II SA/Wa 694/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku za rozłąkę oddala skargę. Komendant [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. odmówił J. S. przyznania dodatku za rozłąkę. W uzasadnieniu podał, iż zainteresowany zgodnie z decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., został przeniesiony służbowo z [...] Brygady Rozpoznania w S. do [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w W. i wyznaczony na stanowisko służbowe szefa służby, które objął w dniu [...] sierpnia 2006 r. Mając na uwadze treść § 7 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny w przypadku, gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Natomiast do S. będących miejscem zamieszkania żołnierza, jest możliwy codzienny dojazd transportem kolejowym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. powołał się na przepis § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia zawierającego definicję miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne i stwierdził, że czas dojazdu w obie strony na trasie S. - W. [...] przekracza dwie godziny pociągiem pospiesznym lub trzy godziny pociągiem osobowym co oznacza, iż S. nie są miejscowością, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne do W., a nadto nie są miejscowością pobliską. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że przywołany przez żołnierza przepis § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. definiujący pojęcie "miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne", wyczerpuje negatywne znamiona pojęcia "miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu" zawartego w § 7 a ust. 1 tego rozporządzenia i ustalającego prawo do dodatku za rozłąkę. Organ podniósł ponadto, że pojęcia powyższe nie są tożsame, co wynika z faktu, iż pojęcie "miejscowości, do której jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu" nie zostało zdefiniowane w cyt. rozporządzeniu. Ponadto katalog przesłanek negatywnych dotyczących ustalenia prawa do dodatku za rozłąkę zawarty w § 7 a ust. 3 nie posługuje się pojęciem "miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne". W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. podał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej, są dla niego krzywdzące. Według niego przyjęcie, iż możliwy jest codzienny dojazd publicznymi środkami transportu do S. oznacza, że z racji położenia geograficznego W., codzienny dojazd publicznymi środkami transportu do niej, możliwy jest z większości miast w Polsce. Skarżący podniósł również, że nie rozumie, na jakiej podstawie niezdefiniowanym pojęciem "miejscowości, do której możliwy jest codzienny dojazd publicznymi środkami transportu" uzasadnia się odmową przyznania dodatku za rozłąkę, natomiast nie stanowi podstawy do przyznania takiego dodatku zdefiniowane pojęcie "miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne". W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Jednocześnie w ust. 2 ww. art. 86 ustawodawca zawarł delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej, w której, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi on w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe, z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaju należności i sposobu ustalenia ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności. Wykonując powyższe upoważnienie Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienie i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), w którym w § 3 ust. 1 pkt 6 określił, iż z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje dodatek za rozłąkę. Natomiast w § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia wskazał, że żołnierzowi przeniesionemu do miejscowości, do której jest możliwy codzienny dojazd publiczny środkami transportu, przysługuje jedynie zwrot kosztów przejazdów z miejsca zamieszkiwania do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w wysokości udokumentowanej imiennym biletem miesięcznym na przejazd środkiem publicznego transportu kolejowego lub autobusowego. Równocześnie przepis § 7 a ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2 (małżonek oraz pozostające na utrzymaniu żołnierza dzieci własne, dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione i przyjęte na wychowanie, w tym w ramach rodzin zastępczych, albo inne dzieci, których opiekunem prawnym został ustanowiony żołnierz lub jego małżonek: 1) do ukończenia 18 lat życia lub do ukończenia 25 lat życia, jeżeli kształcą się lub studiują; 2) które stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1), w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Przywołane rozporządzenie określa również przypadki, kiedy dodatek za rozłąkę nie przysługuje, w szczególności zgodnie z jego § 7 a ust. 3 pkt 3 lit. "a", za czas skierowania do wykonywania zadań służbowych w miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne - jeżeli charakter wykonywanych zadań umożliwia żołnierzowi codzienny powrót do tej miejscowości. Wskazane powyżej przepisy cyt. rozporządzenia wyraźnie rozróżniają sytuacje przeniesienia służbowego do innej miejscowości i skierowania do wykonywania zadań służbowych w innej miejscowości, czego skarżący zdaje się nie dostrzegać. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest bowiem, że J. S. decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. został przeniesiony służbowo z [...] Brygady Rozpoznania w S. do [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w W. i wyznaczony na stanowisko szefa służby, a obowiązki na tym stanowisku objął w dniu [...] sierpnia 2006 r. Zachodzi zatem sytuacja przeniesienia do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości, a nie skierowania do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania, które to odrębne sytuacje przewiduje wspomniany już przepis art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym stanie rzeczy całkowicie chybiona jest argumentacja skarżącego, by czas dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejsca zamieszkania i z powrotem, oceniać przez pryzmat pojęcia dogodnego połączenia komunikacyjnego określonego w przepisie § 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia. Zasadnicze znaczenie dla badania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia ma kwestia, czy w niniejszej sprawie z miejsca zamieszkania rodziny skarżącego do miejsca pełnienia przez niego służby, jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Powyższe określenie ma wyraźnie ocenny charakter i wymaga przyjęcia pewnych obiektywnych kryteriów wyznaczających granice tej oceny. Wydaje się, iż kryteriami tymi będą przede wszystkim czas dojazdów, ich uciążliwość oraz odległość pomiędzy miejscem zamieszkania rodziny żołnierza, a miejscem pełnienia służby. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie zarówno czas dojazdów wynoszący ok. 1 - 1,5 godz. w jedną stronę, odległość pomiędzy miejscem pełnienia służby a miejscem zamieszkania (ok. 90 km), jak również uciążliwość dojazdów (bez przesiadek), nie dają podstaw do uznania, by nie był możliwy codzienny dojazd skarżącego z miejsca zamieszkania rodziny do miejsca pełnienia służby. W tym kontekście zupełnie chybiona jest argumentacja skarżącego, iż odmowa przyznania dodatku za rozłąkę dotyczyć będzie przeważającej części żołnierzy przeniesionych z innych miast w Polsce do W., skoro z większości tych miast możliwy jest codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Należy przy tym zauważyć, że pojęciem "miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne" normodawca posługuje się jeszcze tylko w przypadku ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleniowego, a zatem w ściśle określonych sytuacjach. Brak jest zatem podstaw, by pojęciem tym posługiwać się na potrzeby ustalania prawa do innych jeszcze należności z tytułu przeniesienia służbowego. Zatem zasadnie przyjęły organy orzekające w sprawie, iż skarżący nie spełnia wszystkich wymogów określonych w przepisie § 7 a ust. 1 cyt. rozporządzenia, koniecznych do przyznania prawa do dodatku za rozłąkę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.