II SA/Wa 711/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", art. 92 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 99 pkt 2, art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.) w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (w sentencji decyzji II instancji omyłkowo wskazano nr [...]) w przedmiocie odmowy przyznania P. T. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...], działając m.in. na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 5 ustawy o Straży Granicznej, odmówił przyznania P. T. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wskazał, iż świadczenie to jest nienależne, bowiem funkcjonariusz posiada w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby lokal mieszkalny, którego powierzchnia odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia. Od ww. decyzji funkcjonariusz - działając przez profesjonalnego pełnomocnika - złożył odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję błędnie przyjął, że posiada on lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby, a w konsekwencji bezpodstawnie odmówił przyznania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ponadto wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego powinno być poprzedzone rozpoznaniem złożonego przez funkcjonariusza wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Straży Granicznej nie stwierdził podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję wskazał, iż P. T. jest funkcjonariuszem Straży Granicznej i pełni obowiązki służbowe w Zespole [...] Grupy Służby Granicznej Placówki SG w [...], a od dnia [...] grudnia 2006 r., jest w służbie stałej. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego wskazanego w § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Z akt sprawy wynika, że P. T. posiada w miejscowości [...], gm. [...], tj. w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby, lokal o powierzchni mieszkalnej 45 m2, tj. zaspokajającej przysługujące mu prawo do 5 norm zaludnienia. Z dniem [...] sierpnia 2015 r. funkcjonariusz został skierowany przez Kierownika Placówki Granicznej [...] do tymczasowego pełnienia służby w [...] Przejściu Granicznym w [...]. Przedmiotowe skierowanie miało charakter tymczasowy i obejmowało okres od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. Ponadto, we wskazanym okresie funkcjonariusz brał udział w dwóch modułach szkolenia językowego z języka niemieckiego, organizowanych przez COS SG w [...] w terminach: [...] października - [...] października 2015 r. oraz [...] listopada - [...] grudnia 2015 r., co w praktyce skróciło czas faktycznego pobytu funkcjonariusza w [...]PG w [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew stanowisku zawartemu w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skierowanie funkcjonariusza do tymczasowego pełnienia służby w [...]PG [...] (na podstawie Zarządzenia nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych), nie jest tożsame z przeniesieniem bądź oddelegowaniem takiej osoby do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, o którym mowa w art. 117 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej. Skierowanie takie nie stanowi zatem podstawy do korzystania przez funkcjonariusza z uprawnień mieszkaniowych wskazanych w art. 100 ww. ustawy, przysługujących w razie przeniesienia lub delegowania funkcjonariusza do służby w innej miejscowości. Organ odwoławczy podkreślił, iż w rozstrzyganej sprawie decydującą jest jedynie okoliczność posiadania przez P. T. w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby lokalu o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym mu 5 normom zaludnienia. Wskazał, iż w rozkazie personalnym Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] października 2013 r. nr [...] jako miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza została wskazana Placówka Straży Granicznej w [...]. Oznacza to w praktyce, że funkcjonariusz może być wyznaczony do wykonywania obowiązków służbowych w zasięgu terytorialnej właściwości tej Placówki SG, w tym w [...] Przejściu Granicznym w [...], a przedmiotowe wskazanie nie oznacza reaktywacji po stronie funkcjonariusza prawa do lokalu mieszkalnego oraz substytutu takiego uprawnienia, tj. równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Organ odwoławczy stwierdził, iż nieuzasadniony jest zarzut odwołania dotyczący kwestii rozstrzygnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przed rozpoznaniem przez organ administracji złożonego przez funkcjonariusza wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Rozpatrzenie oświadczenia do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie nastąpiło przed rozpoznaniem złożonego przez stronę wniosku o przydział lokalu, lecz w konsekwencji ustalenia, że funkcjonariusz nie jest uprawniony do otrzymania takiego lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Końcowo, odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 13/10 organ odwoławczy stwierdził, iż pozostaje on bez związku z przedmiotową sprawą. Wyrok ten odnosi się bowiem do innego niż rozpoznawany stanu faktycznego, dotyczy kwestii realizacji prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy funkcjonariusz Straży Granicznej jest uprawniony do lokalu mieszkalnego, lecz organ nie może, z przyczyn od niego niezależnych, np. z uwagi na brak w zasobach Straży Granicznej właściwego mieszkania, wskazanego uprawnienia zrealizować. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. P. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zarzucając naruszenie: - art. 92 ust. 3 i art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że miejsce (miejscowość) pełnienia służby, o której mowa w powyższych przepisach pokrywa się z obszarem właściwości miejscowej Placówki Granicznej [...], - naruszenie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 ze zm.) poprzez niezastosowanie do interpretacji pojęcia "miejscowości" definicji zawartej w tym przepisie. W motywach skargi wskazano, iż w sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący ani żaden z członków jego rodziny nie posiada lokalu mieszkalnego w [...] lub w miejscowości pobliskiej. Sporne pozostaje natomiast to, czy pojęcie "miejscowości pobliskiej" należy oceniać biorąc pod uwagę odległość od miejscowości [...], czy od miejscowości [...]. Podniesiono, iż ustawa o Straży Granicznej nie zawiera definicji "miejscowości pełnienia służby", zaś organy administracji prezentują tezę, że miejscowością tą jest zawsze miejscowość, w której siedzibę ma jednostka Straży Granicznej, w której funkcjonariusz pełni służbę. Organy administracji interpretują więc pojęcie "miejscowości" terytorialnie, jako obszar właściwości jednostki Straży Granicznej. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych, miejscowość to jednostka osadnicza lub inny obszar zabudowany odróżniające się od innych miejscowości odrębną nazwą, a przy jednakowej nazwie - odmiennym określeniem ich rodzaju. Przy takim rozumieniu pojęcia miejscowości, [...] nie może być tą samą miejscowością co [...]. W ocenie skarżącego, użycie przez ustawodawcę w art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej pojęcia "miejsce pełnienia służby", a nie "miejscowość pełnienia służby", należy postrzegać jedynie jako omyłkową niekonsekwencję ustawodawcy, niemającą wpływu na interpretację przepisów. Zaakceptowanie stanowiska organów administracji prowadziłoby do sytuacji, w której dochodziłoby do nieuzasadnionej dyskryminacji funkcjonariuszy Straży Granicznej, gdyż funkcjonariusze jednostek wyższego szczebla mieliby ograniczone prawo do równoważnika pieniężnego w stosunku do funkcjonariuszy jednostek niższego szczebla. Argument ten ma ważkie znaczenie przy wykładni celowościowej przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, który został wprowadzony przez ustawodawcę dla wyrównania dysproporcji pomiędzy przełożonymi, którym funkcjonariusz Straży Granicznej podlega nie tylko na podstawie stosunku pracy, obejmującego wykonywanie pracy pod kierownictwem pracodawcy, ale także na podstawie stosunku służbowego, związanego z obowiązkiem wykonywania rozkazów. Powyższą dysproporcję ustawodawca równoważy przez wprowadzenie przepisów gwarancyjnych w zakresie uprawnień funkcjonariuszy Straży Granicznej. Ponadto, zdaniem skarżącego, interpretacja dokonana przez organ prowadziłaby do wniosku, że miejscowością pełnienia służby w rozumieniu ww. przepisu może być tylko miejscowość, w której siedzibę ma jednostka Straży Granicznej, a powszechnie wiadomym jest, że nie w każdej miejscowości taka jednostka się znajduje. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie została poddana decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż istotą unormowań zawartych w przepisach rozdziału 12 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), jest zapewnienie funkcjonariuszowi Straży Granicznej lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Nie można przy tym interpretować przepisów dotyczących przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w oderwaniu od innych norm zawartych w ww. rozdziale. Przyjęcie wyłącznie językowej wykładni tych przepisów, bez uzupełnienia jej wykładnią celowościową i systemową jest niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby do wadliwości w ustaleniu granic prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy równoważnik pieniężny przysługuje funkcjonariuszowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast §1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.) stanowi, że przedmiotowe świadczenie przyznaje się funkcjonariuszowi, jeżeli we wskazanych miejscowościach on sam lub członek jego rodziny nie posiada lokalu lub domu wymienionego w pkt 1-6 tego paragrafu. Przede wszystkim jednak uwzględnić należy treść art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, w myśl którego funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Członków rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, określa i wymienia art. 93 ustawy. Z przepisu art. 92 ust. 1 jednoznacznie wynika, że przyznane funkcjonariuszowi uprawnienie obejmuje lokal mieszkalny o odpowiedniej powierzchni, uwzględniającej liczbę członków jego rodziny oraz ich uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Prawem pochodnym w stosunku do tego uprawnienia jest wynikające z art. 96 ust. 1 uprawnienie do omawianego równoważnika pieniężnego. Ma ono zastępczy charakter w tym sensie, że dopiero, gdy w stosunku do funkcjonariusza nie zrealizowano - przysługującego mu - pierwotnego uprawnienia do lokalu mieszkalnego, to należy mu wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Oczywistym zatem jest, że skoro funkcjonariuszowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, to równoważnik pieniężny przysługuje mu również dotąd, dopóki posiada niezrealizowane prawo do mieszkania, czyli nie uzyskał on lokalu mieszkalnego o powierzchni zapewniającej mu określone normy zaludnienia z przyczyn niezależnych od organu, np. z uwagi na brak w zasobach Straży Granicznej właściwego lokalu. W art. 99 ustawy o Straży Granicznej ustawodawca określił w jakich przypadkach nie można przydzielić funkcjonariuszowi decyzją lokalu mieszkalnego. Skoro świadczenie podstawowe nie może być przyznane z uwagi na spełnienie przesłanki negatywnej z tego przepisu, to i nie może zostać przyznane świadczenie od niego pochodne (równoważnik za brak lokalu mieszkalnego), gdyż takowe nie ma samodzielnego bytu prawnego. Innymi słowy nie jest możliwe przyznanie świadczenia rekompensacyjnego pieniężnego (równoważnika) za niewydanie przedmiotu w naturze, skoro określony podmiot nie jest uprawniony do uzyskania przedmiotu fizycznego. W tym kontekście zauważyć należy, iż Komendant [...] Oddziału SG w [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] odmówił skarżącemu przydziału lokalu mieszkalnego stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka negatywna określona w art. 99 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten stanowi, iż lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno - pensjonatowy. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016r. nr [...]. Od decyzji tej nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, a zatem uzyskała ona walor prawomocności - co potwierdził pełnomocnik Komendanta Głównego Straży Granicznej obecny na rozprawie przed Sądem w dniu 18 listopada 2016 r. Wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji organu Straży Granicznej w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego, organ ten - w tożsamym stanie faktycznym sprawy - nie mógł przyznać funkcjonariuszowi prawa pochodnego w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Odmowa przyznania prawa do lokalu mieszkalnego wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak tego lokalu. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji P. T. posiadał w miejscowości [...], gm. [...] lokal o powierzchni mieszkalnej 45 m2, tj. zaspokajającej przysługujące mu prawo do 5 norm zaludnienia. Natomiast miejscem pełnienia służby skarżącego, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] października 2013 r. nr [...], jest Placówka Straży Granicznej w [...]. Placówka ta realizuje zadania z zakresu kontroli granicznej w [...] przejściu granicznym w [...],[...] i [...] oraz [...] przejściu granicznym: [...]. Zasięgiem służbowym obejmuje powiaty: [...], gminę [...] z powiatu [...] oraz miasto na prawach powiatu [...]. Z dniem [...] sierpnia 2015 r. funkcjonariusz został skierowany przez Komendanta Placówki SG w [...] do tymczasowego pełnienia służby w [...] Przejściu Granicznym w [...]. Przedmiotowe skierowanie miało charakter tymczasowy i obejmowało okres od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. Podstawę skierowania stanowił § 15 ust. 1 pkt 5 oraz § 21 pkt 1 Zarządzenia nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych. Powodem skierowania były zaplanowane urlopy oraz absencje chorobowe funkcjonariuszy oraz związana z tym konieczność zasilenia kadrowego [...]PG [...] w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań. Przepisy ustawy o Straży Granicznej nie definiują pojęcia "miejsca pełnienia służby". Zważywszy jednak, że funkcjonariusz Straży Granicznej pełni służbę na obszarze wyznaczonym właściwością i terytorialnym zasięgiem działania placówki, to przyjąć należy za organem, że miejscem pełnienia służby skarżącego jest placówka Straży Granicznej wskazana w rozkazie personalnym Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] października 2013 r. nr [...], tj. Placówka Straży Granicznej kat. II w [...] (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 681/10, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast polecenie czasowego wykonywania czynności służbowych w innej miejscowości, ale w obrębie właściwości terytorialnej jednostki, jest uprawnieniem przełożonego funkcjonariusza, mającym na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania jednostki SG. Nie może być ono utożsamiane z formalnym aktem, jakim jest przeniesienie do pełnienia służby czy też delegowanie do czasowego pełnienia służby poza miejscem określonym rozkazem personalnym (art. 40 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej). Przeciwne stanowisko doprowadziłby do uzyskania nieracjonalnego rezultatu w postaci konieczności każdorazowego badania uprawnień do świadczeń o charakterze mieszkaniowym funkcjonariuszy wyznaczonych do tymczasowego wykonywania czynności służbowych w miejscowości innej niż miejscowość stanowiąca siedzibę jednostki SG, choć położonej w obrębie właściwości terytorialnej jednostki. Zgodzić należy się przy tym z organem, iż kwestia uprawnień mieszkaniowych funkcjonariusza z tytułu przeniesienia do pełnienia służby i delegowania do czasowego pełnienia służby została wyczerpująco uregulowana w art. 100 ww. ustawy, jednakże dla jego zastosowania niezbędne jest spełnienie przesłanki formalnego i faktycznego przeniesienia (delegowania) funkcjonariusza do służby w innej miejscowości oraz zwolnienia przez funkcjonariusza dotychczas zajmowanego lokalu mieszkalnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Definicję legalną "miejscowości pobliskiej" zawiera art. 92 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym miejscowością pobliską jest miejscowość, od której granic administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości pełnienia służby nie przekracza 30 km. Miejscowość, w której skarżący posiada lokal zabezpieczający jego potrzeby mieszkaniowe jest miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy w stosunku do miejsca pełnienia służby określonego ww. rozkazem personalnym (Placówka SG w [...]), a zatem skarżącemu nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów ustawy o Straży Granicznej. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 ze zm.). Zdefiniowanie pojęcia "miejscowość" w ww. przepisie na potrzeby wskazanej ustawy nie oznacza, że definicja ta znajduje zastosowanie na gruncie ustawy o Straży Granicznej (§ 150 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej - Dz. U. z 2016 r., poz. 283). Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.