II SA/Wa 688/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia - odrzucić skargę - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmówił A. M. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. Jednocześnie pouczył A. M., że od wydanego postanowienia przysługuje mu zażalenie. Zgodnie z pouczeniem A. M. na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1717/07 stwierdził nieważność w/w postanowienia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wskazując, iż zgodnie z art. 59 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego od postanowienia o przywróceniu terminu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego - a nie zażalenie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] sprostował swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. o odmowie przywrócenia terminu - w części dotyczącej przysługującego środka zaskarżenia. W ślad za uzasadnieniem Sądu pouczył, że skarżącemu na powyższe postanowienie przysługiwała skarga do sądu (a nie zażalenie). W dniu 11 kwietnia 2008 r. A. M. wniósł, zgodnie z treścią postanowienia o sprostowaniu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia skargę sąd odrzuca stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepisy cyt. ustawy nie dają Sądowi możliwości przywrócenia terminu do jej wniesienia z urzędu, mimo że ewidentnie brak jest winy skarżącego w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Będące przedmiotem rozpoznawanej skargi postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] zostało doręczone skarżącemu w 18 czerwca 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy, k - 1463). Z zestawienia daty doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji (18 czerwca 2007 r.), z datą wniesienia skargi do sądu administracyjnego (11 kwietnia 2008 r.) wynika, że uchybiony został trzydziestodniowy termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Wyjaśnić należy, iż błąd organu w zakresie pouczenia o środkach zaskarżenia, nie powoduje automatycznie otwarcia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Błąd organu stanowi podstawę do żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sądu. Stosownie do art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego, nie może szkodzić stronie, która się do tego pouczenia zastosowała. Oznacza to, że skarżący nie może ponosić konsekwencji błędu organu, polegającego na wadliwym pouczeniu go o środkach zaskarżenia przez organ. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-4 p.p.s.a.). Z powyższych rozważań wynika, że skarżący ma możliwość złożenia skargi, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, najpóźniej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia mu niniejszego uzasadnienia. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, za celowe i uzasadnione pouczenie skarżącego (z uwagi na rażące wady postępowania w przedmiocie pouczenia skarżącego przez organ o środkach zaskarżenia) oraz z uwagi na fakt, iż występuje on bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, o możliwości żądania przez niego przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przyjąć będzie zatem należało, iż najpóźniej w dacie doręczenia skarżącemu niniejszego uzasadnienia ustała przyczyna uchybienia terminu, wynikająca z błędnego pouczenia dokonanego przez organ. Uznać będzie należało, iż w dacie doręczenia skarżącemu niniejszego uzasadnienia powziął on wiadomość o popełnionych przez organ uchybieniach. Najpóźniej wraz z datą doręczenia niniejszego uzasadnienia otworzy się siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. Najpóźniej z tą datą ustaną przyczyny uchybienia terminu polegające na błędnym pouczeniu skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.