II SA/Wa 709/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] stycznia 2016 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydała orzeczenie w odniesieniu do kandydata do służby w Policji – R. K. – i zakwalifikowała badanego do kategorii osób niezdolnych do służby w Policji. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania Centralna Komisja Lekarska, wydała orzeczenie w dniu [...] marca 2016 r., którym utrzymała w mocy skarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że orzeczenie Komisji Rejonowej jest merytorycznie słuszne. Badania laboratoryjne wykonane u strony potwierdziły bowiem rozpoznany podwyższony poziom glikemii. Przywołano w tym miejscu wyniki powyższego badania, jak też badania dostarczonego przez stronę, a obrazującego niższy poziom glikemii. W końcowej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że rozpoznane zaburzenie przemiany węglowodanowej, w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. kwalifikuje orzekanego jako niezdolnego do służby. Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł R. K. zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, 8, 77 i 107 § 3 K.p.a. - art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych Ministrowi do Spraw Wewnętrznych, - § 77 pkt 6 załącznika rozporządzenia MSW z 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności (...). W uzasadnieniu skargi strona zwróciła uwagę na systematykę badań testem HbA1c i HbA1. W piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi zwrócono dodatkowo uwagę na fakt niewystarczająco dokładnego uzasadnienia skarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zawierając w uzasadnieniu wyjaśnienia co do zasad rozpoznawania zaburzeń gospodarki węglowodanowej, jak też odwołując się do stanowiska Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, oraz do systematyki badań testem HbA1c i HbA1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. Natomiast z drugiej strony, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, uzasadniła swoje rozstrzygnięcie w sposób bardzo ogólny i niezwykle lakoniczny, a w zasadzie w ogóle nie odniosła się do wydanego orzeczenia. Uzasadnienie orzeczenia winno zaś w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać to, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u skarżącej schorzenie czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w policji. Zarówno bowiem skarżący, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że nie odniesiono się w nim również do argumentów zawartych w odwołaniu strony. Zatem – zdaniem Sądu – uznać należy, że chociażby ww. uchybienie w postaci braków należytego sporządzenia uzasadnienia skarżonego orzeczenia w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięć i w konsekwencji powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organów do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Brak bowiem uzasadnienia uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie podkreślić należy, że uchybienia organu w postaci braku prawidłowego sporządzenia uzasadnienia, nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego. Próba podjęta przez organ w tym zakresie w odpowiedzi na skargę nie niweluje więc uchybienia stwierdzonego przez Sąd. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, organ będzie miał na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze oceni stan zdrowia strony skarżącej, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania - a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.