II SA/Wa 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant starszy referent Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego oddala skargę. Wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r. M. P. (dalej jako skarżący) wystąpił o przyznanie dodatku energetycznego. Do wniosku dołączona została kompleksowa umowa sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla klientów indywidualnych. Decyzją nr [...] z [...] września 2015 r. Zarząd Dzielnicy [...], na podstawie art. 5 c ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 13 c, art. 5 c ust. 4 i art. 5 d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.), art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 20021 ze zm.), pkt 18 a w § 6 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz art. 130 § 4 i art. 268 a K.p.a odmówił przyznania dodatku energetycznego. Organ w uzasadnieniu decyzji, odwołując się do powołanych w podstawie prawnej przepisów prawa energetycznego, podniósł, iż aby otrzymać dodatek energetyczny trzeba łącznie spełniać trzy warunki: być osobą, której przyznano dodatek mieszkaniowy, być stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorcą energetycznym, zamieszkiwać w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Skarżący nie ma przyznanego dodatku mieszkaniowego i w konsekwencji dodatek energetyczny nie może być mu przyznany. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż organ wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy. Podał, iż jest emerytem, ma przyznane świadczenie w wysokości miesięcznie brutto 1485,24 zł i po stosownych potrąceniach i obniżeniu jej wysokości tytułem egzekucji zaległych i bieżących alimentów otrzymuje "na rękę" 440,23 zł. W ocenie skarżącego organ orzekając w sprawie winien posługiwać się danymi rzeczywistymi i przyjąć, że suma miesięcznych wydatków(136,90 zł) przypadająca na normatywną powierzchnię mieszkania przekracza 15 % miesięcznych przychodów 1-osobowego gospodarstwa, tj. 66,03 zł. To zaś oznacza, że skarżącemu przysługuje dodatek mieszkaniowy, a w konsekwencji również dodatek energetyczny. Decyzją z [...] października 2015 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działające na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 122, poz. 593 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zasady przyznawania dodatków energetycznych reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Odwołując się do treści art. 5 c i art. 3 pkt 13 c ww. ustawy organ wyjaśnił, że skarżący nie ma przyznanego dodatku mieszkaniowego i z tego względu dodatek energetyczny skarżącemu nie przysługuje. Jednocześnie organ podkreślił, że kierował się ściśle określonymi kryteriami ustawowymi i nie działał w ramach uznania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący skoncentrował się na poważaniu zasadności odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, zauważając, iż konsekwencją odmowy jego przyznania była odmowa przyznania dodatku energetycznego. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze sposobem obliczenia przez organ dla celów ustalania prawa do dodatku mieszkaniowego w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego skarżącego, przez przyjęcie nierzeczywistej kwoty dochodu z emerytury w kwocie 1485,24 zł miesięcznie, a nie realnej kwoty dochodu otrzymywanej przez skarżącego "do ręki" w wysokości 440,23 zł miesięcznie. Taki stan faktyczny pozbawia skarżącego środków pomocowych w sytuacji niezawinionej przez niego, zgodnie z obowiązującym prawem zawłaszczania 60 % niewielkiej emerytury przez egzekucję komorniczą na rzecz dorosłego syna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko o nieprzysługiwaniu skarżącemu dodatku energetycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem odmowa przyznania skarżącemu dodatku energetycznego była zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 3 pkt 13c, art. 5 c, art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne. Z przepisów tych wynika, że dodatek energetyczny przysługuje tzw. odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej, zdefiniowanemu w art. 3 punkt 13 c ustawy i jest przyznawany w drodze decyzji wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Dodatek energetyczny jest wypłacany w okresach miesięcznych, do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z wyjątkiem miesiąca stycznia, w którym dodatek energetyczny wypłaca się do 30 stycznia danego roku i miesięcznie stanowi on 1/12 kwoty rocznej dodatku energetycznego ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 5 c ust. 4 ustawy Prawo energetyczne. Analiza przepisów ustawy Prawo energetyczne dotyczących dodatku energetycznego prowadzi do wniosku, że dodatek energetyczny nie stanowi części dodatku mieszkaniowego, tak jak to ustawodawca przewidział dla ryczałtu na zakup opału, nazywając go wprost częścią dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, Dz. U. z 2013 r., poz. 966). Dodatek energetyczny jest zatem świadczeniem wypłacanym obok dodatku mieszkaniowego osobie, która wystąpi o jego przyznanie odrębnym wnioskiem, inicjując w ten sposób odrębne postępowanie w sprawie przyznania dodatku energetycznego. Nie istnieje automatyzm w przyznawaniu dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego. Otrzymanie każdego z nich wymaga oddzielnych wniosków i spełnienia różnych kryteriów ustawowych określonych w dwóch różnych ustawach. Dodatek energetyczny jest przyznawany począwszy od miesiąca złożenia wniosku (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 19 lutego 2015r., II SA/Bk 1130/14), po spełnieniu przez wnioskodawcę warunków jego przyznania wskazanych w ustawie, w tym zwłaszcza po wykazaniu, że wnioskodawca ma status odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej, czyli ma przyznany dodatek mieszkaniowy. Przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz odbiorcy energii elektrycznej uprawnia go do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku energetycznego, natomiast brak przyznanego dodatku mieszkaniowego uniemożliwia przyznanie dodatku energetycznego. Przyznanie dodatku mieszkaniowego jest jednakże jedynie jednym z warunków przyznania dodatku energetycznego, a nie jedynym warunkiem jego przyznania. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie mógł być przyznany dodatek energetyczny, ponieważ nie posiadał on statusu odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Zgodnie z zasadą aktualności, organy administracyjne rozstrzygają sprawy administracyjne na podstawie stanu faktycznego i prawnego z dnia orzekania. Decyzją z [...] września 2015 r., nr sprawy [...] Prezydent [...] odmówił skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z [...] października 2015 r., sygn. [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Skoro zatem skarżący w dniu wydawania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie spełniał warunku w postaci przyznanego mu prawa do dodatku mieszkaniowego, niedopuszczalne było przyznanie mu dodatku energetycznego. Skarżący nie spełniał bowiem warunku ustawowego w postaci przyznania dodatku mieszkaniowego, od którego uzależniono przyznanie dodatku energetycznego. Prawidłowo zatem odmówiono skarżącemu przyznania dodatku energetycznego. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu okoliczność zaskarżenia decyzji w sprawie odmowy przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy Prawo energetyczne wyraźnie wynika, że wnioskodawca w sprawie o przyznanie dodatku energetycznego winien wykazać, że jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej, a skarżący w niniejszej sprawie wymogu tego nie spełniał. Rozstrzygnięcie sprawy dodatku mieszkaniowego nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o przyznanie dodatku energetycznego, nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie dodatku energetycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.