II SA/Wa 707/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] przyznający mjr J.K. nagrodę roczną. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny SG podniósł, iż rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r. przyznano mjr SG J.K. nagrodę roczną za służbę pełnioną od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2015 roku. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mjr [...] J.K. zarzucił, mając na uwadze treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 91, poz. 814 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2002 r.), iż zaskarżony rozkaz jest niepełny w swojej konstrukcji oraz nie wskazuje wysokości kwotowej przyznanej za 2015 r. nagrody rocznej. Ponadto, niezrozumiałym jest podpisywanie rozkazów przez Komendanta Głównego SG w sytuacji, gdy takie uprawnienie posiada kierownik komórki organizacyjnej KGSG. Zgodnie bowiem z podziałem właściwości, wynikającym z regulaminu organizacyjnego Biura Finansów KGSG, dyrektor Biura Finansów KGSG dysponuje dostatecznym materiałem, aby ustawowe prawo do nagrody zrealizować funkcjonariuszom w drodze czynności materialno-technicznej bez wydawania rozkazu personalnego w każdym roku i w przewidzianym ustawą terminie. Ponadto odwołujący się podniósł, iż organ załatwiając sprawę kierował się reżimem z § 4 ust. 2 pkt 12 powołanego rozporządzenia, sankcjonującym formę ustalania prawa do nagrody rocznej. Powinien jednak był rozważyć, czy z formy decyzyjnej nie zrezygnować na rzecz udzielenia informacji o sposobie załatwienia sprawy, tym bardziej, że nagroda nie jest składnikiem uposażenia a dodatkową należnością. Uznając zarzuty odwołania za niezasadne, Komendant Główny SG orzekł jak w powołanej na wstępie decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 113a ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1402 ze zm. – dalej jako ustawa o SG) funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Jednocześnie prawo do tej nagrody traktuje się jako sprawę osobową i na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. załatwia ją w formie rozkazu personalnego. W myśl zaś § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, w rozkazie personalnym zamieszcza się rozstrzygnięcie oraz inne informacje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy osobowej, a w szczególności: oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, datę wydania, podstawę prawną, stopień imię i nazwisko, imię ojca oraz numer identyfikacyjny PESEL funkcjonariusza, charakter służby (kandydacka, przygotowawcza lub stała), nazwę jednostki organizacyjnej i stanowisko służbowe funkcjonariusza, grupę zaszeregowania stanowiska służbowego funkcjonariusza oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych i zaskarżenia, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania rozkazu personalnego. W rozkazie personalnym dotyczącym mianowania mjr J.K. zostały określone zarówno zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko służbowe jak i składniki uposażenia na tym stanowisku. Z uwagi na powyższe, w zaskarżonym rozkazie personalnym określającym uprawnienie do nagrody rocznej za 2015 rok nie zachodziła konieczność ponownego wskazywania powyższych składników poza elementami służącymi zindywidualizowaniu przedmiotowego rozkazu. Odnosząc się do zarzutu funkcjonariusza, dotyczącego braku wskazania wysokości kwotowej przyznanej za 2015 rok nagrody rocznej organ stwierdził, iż sformułowanie zawarte w rozstrzygnięciu zaskarżonego rozkazu personalnego zostało zamieszczone zgodnie z brzmieniem ustawy o SG, a zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku określania kwoty należnej nagrody rocznej. Informację o wysokości tej nagrody funkcjonariusz może uzyskać w komórce finansowej przed wypłatą tego świadczenia. Z informacji otrzymanej od Biura Finansów Komendy Głównej SG wynika, iż należną kwotą do wypłaty (wartość netto) jest kwota 4.627,49 zł. W nawiązaniu do zarzutu dotyczącego wydania zaskarżonego rozkazu przez Komendanta Głównego SG organ stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zgodnie z art. 113a ust. 13 ustawy o SG, Komendant Główny SG przyznaje nagrody roczne kierownikowi komórki organizacyjnej Komendy Głównej SG, komendantowi oddziału SG, komendantowi ośrodka szkolenia SG, komendantowi ośrodka SG oraz ich zastępcom. Komendant Główny SG może przyznawać nagrody roczne wszystkim funkcjonariuszom, z zastrzeżeniem ust. 12. W praktyce oznacza to, iż Komendant Główny SG może skorzystać z nadanego mu przez ustawodawcę prawa do przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszom. Z przysługującego uprawnienia Komendant SG skorzystał w przypadku ustalenia prawa do nagrody rocznej funkcjonariuszom Komendy Głównej SG. Organ podkreślił, iż przyznał skarżącemu nagrodę roczną w maksymalnej wysokości, to jest 1/12 uposażenia otrzymanego w 2015 roku. Wobec powyższej argumentacji należy uznać ustalenia zaskarżonej decyzji za prawidłowe. Wnosząc