II SA/Wa 698/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Ł. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Policji (zwany dalej organem) rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania L.K. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] października 2018 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Organ działał na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. Kpa), art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm. ustawa o Policji) oraz § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm. rozporządzenie). Ustalono, że Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]) Prokuratura Okręgowa w L. przedstawiła skarżącemu zarzut o to, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., pełniąc obowiązki służbowe na terenie Komendy Powiatowej Policji w K. przekroczył zakres udzielonych mu uprawnień oraz nie dopełnił obowiązków służbowych, w szczególności podczas wykonywania czynności procesowych w postaci przesłuchania mężczyzny w ten sposób, że działając wbrew obowiązkom wynikającym z zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 roku w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, to jest wbrew obowiązkom wynikającym z § 8 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 i 3 zarządzenia, nosił broń palną w sposób widoczny dla otoczenia, w kaburze przypiętej do paska i nie zachował szczególnych środków ostrożności, aby broń nie dostała się w ręce osób nieuprawnionych, czym doprowadził do nieuprawnionego użycia tej broni przez mężczyznę, czego skutkiem było nieumyślne spowodowanie śmierci będącej następstwem obrażeń doznanych w wyniku dwukrotnego postrzału, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 roku (sygn. akt [...]) Prokuratura Okręgowa w L. zastosowała wobec podejrzanego środki zapobiegawcze w postaci: zawieszenia w obowiązkach służbowych funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K.; zakazu opuszczania kraju z zatrzymaniem paszportu uprawniającego do przekraczania granicy. Postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. policjant został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] lipca 2015 roku. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2015 r. przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkazom personalnym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. (sygn. akt [...]) Prokuratura Okręgowa w L. zastosowała wobec skarżącego dodatkowe środki zapobiegawcze w postaci zakazu przebywania w Komendzie Powiatowej Policji w K., poza ewidencjonowanymi przypadkami wynikającymi z odrębnych przepisów dotyczących funkcjonariuszy Policji, (w tym funkcjonariuszy zawieszonych w czynnościach służbowych) oraz zakazie zbliżania się i kontaktu z osobami występującymi w niniejszej sprawie w charakterze świadków, którzy pozostają funkcjonariuszami policji i pracownikami cywilnymi KPP w K. W uzasadnieniu postanowienia Prokurator Prokuratury Okręgowej powołał się na zdarzenie z dnia [...] października 2015 roku, kiedy to skarżący stawił się w Komendzie Powiatowej Policji w K. i zażądał rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego. Podczas rozmowy przekazał mu informację, że w najbliższym czasie będzie się zaznajamiał z materiałami prowadzonej przeciwko niemu sprawie i jeśli w protokołach przesłuchań świadków, będących funkcjonariuszami tej jednostki, znajdzie informacje, które w jego ocenie będą niekorzystne, to użyje wobec nich przemocy. W związku z opisanym zdarzeniem z udziałem policjanta z dnia [...] października 2015 roku Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. (sygn. akt: [...]) wyłączył ze śledztwa w przedmiocie art. 231 § 1 k.k. i art. 155 k.k., materiały dotyczące czynu z art. 245 k.k. tj. kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym narusza jego nietykalność cielesną, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Natomiast w dniu [...] lipca 2016 r. Prokuratura Okręgowa w L. w tej sprawie (sygn. akt [...]) skierowała do Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 245 k.k. Odnośnie czynu z art. 245 k.k. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2017 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny Odwoławczy w skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2017 roku (sygn. akt [...]) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 i 3 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego na okres próby 1 (jednego) roku i orzekł od skarżącego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. (sygn. akt [...]) Prokuratura Regionalna w L. Wydział III na podstawie art. 322 kpk umorzyła śledztwo przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. wobec tego, iż nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 roku zwolniono skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2016 roku, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki Policji w L. