II SA/Wa 691/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Janusz Walawski, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Komisji Do Przeprowadzania Konkursów Na Stanowisko Naczelników Urzędów Skarbowych Powołanej Przez Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w części odmawiającej dopuszczenia skarżącej do konkursu: - oddala skargę. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną przez Komisję Do Przeprowadzenia Konkursów Na Stanowisko Naczelników Urzędów Skarbowych, która została powołana przez Ministra Finansów decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. (zwana dalej "Komisją"), w części dotyczącej niedopuszczenia jej do konkursu, żądając stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi oraz w kolejnych pismach procesowych wskazała, iż otrzymała pismo Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. wraz z protokołem Komisji z dnia [...] stycznia 2009 r. i powyższą uchwałą. Z dokumentów wynikało, że przyczyną niedopuszczenia do konkursu był brak złożenia przez zainteresowaną zaświadczenia o aktualnym zatrudnieniu w urzędzie lub organie podległym ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, zgodnie z treścią § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powoływania komisji i przeprowadzania konkursów na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr 133, poz. 844), którego to braku zainteresowana mimo wezwania nie uzupełniła. Skarżąca wskazała, iż w miejsce powyższego zaświadczenia złożyła własne oświadczenie, z którego wynikało, że aktualnie jest zatrudniona na stanowisku inspektora kontroli skarbowej trzeciego stopnia urzędnika służby cywilnej pierwszego stopnia w Urzędzie Kontroli Skarbowej [...] i pozostaje w gotowości do świadczenia pracy na ww. stanowisku. W oświadczeniu tym wyjaśniła nadto, iż przed Sądami Pracy toczą się postępowania o dopuszczenie jej do pracy na powyższym stanowisku, zaś brak stosownego zaświadczenia wynika wyłącznie z bezprawnego działania pracodawcy. Wskazała także na stosowne dokumenty powołujące ją na powyższe stanowisko. Skarżąca udokumentowała także wezwanie organu do naruszenia prawa, jednakże organ, co wynika z treści odpowiedzi, nie podzielił jej twierdzeń w powyższej kwestii. Zaskarżonej uchwale M. S. zarzuciła naruszenie art. 77 § 1, art. 80, art. 35 § 2 w zw. z art. 1 pkt 2, art. 78 § 1 w zw. z art. 1 pkt 2, art. 6 i art. 7 w zw. z art. 1 pkt 2, art. 8 w zw. z art. 1 pkt 2 Kpa oraz naruszenie § 2 ust. 1 pkt 3, § 8 ust. 3 i § 4 ust. 5 wskazanego na wstępie rozporządzenia, a także naruszenie art. 78 Konstytucji RP poprzez dyskryminowanie jej przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że tryb powoływania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego został określony przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r., wydanego zgodnie z art. 5 ust. 5d ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.). Rozporządzenie to reguluje wszelkie kwestie związane z przeprowadzeniem konkursu. Dlatego nie maja tu zastosowania przepisy Kpa i uchwała Komisji nie jest decyzją administracyjną. Skarżąca nie spełniła jednego z warunków formalnych umożliwiających przystąpienie do konkursu – nie przedłożyła, mimo ponaglenia, zaświadczenia o aktualnym zatrudnieniu w urzędzie lub organie podległym ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, zgodnie z treścią § 8 ust. 3 rozporządzenia. Powyższy brak spowodował, zgodnie z rozporządzeniem, wydanie uchwały o niedopuszczeniu jej do konkursu, o czym, zgodnie z tym rozporządzeniem, została poinformowana przez przewodniczącego Komisji wraz ze wskazaniem przyczyn niedopuszczenia. Organ nie kwestionował istnienia sporów przed Sądami Pracy, na które powoływała się skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na uchwałę organu administracji państwowej (tu Komisji Do Przeprowadzenia Konkursów Na Stanowisko Naczelników Urzędów Skarbowych powołanej stosowną decyzją przez Ministra Finansów) o niedopuszczeniu obywatela do konkursu, stanowi skargę przewidzianą w treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co uzasadnia możliwość rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Uchwała taka mieści się w sferze administracji publicznej, zaś obywatel ma prawo kandydować do pełnienia określonych funkcji publicznych, po spełnieniu określonych przez prawo warunków. Uchwała taka dotyczy zatem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pojmowanych tu jako prawa obywatela do kandydowania i pełnienia funkcji publicznych, uszczegółowionych normą art. 5a i nast. ustawy o urzędach i izbach skarbowych i wydanym ma podstawie art. 5d tej ustawy cytowanym wyżej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powoływania komisji i przeprowadzania konkursów na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Porównaj: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 59-63; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 29-32; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, ZAKAMYCZE 2006, s. 24-26). Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Poddana powyższym rygorom skarga jest dopuszczalna, jednakże nie jest ona zasadna. Zaskarżona uchwała nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Komisji Do Przeprowadzenia Konkursów Na Stanowisko Naczelników Urzędów Skarbowych, powołanej przez Ministra Finansów decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. (zwana dalej "Komisją"), w części dotyczącej niedopuszczenia M. S. do konkursu na stanowisko naczelników urzędów skarbowych jest zgodna z obowiązującym prawem. W art. 5a ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych wyraźnie określono, iż dobór kandydatów na stanowisko (...) naczelnika urzędu skarbowego jest dokonywany w drodze konkursu spośród pracowników urzędów i organów podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, którzy posiadają wyłącznie obywatelstwo polskie, wyższe wykształcenie magisterskie prawnicze, ekonomiczne lub inne uzupełnione studiami podyplomowymi prawniczymi lub ekonomicznymi oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tych urzędach i organach. Przepis ten określił warunki, jakie musi spełnić kandydat, aby mógł brać udział w konkursie. Jednym z niezbędnych warunków jest tu legitymowanie się przez kandydata statusem pracownika urzędu lub organu podległego ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Warunek ten określa ustawa. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powoływania komisji i przeprowadzania konkursów na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego, stanowiącym akt wykonawczy do powyższej ustawy, obowiązek ten sprecyzowano w § 8 ust. 1 pkt 3, poprzez obowiązek złożenia zaświadczenia o aktualnym zatrudnieniu w urzędzie lub organie podległym ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Skarżąca takim statusem nie legitymuje się. Jak sama stwierdza w swoim oświadczeniu jest ona w sporze, toczącym się przed Sądami Pracy, o dopuszczenie jej do pracy przez pracodawcę na stanowisko inspektora kontroli skarbowej trzeciego stopnia urzędnika służby cywilnej pierwszego stopnia w Urzędzie Kontroli Skarbowej [...], co uniemożliwia uzyskanie przez nią zaświadczenia. Tak więc na czas składania przez kandydatów dokumentów do przedmiotowego konkursu, skarżąca nie legitymowała się dokumentem stwierdzającym posiadanie aktualnie przymiotu pracownika urzędu lub organu podległego ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, potwierdzającym zatrudnienie w takiej jednostce. Kwestia ta była bowiem sporna – stanowiła, i nadal stanowi, przedmiot postępowania przez Sądami Pracy. Jest to także kwestia problematyczna – zależy bowiem od wyniku postępowania przed Sądami Pracy. Zaświadczenia tego nie mogło zastąpić, wbrew poglądowi skarżącej, jej oświadczenie o gotowości podjęcia pracy na stanowisku inspektora kontroli skarbowej trzeciego stopnia urzędnika służby cywilnej pierwszego stopnia w Urzędzie Kontroli Skarbowej [...] i stwierdzające istnienie w tym zakresie sporu. Sama gotowość podjęcia pracy nie jest tożsama z aktualnym jej świadczeniem. Również Komisja konkursowa nie jest władna dokonywać ocen oświadczeń woli skarżącej w tym zakresie, jak i ocen prognoz toczących się postępowań przed Sądami Pracy. Była natomiast wprost zobowiązana do sprawdzenia, czy skarżąca legitymuje się aktualnym zaświadczeniem potwierdzającym jej zatrudnienie w urzędzie lub organie podległym ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Spełnianie przez kandydata warunków konkursu musi być pewne i oczywiste, zwłaszcza, iż w niniejszym postępowaniu konkursowym, szczegółowo uregulowanym we wskazanym rozporządzeniu, nie zawarto instytucji warunkowego dopuszczenia do konkursu. Reasumując, skarżąca prawidłowo nie została dopuszczona do konkursu, o czym została prawidłowo poinformowana uchwałą Komisji i stosownym pismem, przy jednoczesnym podaniu przyczyn niedopuszczenia. Trafnie także organ nie uwzględnił wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, albowiem w niniejszej sprawie prawa nie naruszono. Komisja konkursowa i jej organy prawidłowo wypełniły prawo – tu przepisy wskazanego rozporządzenia. Dlatego, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.