II SA/Wa 693/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia 07 kwietnia 2010 r. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Skarżący w ww. piśmie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Zadaniem Sądu jest zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają, czy też nie przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Badając wniosek i argumenty strony Sąd powinien rozważyć ponadto, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Wnioskodawca uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji cofającej mu pozwolenie na broń skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, w postaci pozbawienia go możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wyjaśnił, iż od wielu lat jest znanym w lokalnym środowisku przedsiębiorcą, ponieważ prowadzi firmę – G. Sp. z o.o., w której skład wchodzą stacje benzynowe, rozlewnia gazu, motel i restauracja "[...]". Roczne obroty jego firmy sięgają [...] zł. Jako dyrektor firmy posiada przy sobie często duże kwoty pieniędzy. W związku z powyższym broń palna jest mu niezbędna w celu ochrony osobistej i zapewnienia należytego bezpieczeństwa. W lokalnym środowisku uchodzi za osobę zamożną, co naraża go na potencjalne ataki ze strony osób trzecich. Podał, że stosowano wobec niego groźby i próby wymuszenia. W ocenie Sądu, ogólne wskazanie, jakoby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozbawiłoby wnioskodawcę możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, bez wskazania konkretnych okoliczności uprawdopodobniających zastosowanie ochrony tymczasowej, nie stanowi uprawdopodobnienia zaistnienia w stosunku do skarżącego okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, wyrażonym w odpowiedzi na skargę, iż brak broni nie pozbawia skarżącego dalszej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, albowiem posiadanie broni nie jest warunkiem jej prowadzenia. Powołanie się przez wnioskodawcę na niebezpieczeństwo zwiększonego zagrożenia atakiem w odniesieniu do osób dysponujących znacznym majątkiem, nie zostało poparte wskazaniem konkretnych gróźb i prób wymuszeń kierowanych w stosunku do jego osoby. Nie wykazał on również, że zwracał się do organów ścigania o ochronę w związku z tymi groźbami i wymuszeniami. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, złożony wniosek nie daje podstaw do ustalenia, iż wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.