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 roku utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 roku w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji mł. asp. L.K. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2017 roku (sygn. akt III SA/Łd 1057/16) uchylono w całości zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. w części w jakiej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2018 roku (sygn. Akt I OSK 1304/17) oddalił skargę kasacyjną. W związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 roku w przedmiocie zwolnienia skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ze służby w Policji i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Skarżący wyraził gotowość podjęcia służby. Organ wskazał, że sam fakt zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie oznacza dopuszczenia do służby. Podniósł, że zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Organ wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Stronie, umożliwiono czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów KWP w L. o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w L. zgodnie z Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2018 roku nie wniósł uwag co do sposobu i trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Rozkazem personalnym organu I instancji z dnia [...] października 2018 r. nr [...], zwolniono skarżącego ze służby w Policji. Organ I instancji wskazał, że Prokuratura Okręgowa w L. w sprawie (sygn. akt [...]) skierowała do Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 245 k.k. i zastosowała wobec policjanta dodatkowe środki zapobiegawcze w postaci zakazu przebywania w Komendzie Powiatowej Policji w K. oraz zakazie zbliżana się i kontaktu z osobami występującymi w niniejszej sprawie w charakterze świadków, który pozostają funkcjonariuszami policji i pracownikami cywilnymi KPP w K. Wskazał, że odnośnie czynu z art. 245 k.k. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2017 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny Odwoławczy na postawie art. 66 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec policjanta na okres próby 1 (jednego) roku, jednakże zdaniem Organu I instancji orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania oznacza obalenie domniemania niewinności oskarżonego, a tym samym zawiera stwierdzenie jego winy, a więc uznanie, że dopuścił się on przestępstwa, które mu zarzucono. Uzbał, że wyrok orzekający o warunkowym umorzeniu postępowania karnego stanowi skazanie sprawcy, oczywiście, ze względu na charakter środka probacyjnego, na czas pomyślnego upływu okresu próby. Tak wiec uznał, że w policjant został uznany winnym popełnienia czynu z art. 245 K.K. Uznano, że policjant, który zachowywał się w sposób niegodny, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, oceniono, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony", (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015 roku, sygn. akt: II SA/Wa 1427/14). Zdaniem organu i instancji Policjant pełniący służbę musi mieć świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane, (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 roku, sygn. akt: I OSK 1853/13). Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2019 r. podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Stwierdził, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co też pozwoliło organom podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego w omawianym trybie ze służby w Policji. Uznał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia łudzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Jego zdaniem każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Taka osoba ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Podniósł, że Funkcjonariusz Policji musi mieć świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Wskazał, że ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów. Jego zdaniem okolicznością powodującą niemożność pełnienia przez skarżącego służby (po przywróceniu do niej zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji), a tym samym uzasadniającą rozwiązanie z wymienionym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. art. 42 ust. 3 ustawy o Policji), jest utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii. Wskazał, że wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny, uznał skarżącego, oskarżonego o to, że w dniu [...] października 2015 r. w Komendzie Powiatowej Policji w K., podczas rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w K. R. B., działając w celu wywarcia wpływu na świadków w osobach funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji w K., tj. M. Z. i J. B., wypowiedział pod ich adresem groźby karalne w ten sposób, że jeśli podczas zapoznania z materiałami sprawy karnej w protokołach przesłuchań w/w świadków znajdzie niekorzystne dla siebie treści, to użyje wobec nich przemocy, za winnego popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 