II SA/Wa 699/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty różnicy w uposażeniu stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił P. P. wypłaty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...], a uposażeniem na stanowisku [...] za okres od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1411). Organ w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2216/13 uchylił decyzję nr [...] Szefa Centralnego Biura Administracyjnego z dnia [...] września 2013 r. oraz decyzję poprzedzającą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o przeniesieniu skarżącego, w związku z upływem pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, na stanowisko [...] w Wydziale [...] Delegatury CBA w [...]. Konsekwencją powyżej określonego (prawomocnego) wyroku był powrót do sytuacji sprzed przeniesienia funkcjonariusza z dniem [...] sierpnia 2013 r. do pełnienia służby w Delegaturze CBA w [...], a więc zakończenia okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA i mianowanie go na równorzędne stanowisko służbowe względem stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza przed przeniesieniem do dyspozycji. Organ dodał też, że funkcjonariusz wyraził zgodę na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe. Szef CBA wskazał, że dla oceny przedmiotowego żądania kluczowe znaczenie ma powyżej przywołany wyrok, a istota sporu sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy w jego wyniku, funkcjonują w obrocie prawnym uchylone nim decyzje administracyjne. Powołany wyrok wywołuje skutki prawne ex nunc, czyli na przyszłość. Tylko wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu eliminuje ten akt z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Skutki decyzji uchylonej wyrokiem trwają do chwili uzyskania przez nią przymiotu ostateczności do dnia poprzedzającego datę uprawomocnienia się wyroku i przez cały ten czas decyzje mają charakter wiążący. W świetle powyższego niezasadnym jest żądanie wyrównania uposażenia, bowiem funkcjonariusz w spornym okresie nie pozostawał na stanowisku [...], czego nie zmienia uchylenie decyzji Szefa CBA w przedmiocie mianowania na stanowisko [...]. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa CBA z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny poprzez pozbawienie go należnego wynagrodzenia i została wydana w związku z błędną interpretacją przepisów i terminów. Skarżący wniósł o jej zmianę i uwzględnienie jego wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. Szef CBA w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyżej przytoczonych przepisów, skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podane. Na wstępie zasadnym jest przytoczenie pełnej treści art. 89 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1411) zgodnie z którym, 1. prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. 2. Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne. 3. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i premii oraz z dodatku specjalnego, w przypadku jego przyznania. 4. Funkcjonariusz otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. 4a. Szef CBA ustala wysokość premii funkcjonariusza na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej CBA, w której funkcjonariusz pełni służbę, a zastępcom Szefa CBA oraz kierownikom jednostek organizacyjnych CBA i ich zastępcom, bezpośrednio. 4b. Szef CBA ustala wysokość premii, na okres 6 miesięcy, w terminach: 1) od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku; 2) od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku. 4c. Szef CBA ustala wysokość premii w drodze decyzji. Wydanie decyzji nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość premii nie ulega zmianie. 4d. Wysokość premii jest uzależniona od: 1) stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; 2) kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza; 3) efektów pracy funkcjonariusza; 4) opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. 4e. Szef CBA, w uzasadnionych przypadkach, a w szczególności w przypadku: 1) popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego, 2) niewywiązywania się przez funkcjonariusza z realizacji zadań służbowych, 3) znacznego obniżenia efektywności pracy funkcjonariusza - może obniżyć wysokość premii przed upływem sześciomiesięcznego okresu, na który została ustalona. 4f. Szef CBA może ustalić wyższą wysokość premii, przed upływem sześciomiesięcznego okresu, na który została ustalona, jeżeli jest to uzasadnione charakterem i efektami bieżąco realizowanych zadań lub wykonywaniem przez funkcjonariusza czynności wykraczających poza zakres jego obowiązków służbowych. 4g. Szef CBA może, w drodze decyzji, przyznać dodatek specjalny, jeżeli funkcjonariusz: 1) realizuje zadania w szczególnie trudnych warunkach lub wymagające znacznego nakładu pracy, zaangażowania i odpowiedzialności, co w istotny sposób wpływa na efekty działalności CBA; 2) wykonuje obowiązki służbowe poza stałym miejscem pełnienia służby w okresie dłuższym niż 3 miesiące; 3) posiada wiedzę lub umiejętności specjalistyczne, szczególnie przydatne w realizacji złożonych przedsięwzięć lub działań CBA. 4h. Szef CBA ustala wysokość dodatku specjalnego na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej CBA, w której funkcjonariusz pełni służbę, a zastępcom Szefa CBA oraz kierownikom jednostek organizacyjnych CBA i ich zastępcom, bezpośrednio. 4i. Szef CBA, przyznając dodatek specjalny, określa okres jego otrzymywania. 4j. Wysokość dodatku specjalnego nie może być wyższa niż 30% uposażenia zasadniczego funkcjonariusza. 5. Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. 6. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 5, jednak nie może ona być niższa niż 3,5-krotność kwoty bazowej, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby. 7. Uposażenie jest płatne miesięcznie z góry. Z analizy powyżej przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca określił w nim trzy kwestie, tzn.: zasady przyznania i wysokość uposażenia, zasady przyznawania premii uznaniowej oraz zasady przyznania dodatku specjalnego. Organ, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, powołał ust. 2 powyżej przytoczonego artykułu, który stanowi, że z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne. Przez inne świadczenia pieniężne należy rozumieć świadczenia, które są określone w przepisach. Podkreślić należy, że żaden z przepisów powołanej ustawy, a w szczególności art. 89, jak również przepisy aktów wykonawczych do niej, nie regulują zagadnienia związanego w wypłaceniem funkcjonariuszowi różnicy pomiędzy uposażeniem pobieranym przez niego na różnych stanowiskach służbowych. Użyte w tym przepisie określenie "inne świadczenia" nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Takiej interpretacji organ dokonał w sposób nieuprawniony. Na podstawie art. 89 powołanej ustawy organ może wydawać rozstrzygnięcia wyłącznie w zakresie w nim określonym. Wyjście poza jego zakres przedmiotowy czyni rozstrzygnięcie nieważnym, ze względu na treść art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydane bez podstawy prawnej. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce wtedy, gdy w systemie obowiązującego prawa nie istnieje przepis pozwalający uregulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Należy jednak pamiętać, że brak podstawy prawnej do wydania decyzji nie może być utożsamiany z brakiem lub błędnym powołaniem tej podstawy, które rozumiane jest jako uchybienie formie i nie skutkuje nieważnością. Jednakże taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez podstawy prawnej. W wyniku utrzymania przez organ w mocy decyzji poprzedzającej, organ naruszył art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2014 r. w formie przewidzianej w przepisach prawa, np. poprzez jego ocenę w świetle art. 61a § 1 Kpa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.