odwołanie skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne i prawne. W świetle powyższego rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2016 r. jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia skarżący podniósł, iż rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym winno zawierać treść charakterystyczną dla decyzji, a nie stanowić przywołania prawnych podstaw do realizacji wynikających z przepisów prawa materialnego należności. Decyzja w niniejszej sprawie ma określać wysokość nagrody rocznej, a nie stanowić wskazówki jak ją wyliczyć w drodze czynności materialno-technicznej. Nie może też przybierać postaci pozornej, a tak jest w tym przypadku, bowiem rozkaz personalny nic nie wnosi. Nadto przedmiotowy rozkaz personalny wydał organ inny niż ustawą zobligowany. Ustawodawca zaś przewidział możliwość realizacji zadań Komendanta Głównego SG przy pomocy podległego mu urzędu - Komendy Głównej SG. Ustawodawca dodatkową regulacją przypisał ustalanie nagród rocznych kierownikom komórek organizacyjnych Komendy Głównej SG (poza wyjątkami, pod które skarżony rozkaz nie podlega). W cenie skarżącego, nie ma prawnego, czy też faktycznego uzasadnienia na pozostawianie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia, które samo w sobie nic stronie nie wnosi. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Skarga oceniana wg. podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. J.K., jak wynika z pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., przedmiotem skargi uczynił decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2016 r. wydaną w przedmiocie przyznania wymienionemu funkcjonariuszowi nagrody rocznej za 2015 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego przez skarżącego w roku 2015 r. Skarżący nie kwestionuje przy tym wysokości świadczenia przyznanego w maksymalnej wysokości, lecz samą zgodność z prawem zaskarżonych decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego, w tym wydanie (podpisanie) w pierwszej instancji rozkazu personalnego przez Komendanta Głównego SG. W świetle art. 112 ust. 1 i art. 113a ust. 1 ustawy o SG, spośród świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi SG ustawa wymienia prawo do nagrody rocznej za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który ta nagroda przysługuje. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotowe świadczenie nie jest stałe. Bowiem zgodnie z art. 113a ust. 4 – 7 ustawy o SG, wysokość nagrody rocznej może zostać obniżona lub funkcjonariusz może zostać całkowicie pozbawiony świadczenia w przypadkach określonych tych przepisach. Przyznawanie nagród rocznych należy do spraw osobowych załatwianych w formie rozkazu personalnego, co wynika wprost z § 4 ust. 1 pkt 12 i § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. Ustawa o SG w art. 113a ust. 13 stanowi, iż Komendant Główny Straży Granicznej przyznaje nagrody roczne kierownikowi komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi ośrodka szkolenia Straży Granicznej, komendantowi ośrodka Straży Granicznej oraz ich zastępcom. Komendant Główny Straży Granicznej może przyznawać nagrody roczne wszystkim funkcjonariuszom, z zastrzeżeniem ust. 12 (Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrody roczne Komendantowi Głównemu SG i jego zastępcom). W świetle powyższej regulacji, do ustawowych kompetencji Komendanta Głównego SG należy prawo przyznawania nagród wszystkim funkcjonariuszom. Skoro z tego uprawnienia wymieniony Komendant skorzystał, ustalając skarżącemu – funkcjonariuszowi Komendy Głównej SG – prawo do przedmiotowej nagrody, to nie sposób w okolicznościach niniejszej sprawy doszukać się naruszenia prawa. Co zaś się tyczy określenia skarżącemu w formie decyzji administracyjnej (w rozkazie personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r.) nagrody rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w 2015 r. należy stwierdzić, iż taką właśnie formę rozstrzygania tego typu spraw przewiduje § 4 ust. 1 pkt 12 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. Przepis art. 113a ustawy o SG, z uwagi na treść ustępów 1 – 4 i 7, wymaga określenia wysokości tej nagrody, stanowiącej 1/12 otrzymywanego uposażenia w danym roku kalendarzowym (pełniej wysokości) lub wysokości proporcjonalnie obniżonej w przedziale od 20% do 50%. Powołane unormowania nie wymagają wskazania w rozkazie personalnym wysokości kwotowej przyznaj nagrody rocznej, albowiem sama wypłata świadczenia przysługującego funkcjonariuszowi jest czynnością materialno-teczniczną dokonywaną przez komórkę płacową Komendy Głównej SG, której rozkaz personalny o ustaleniu nagrody rocznej w wysokości pełnej lub obniżonej daje podstawę do naliczenia i wypłaty świadczenia. Wynika to faktu, iż organ SG decyzją przyznaje funkcjonariuszowi prawo, które jest następnie realizowane przez czynność materialno-teczniczną. Z powyższych powodów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. .