245 Kk i wymierzył mu karę 40 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. W związku zaś z wniesieniem przez skarżącego apelacji od powyższego wyroku Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny Odwoławczy, wyrokiem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...] zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że warunkowo umorzył postępowanie karne wobec skarżącego na okres próby 1 roku. Wskazał zgodnie art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Jego zdaniem rodzaj i okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 245 Kk, uzasadniają twierdzenie, że policjant utracił przymiot "nieskazitelności charakteru" a tym samym utracił również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też wskazał, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Podkreślił, że skarżący, jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa, a tymczasem sam został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 245 k.k, a przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Wobec tego organ uznaje nie cieszy się on już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Jego zdaniem okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów: A. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ti. 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy; w szczególności poprzez: a) nierozpoznanie wniosków dowodowych strony z dnia 15 października 2018 r., i nieprzeprowadzenie dowodów, o które wnioskowała strona, co doprowadziło do naruszenia art. 78 §1 k.p.a. w sytuacji, gdy organy przy wydawaniu rozstrzygnięcia w nie wzięły pod uwagę okoliczności na które strona złożyła wnioski dowodowe, wskazując, iż są one wyjaśnione przy tym uchylając się od przeprowadzenia dowodów; a nadto nie wydanie w tym przedmiocie żadnego postanowienia; b) oparcie rozstrzygnięcia na dokumentach znajdujących się w aktach osobowych funkcjonariusza na okoliczność przebiegu służby funkcjonariusza w sytuacji, gdy nie zostały one włączone w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy wobec czego strona nie ma wiedzy o jakie dokumenty chodzi i uniemożliwiono jej wypowiedzenia się w tym zakresie, co doprowadziło także do naruszenia art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a.; c) oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na materiałach prasowych dotyczących funkcjonariusza w sytuacji, gdy nie zostało wydane postanowienie o dopuszczeniu dowodu w tym zakresie, a także dowolną ocenę znajdujących się w aktach materiałów prasowych ograniczającą się jedynie do oceny tytułów prasowych oraz podania w nich danych funkcjonariusza i pełnionej funkcji, co w ocenie organów pozostaje w opozycji z dbaniem o zachowanie dobrego imienia Policji i przy tym pominięcie materiału video do artykułu z dnia [...] września 2018, w którym insp. M.C. Rzecznik Prasowy Komendy Głównej Policji wskazał, iż nie może być wątpliwości wobec prawomocnego wyroku Sądu w zakresie przywrócenia do służby funkcjonariusza; a ponadto część znajdujących się w aktach materiałów prasowych dotyczyła innego zdarzenia aniżeli powoływane przez organy, tj. z dnia [...] kwietnia 2015 r., co do którego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. (sygn. akt: [...]) Prokuratura Regionalna w L. umorzyła śledztwo uznając, iż skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu; d) nie wzięcie pod uwagę okoliczności dotychczasowej służby funkcjonariusza; naruszenie art. 15 k.p.a. tj. zasady dwuinstancyjności z uwagi na zaniechanie przez organ odwoławczy obowiązku przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, co skutkowało orzeczeniem o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego; e) naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 §1 k.p.a. poprzez nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji, gdy za podstawę zwolnienia ze służby skarżącego uznano popełnienie przez niego przestępstwa z art. 245 k.k., co do którego warunkowo umorzono postępowanie karnego na okres próby, który w momencie wydania decyzji już upłynął, a wpis o warunkowym umorzeniu postępowania karnego na dzień rozpoznania skargi został już z urzędu usunięty z Krajowego Rejestru Karnego, a ponadto zdarzenie, co do którego toczyło się postępowanie karne i sąd warunkowo umorzył postępowanie karne na które powołują się organy miało miejsce w dniu [...] października 2015 r., a skarżący został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] z dniem [...] września 2016 r., co oznacza, iż postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone z uwagi na jego 2. naruszenie art. 108 §1 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy nie wykazały, aby zaistniały ku temu przesłanki w tym oparcie się na tych samych okolicznościach, które stanowiły uzasadnienie dla wydania decyzji o zwolnieniu odwołującego ze służby.; 3. naruszenie art. 22 pkt 1 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.) poprzez brak