II SA/Wa 695/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. M. W. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję ZUS – o rodzicielskie świadczenie uzupełniające". Skarżąca wskazała nr sprawy – [...]. W uzasadnieniu wskazała, że Prezes ZUS odmówił jej przyznania ww. świadczenia i prosi Sąd o jego przyznanie od lipca 2019 r. W odpowiedzi na skargę, Prezes ZUS wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, a także wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z 15 czerwca 2021 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie daty oraz numeru zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS. Wskazać, że podany w skardze nr sprawy dotyczy wniosku skarżącej, nie jest tożsamy z numerem decyzji administracyjnych znajdujących się w aktach postępowania nadesłanych do Sądu przez Prezesa ZUS. Wezwano również pełnomocnika organu do wskazania daty dziennej, kiedy organ wysłał do skarżącej korespondencję zawierającą egzemplarz przedmiotowej decyzji, a także sposobu wniesienia skargi. W odpowiedzi, pismem z 27 czerwca 2021 r., skarżąca wskazała, że przedmiotem skargi jest decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, że obie decyzje odmawiają przyznania jej przedmiotowego świadczenia. Pismem z 29 czerwca Prezes ZUS wskazał, że decyzja z [...] stycznia 2021 r. została wysłana do skarżącej listem zwykłym w dniu 28 stycznia 2021 r. Natomiast skarga została wniesiona przez skarżącą osobiście, w inspektoracie ZUS w [...] – Oddział ZUS w [...] w dniu [...] stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga M. W. jako przedwczesna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Obowiązkiem Sądu, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie z urzędu jej dopuszczalności tj. sprawdzenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona przed faktycznym wydaniem przez Prezesa ZUS decyzji z [...] stycznia 2021 r. nr [...] oraz doręczeniem jej stronie skarżącej. Wobec braku dostatecznej pewności co do daty wniesienia skargi, Sąd wezwał pełnomocnika organu do złożenia oświadczenia dotyczącego wskazania daty dziennej, kiedy organ wysłał do skarżącej korespondencję zawierającą egzemplarz decyzji z [...] stycznia 2021 r. nr [...], a także sposobu wniesienia skargi, by ustalić wskazaną na wstępie dopuszczalność wniesienia skargi. Należy wskazać też, że pismo inicjujące postępowanie sądowe, złożone przez skarżącą w dniu 21 stycznia 2021 r. w Inspektoracie ZUS w [...] – Oddział ZUS w [...], w istocie nie zawierało niezbędnych elementów by zakwalifikować je jednoznacznie ani jako skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, ani jako skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Skarżąca bowiem w jego treści nie wskazała którą z ww. decyzji skarży, jak i nie wskazała numeru zaskarżonej decyzji. Podanie przez skarżącą w uzupełnieniu skargi – pismo z 27 czerwca 2021 r. – obu decyzji Prezesa ZUS, musi prowadzić do uznania, że intencją skarżącej jest zaskarżenie w istocie decyzji z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. 935) zmieniła z dniem 1 czerwca 2017 r. treść art. 52 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca zmieniając przepisy przyjął, iż strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Przed ww. nowelizacją, obowiązkiem strony, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, było wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżąca nie mogła niejako dwutorowo oczekiwać rozpoznania swojej sprawy równolegle przez Sąd oraz przez Prezesa ZUS. Skoro zdecydowała się na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to aby więc skarga była w ogóle dopuszczalna, powinna zaczekać na rozpatrzenie sprawy przez organ administracji publicznej, a następnie dopiero, w przypadku utrzymania w mocy decyzji dla siebie negatywnej, składać skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co więcej, jak wskazuje art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stornie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W niniejszej sprawie, w momencie wniesienia skargi, termin na jej złożenie jeszcze nie rozpoczął swojego biegu. Sądowi rozpatrującemu niniejszą sprawę znane są poglądy dotyczące możliwości konwalidacji przez stronę skarżącą uchybień poprzez doprecyzowanie skargi po jej wniesieniu, jednakże nie mają one zdaniem Sądu zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca nie mogła wnieść skargi na decyzję, która w dacie wniesienia skargi nie istniała, a następnie konwalidować tego uchybienia w drodze złożenia oświadczenia. Niedopuszczalność wniesienia skargi tego rodzaju, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie może zostać w ten sposób zniwelowana. Powyższe nie przesądza jednocześnie, że skarżąca będzie pozbawiona ochrony swoich praw. Przysługiwać jej bowiem będzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa ZUS z [...] stycznia 2021 r. nr [...], w którym winna powołać się na wydanie przez Sąd niniejszego postanowienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.