II SA/Wa 705/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Stanisław Marek Pietras (spr.) Sędzia Ewa Pisula - Dąbrowska Asesor Janusz Walawski Protokolant Monika Niewińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. P. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) w zw. z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1, § 6 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji (Dz. U. Nr 52, poz. 453), odwołał [...] D. P. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2006 r., przeniósł go do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Zespołu [...] ABW, bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia, z pozostawieniem na zaopatrzeniu finansowym Delegatury ABW w L. i jednocześnie z tym dniem delegował go do czasowego pełnienia służby w W. oraz wyznaczył do wykonywania zadań służbowych w Departamencie [...] ABW. W uzasadnieniu rozkazu podał, że w związku z określonymi planami kadrowymi jednostki, wystąpiła uzasadniona konieczność odwołania skarżącego ze stanowiska [...] Delegatury ABW w L. i przeniesienia do dyspozycji. Szef ABW bowiem, jest uprawniony do prowadzenia polityki kadrowej w sposób umożliwiający skuteczną realizację postawionych przed nim zadań. We wniosku z dnia [...] lutego 2006 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i podał, że służbę na stanowiskach kierowniczych w UOP i w ABW pełnił od [...] lat, zaś funkcjonariuszem służb jest od lat [...] i w tym czasie nigdy nie był karany dyscyplinarnie, lecz wielokrotnie wyróżniany i nagradzany. Tymczasem w rozkazie personalnym nie podano żadnego merytorycznego uzasadnienia i nie przedstawiono mu żadnych zarzutów, zaś podstawa prawna to tylko wyłącznie przepisy o charakterze proceduralnym. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2006 r. i w uzasadnieniu - poza argumentami przedstawionymi już w zaskarżonym rozkazie personalnym - podał, że Szef ABW posiada najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych Agencji, zaś istotą służby w ABW jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza, a ponadto owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według zobiektywizowanych kryteriów, uwzględniających skuteczność działań jednostek mu podległych, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. P. nie zgodził się z zaskarżony rozkazem personalnym i zarzucił mu naruszenie art. 2, 7 oraz art. 32 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez złamanie zasady administracyjnej legalności działania organu prowadzącego postępowanie, art. 8 k.p.a. poprzez rażące pogwałcenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez złamanie dyrektywy należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz niewyjaśnienie stronie przez organ zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, art. 1 w zw. z art. 79, 81 oraz 86 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w przypadku pozostawania niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nieprzesłuchanie go w charakterze strony w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności. Ponadto zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady oficjalności przejawiającej się, m.in. obowiązkiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zgodnego z wymaganiami uzasadnienia rozkazu. W tej sytuacji wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał jednocześnie, że postępowanie administracyjne wobec skarżącego zostało ograniczone do analizy znanych i posiadanych przez organ dokumentów, dotyczących dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariusza, posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych oraz predyspozycji, jak również istniejących możliwości etatowych i potrzeb mianowania go na inne stanowisko służbowe. Reasumując, organ nie przeprowadzał dodatkowych czynności procesowych, natomiast skarżący miał możliwość zapoznania się ze stanowiskiem organu rozstrzygającego w jego sprawie w formie rozkazu personalnego i składania środka odwoławczego, co uczynił. Podał ponadto, że przepisy ustawy nie wskazują przesłanek, od których uzależnione jest przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji, a uzależnione jest jedynie od konieczności realizacji zadań ABW oraz stanowi element polityki kadrowej Szefa ABW. Na rozprawie organ przedstawił rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego oraz umorzenia postępowania w powyższym przedmiocie. Również na rozprawie, skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Jednocześnie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie skarżący bezspornie cofnął skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, który był przedmiotem zaskarżenia. Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi wprost w art. 60, iż cofnięcie skargi wiąże Sąd. W konsekwencji także przedmiotowe cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Tym niemniej Sąd zobligowany był zbadać, czy w sprawie tej nie wystąpiły przesłanki, które ograniczałyby dopuszczalność cofnięcia skargi, które ustawodawca zawarł w przytoczonym przepisie. Otóż Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Analizując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, iż cofnięcie skargi przez D. P. jest skuteczne i dopuszczalne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dodatkowo, zdaniem Sądu, cofnięcie skargi potwierdza bezprzedmiotowość postępowania, której przyczyną było wydanie przez organ rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego oraz umorzenia postępowania w powyższym przedmiocie W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 w zw. z art. 60 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.