oznaczenia przełożonego właściwego w sprawach osobowych w rozkazie personalnym organu I instancji, a także uzasadnienia faktycznego, albowiem organ odwoływał się w nim- do dokumentów, które nie znajdują się w aktach sprawy tj. akt osobowych funkcjonariusza, a więc nie dysponował dowodami na potwierdzenie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co nie zostało naprawione przez organ II instancji; 4. naruszenie art. 77 §4 k.p.a. poprzez niezakomunikowanie stronie o faktach znanych organowi z urzędu tj. co przebiegu służby w szeregach Policji funkcjonariusza; 5. naruszenie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie przed zakończeniem postępowań w przedmiocie oceny zdolności strony do pełnienia służby oraz dostępu, do informacji niejawnych było przedwczesne, albowiem okoliczności te warunkowały dopuszczenie do służby policjanta; 6. naruszenie art. 24 §1 ust. 5 i §3 k.p.a. poprzez odmowę wyłączenia wskazanych we wniosku pracowników pomimo wątpliwości w zakresie ich bezstronności, a także brania udziału przez insp. A.L. w wydaniu decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza; B. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1. naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 2017 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż: a. warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby, który w momencie wydania decyzji już upłynął spełnia przesłankę ważnego interesu służby wymagającego zwolnienia ze służby w Policji; w sytuacji, gdy wpis o warunkowym umorzeniu postępowania karnego na dzień rozpoznania skargi został już z urzędu usunięty z Krajowego Rejestru Karnego, b. przyjęcie, iż okolicznością powodującą utratę nieposzlakowanej opinii w oczach współpracowników i opinii publicznej jest objęcie zakazem przebywania na terenie Komendy Powiatowej Policji z jednoczesnym zakazem kontaktu z innymi funkcjonariuszami jednostki, a w konsekwencji błędne uznanie, iż interes służby wymaga zwolnienia skarżącego w sytuacji, gdy stanowiło to jedynie środek zapobiegawczy w związku z toczącym się postępowaniem karnym, który został uchylony przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie - ti. postanowieniem Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2017 r. ([...]); c. przyjęcie, iż przesłanką do zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny jej interes są także negatywne artykuły prasowe zwłaszcza, że część znajdujących się w aktach materiałów prasowych dotyczyła innego zdarzenia aniżeli powoływane przez organy, tj. z dnia [...] kwietnia 2015 r., co do którego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. (sygn. akt: [...]) Prokuratura Regionalna w L. umorzyła śledztwo uznając, iż skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu; 2. naruszenie art. 42 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że po zwolnieniu ze służby skarżącego zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia w sytuacji, gdy zdarzenie, co do którego toczyło się postępowanie karne i sąd warunkowo umorzył postępowanie karne na które powołują się organy miało miejsce w dniu [...] października 2015 r., a skarżący został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] z dniem [...] września 2016 r. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] października 2018 r. sprostowanego postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2018 r. i umorzenie postępowania stosownie do treści art. 145 §3 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który był podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wobec faktu, że w przepisie tym użyto określenia "można", to przesadza to, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby ma charakter uznania administracyjnego. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie, w tej konkretnej sprawie, "polityki" kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15). Badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, Sąd nie dopatrzył się przekroczeniem granic uznania administracyjnego, bowiem organ użył prawnie dopuszczalnego sposobu rozstrzygnięcia i co w konsekwencji nie świadczy o dowolności. Wskazany wyżej przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie doktryny, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Ustawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie twierdzi, że organ prawidłowo ocenił, że w sprawie wystąpił "ważny interes służby" pozwalający na zwolnienie funkcjonariusza ze służby na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślić należy charakter Policji, jako umundurowanej i uzbrojonej formacji przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Taki charakter determinuje treść stosunku służbowego jako stosunku prawnego determinującego wzajemne prawa i obowiązki osoby przyjętej do służby w Policji oraz samej formacji. Cechą stosunku służbowego jest bezwzględny obowiązek wykonywania poleceń i rozkazów przełożonych w ramach hierarchicznej