osiągnięć naukowych w dziedzinie, w której skarżąca prowadziła zajęcia w [...], nie może być w żadnym wypadku utożsamiane z wykonywaniem dodatkowych zadań i obowiązków na rzecz SW. Działalność naukowa skarżącej, niewątpliwie podnosząca rangę jakości szkolenia w [...], co wynika z listu gratulacyjnego Komendanta tego ośrodka z dnia 21 listopada 2007 r., świadczy o jej wysokich kwalifikacjach zawodowych. Jednak owa działalność nie wynikała z realizacji zadań służbowych, lecz prywatnych potrzeb skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż przyznanie skarżącej dodatku służbowego z dotychczas wynoszącego 16,85% uposażenia zasadniczego do 40,01% uposażenia zasadniczego nie wskazuje na wydanie decyzji z przekroczeniem uznania administracyjnego. Dodatku służbowego nie można bowiem postrzegać jako finansowej formy docenienia dorobku zawodowego funkcjonariusza odchodzącego na emeryturę. Przedmiotowe świadczenie temu nie służby, albowiem nie jest ono nagrodą pieniężną za szczególe osiągnięcia, lecz zapłatą (za pracę wykonaną) w trakcie pełnienia służby i na rzecz SW. Oczywistym jest, iż ostatnie uposażenie i jego pochodne składniki będą miały wpływ na wysokość emerytury skarżącej, jednak nie może to mieć znaczenia przy ustaleniu wysokości dodatku służbowego, gdyż przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. nie uzależniają przyznania wymienionego dodatku oraz jego wysokości od kwestii związanych z odejściem funkcjonariusza SW na emeryturę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.