II SA/Wa 704/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółka Akcyjna w W. z dnia 28 kwietnia 2008 r. na pisma Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. S. Spółka Akcyjna w W. wniosła skargę na pisma Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2008 r. (omyłkowo oznaczane w skardze datą [...] lutego 2008 r.) oraz [...] lutego 2008 r. W pismach tych poinformowano Spółkę, iż ze względu na fakt, że informacje, o które wystąpiła, nie stanowią informacji publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), ich udostępnienie nie jest możliwie. Żądania Spółki dotyczyły udostępnienia protokołów posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego wraz z listą obecności członków Komisji, udostępniania kopii zapisu przebiegu posiedzenia utrwalonego za pomocą nośników informacji, udostępnienia odpisu protokołu kontroli wewnętrznej z prawidłowości wykonywania obowiązków przez jednego z pracowników Komisji oraz podania autora komunikatu Komisji w sprawie zakazu dopuszczania do obrotu akcji Spółki. W swojej skardze skarżąca Spółka oceniła, że żądane przez nią informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przywołanej ustawy, że powinny być one udostępnione, a ponadto, że wskazane wyżej pisma Komisji mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Pisma te Spółka uznała za "inne akty", o których mowa w art. 3 § 2 punkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze zawnioskowano o "...uznanie obowiązku Komisji Nadzoru Finansowego udzielenia informacji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącego...". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie uznając, że wskazane pisma nie mogą być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Ze skargi jednoznacznie wynika, że jej przedmiotem są wymienione wyżej pisma organu z dnia [...] stycznia 2008 r. i [...] lutego 2008 r. Bezsporne jest, że nie stanowią one decyzji administracyjnych o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jako pisma informujące o stanowisku organu co do charakteru żądanych informacji pisma te nie mogą być przedmiotem skargi. Zasadnie argumentuje organ, że akt, o którym mowa w art. 3 § 2 punkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien mieć charakter prawnie wiążący. Dodać należy, iż to związanie adresata aktem wynikać powinno z przepisów prawa, ponadto takiego aktu nie podejmuje się, gdy daną sprawę załatwia się poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Omawiany przepis stanowi bowiem wyraźnie, że ten akt z zakresu administracji publicznej wydawany jest tylko w przypadkach innych, niż określone w punktach 1 – 3 art. 3 § 2 ustawy (vide też uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07, LEX Nr 341207). W niniejszej sprawie zasadniczy, pierwotny spór pomiędzy stronami dotyczy statusu informacji, o które wystąpiła Spółka. Informacje te uznaje ona za informacje publiczne, organ zaś odmawia im takiego charakteru. W razie przyjęcia stanowiska Spółki organ zobowiązany byłby do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stojąc natomiast na gruncie poglądu reprezentowanego przez organ – wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi bowiem, iż decyzję odmowną wydaje się tylko wówczas, gdy informacja ma status informacji publicznej, ale z jakichś względów nie jest możliwie jej udostępnienie. Skoro więc Spółka traktuje żądane informacje jako informacje publiczne, to służy jej skarga na bezczynność organu, który będąc – według skarżącej – zobowiązany do udzielenia informacji albo do wydania decyzji odmownej, takiej decyzji nie wydaje. Skarżąca nie jest zatem pozbawiona ochrony sądowej. Niedopuszczalne natomiast byłoby zaakceptowanie poglądu zaprezentowanego w skardze, że jest kwestią obojętną, czy ta ochrona będzie zapewniona w postępowaniu ze skargi na pismo informujące o poglądzie organu w kwestii statusu informacji, czy też w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Ustawodawca zapewnił tę ochronę w postępowaniu ze skargi na bezczynność, i jest to wyłączna, a nie alternatywna droga ochrony sądowej w takich sprawach, jak niniejsza. Ponieważ niniejsze postępowanie nie dotyczyło bezczynności organu w wydaniu decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd nie oceniał, czy organ ma obowiązek wydania takiej decyzji, nie oceniał więc statusu wnioskowanych informacji. Z powyższych względów Sąd nie podzielił poglądu zaprezentowanego w przywołanym przez Spółkę wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2005 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 oraz art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd orzekł, jak w sentencji.