struktury Policji, szczególne podporzadkowanie oznaczające konieczność przedłożenia interesu formacji związanego z wykonywaniem zadań służbowych ponad interesy indywidualne oraz obowiązek poświecenia życia i zdrowia przy wykonywaniu obowiązków służbowych. Obowiązki służby przyjmuje na siebie policjant wypowiadając rotę ślubowania określoną w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. Prokuratura Okręgowa w L. w sprawie (sygn. akt [...]) skierowała do Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 245 K.K. i zastosowała wobec policjanta dodatkowe środki zapobiegawcze w postaci zakazu przebywania w Komendzie Powiatowej Policji w K. oraz zakazie zbliżana się i kontaktu z osobami występującymi w niniejszej sprawie w charakterze świadków, który pozostają funkcjonariuszami policji i pracownikami cywilnymi KPP w K. (w związku ze sprawą sygn. akt [...] zastosowane były już środki zapobiegawcze w postaci: zawieszenia w obowiązkach służbowych oraz zakazu opuszczania kraju). Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2017 roku sygn. akt. [...] uznano oskarżonego za winnego tego, że w dniu [...] października 2015 roku w Komendzie Powiatowej Policji w K. podczas rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KPP w K., działając w celu wywarcia wpływu na funkcjonariuszy Policji KPP w K. M.Z. i J.B. jako świadków w prowadzonym postępowaniu [...] Prokuratury Okręgowej w L. wypowiedział pod ich adresem groźbę bezprawną w postaci groźby karalnej w ten sposób, że jeśli podczas zapoznania z materiałami postępowania w protokołach przesłuchań świadków znajdzie niekorzystne dla siebie treści, to użyje wobec nich przemocy, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę jej spełnienia, to jest popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 245 K.K. Odnośnie czynu z art. 245 K.K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2017 roku (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny Odwoławczy na postawie art. 66 § 1 K.K. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec policjanta na okres próby 1 (jednego) roku, jednakże wyjaśnić należy, że pojęcie warunkowego umorzenia postępowania jest środkiem polegającym na rezygnacji z prowadzenia postępowania karnego tj. od skazania i ukarania sprawcy uznanego za winnego przestępstwa, jest więc środkiem reakcji na przestępstwo. Orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania oznacza obalenie domniemania niewinności oskarżonego, a tym samym zawiera stwierdzenie jego winy, a więc uznanie, że dopuścił się on przestępstwa, które mu zarzucono. Wyrok orzekający o warunkowym umorzeniu postępowania karnego stawowi zatem skazanie sprawcy, oczywiście, ze względu na charakter środka probacyjnego, na czas pomyślnego upływu okresu próby. Tak wiec w konsekwencji policjant został uznany winnym popełnienia czynu z art. 245 K.K. Mając na względzie powyższe zasadnie stwierdzono, że policjant, który zachowywał się w sposób niegodny, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony", (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015 roku, sygn. akt: II SA/Wa 1427/14). Zgodnie z przepisem art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W tym miejscu – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy wyraźnie stwierdzić, iż rozpatrując kwestię wpływu wyroków sądów karnych warunkowo umarzających postępowanie karne na postępowania dotyczące groźby karalnej musi być i było rozpatrywane w kontekście ważnego interesu służby. Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z poglądami doktryny prawa karnego przyjmuje się, że na podstawie art. 66 § 1 k.k. można uznać za generalną przesłankę stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności za przestępstwo umyślne, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia. Szczegółowe przesłanki dotyczące osoby sprawcy mają więc uzasadniać dodatnią prognozę kryminologiczną wobec niego (tak m.in. A. Zoll /w:/ G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodek karny. Część ogólna. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2004 r., wydanie II, teza 22-23 komentarza do art. 66 k.k.). Przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, iż sąd karny musi więc zbadać, jakie postawy reprezentuje sprawca wobec dóbr chronionych prawem, a w szczególności wobec tego dobra, które zaatakował zarzucanym mu przestępstwem. Konieczne jest ustalenie, czy przestępstwo to było zdarzeniem epizodycznym, wynikiem zbiegu okoliczności czy też było właśnie wynikiem określonej postawy wobec dobra chronionego prawem. W zasadzie – jak przyjmuje doktryna - warunkiem stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest brak potrzeby oddziaływania w kierunku zmiany postaw sprawcy, a więc postawy sprawcy powinny być, z punktu widzenia przyjętego przez porządek prawny systemu aksjologicznego, pozytywne (vide: A. Zoll /w:/ powołanym komentarzu do art. 66 k.k.). Należy zaznaczyć również, iż "brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu zabronionego", w rozumieniu art. 66 § 1 k.k., odnosi się do cech czynu istotnych z punktu widzenia prawa karnego, podstaw i zakresu odpowiedzialności oskarżonego. W konsekwencji przyjąć trzeba, iż sąd karny na podstawie zebranego w sprawie materiału musi dojść do wniosku, że zarówno sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, że są dostateczne podstawy, aby popełnienie tego przestępstwa przypisać oskarżonemu, ale także, że wyjaśnione są elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz że są dostateczne podstawy do przypisania oskarżonemu winy (tak: A. Zoll /w:/ Kodeks karny ..., teza 31 i powołany tam wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1985 r., RNw 17/85, OSNKW 1986, z. 3-4, poz. 18 z aprobującą glosą K. Kubali, WPP 1986, z. 4, s. 458). Należy zauważyć, że warunkowo umarzając postępowanie karne Sąd Rejonowy – wyjaśniwszy w sposób dostateczny elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego skarżącemu czynu - wyraził swoje przekonanie, co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości, także w tym zakresie, że nie naruszy on szeroko pojętego porządku prawnego. Niemniej jednak wyżej przedstawione rozważania dotyczą stanowiska sądu karnego i ewentualnych prognoz dla skarżącego żyjącego w społeczeństwie a w tym konkretnym przypadku zasadne jest tak jak organ to uczynił analizowanie stanu faktycznego w oparciu o specyfikę tej służby. Zdaniem Sądu należy podkreślić, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141). Organ Policji w tym stanie faktycznym mógł – zdaniem Sądu – zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona zatem decyzja w pełni odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Dokumentacja zgromadzona w aktach postępowania potwierdza opisany przez organ stan faktyczny i odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych. Organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, i tym samym decyzja nie nosi znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, co czyni zarzut naruszenia art. 7, 11, 77 i 78 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym. Organ dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego i przestrzegając zasady dwuinstancyjności ponownie rozpoznał sprawę. Organ podzielił pogląd organu I instancji, że zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie ważny interes służby został prawidłowo określony i powiązany z sytuacją jaka powstała w miejscu pełnienia przez skarżącego służby. Ponadto organ w sposób wnikliwy odniósł się do wniosków dowodowych skarżącego, wyczerpująco wskazując dlaczego nie mają one znaczenia dla istoty sprawy i Sąd ocenę organu w tym zakresie w pełni podziela. Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego drobiazgowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Skoro zatem organ ocenił, że materiał dowodowy, którym dysponuje jest wystarczający, nie był zobligowany do poszukiwania innych dowodów. Dowód z przesłuchania świadków przeprowadza się jedynie wówczas, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie występowała, stąd nie można postawić organowi zarzutu pominięcia tego dowodu. Ponadto w rozkazach personalnych obu instancji w odniesieniu do indywidualnego przypadku skarżącego nie jest brak konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze względu na ważny interes służby. Sytuacja w jednostce organizacyjnej skarżącego została dogłębnie zbadana i przeanalizowana, a wyniki tej analizy przedstawione w decyzji organu I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy. Zarzuty podniesione w skardze mają w tym zakresie charakter jedynie polemiczny. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnił dlaczego, skorzystał z możliwości rozwiązania stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ze służbą w Policji wiążą się nie tylko uprawnienia ale i pewne ograniczenia, zwiększone obowiązki, zatem decyzji organu nie można zarzucić dowolności, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę konieczność prowadzenia takiej polityki kadrowej, która ma na celu zapewnienie przede wszystkim właściwej realizacji ustawowych zadań Policji, w tym sprawnego funkcjonowania poszczególnych jednostek, czy komórek organizacyjnych. Organy wystarczająco przekonująco uzasadniły dlaczego interes służby nie pozwala na pozostawienie skarżącego w tej służbie. Reasumując, sąd w pełni podziela pogląd organu, że zostały wzięte pod uwagę przesłanki niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza te analizowane patrząc przez pryzmat zadań wykonywanych przez Policję. Dlatego też okoliczność ta, jak też inne wskazane powyżej została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W rozpoznawanej sprawie organ wystąpił do organizacji związku zawodowego o wyrażenie opinii, przy czym w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uzasadniono w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku .