II SA/Wa 712/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia - kosztów szkolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] A.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia - kosztów szkolenia w kwocie 5.625,00 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła, że orzeczona kwota przekracza jej miesięczne zarobki. Uiszczenia tej kwoty spowoduje zagrożenie dla jej egzystencji oraz niewypłacalność jako konsumenta. Stwierdziła, że jest osobą samotną, a wykonywana praca jedynym źródłem utrzymania. Podniosła, że jej zarobki są niskie i starczają jedynie na zapłatę bieżących rachunków oraz skromne przeżycie. Zaznaczyła, że w miarę możliwości stara się pomagać finansowo swoim rodzicom. Natomiast zdaniem skarżącej ustalenia dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwalają sądzić, że orzeczenie o obowiązku zwrotu pobranego świadczenia jest nieuzasadnione. W pouczeniach przedłożonych do podpisu przy przyjęciu skierowania na kurs nie wskazano sankcji, zwrotu przedmiotowej kwoty w przypadku podjęcia zatrudnienia. Zastosowany jako podstawa orzeczenia przepis art. 76 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem nie miały miejsce zdarzenia wskazane w art. 46 ust 6 ustawy. Organ nie wskazał jakie dokumenty zostały sfałszowane, jakie oświadczenia uznane zostały za nieprawdziwe. Zaznaczyła, że w niniejszej sprawie, nie miał miejsca przypadek świadomego wprowadzenia w błąd Urzędu Pracy, a wszelkie działania były podejmowane w dobrej wierze. Wobec powyższego ziszczony został warunek wynikający z art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem w wyniku wykonania decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Taki wniosek musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, iż obowiązek wykazania podstaw w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała aby w niniejszej sprawie przesłanki niezbędne do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Sam obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Konieczność zapłaty wskazanej należności i związane z tym uszczuplenie majątku jest zwykłym następstwem takiej decyzji. Skarżąca nie wykazała, że na skutek egzekucji spornej kwoty grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Nie wykazała, też na czym miałoby polegać zagrożenie egzystencji spowodowane wykonaniem decyzji. Nadmienić należy, że skutki roszczenia o charakterze pieniężnym są ze swej natury odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Wiadomym jest, że egzekwowanie należności pieniężnych wiąże się z dolegliwością mającą skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Jednak nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Decyzja I instancji ustalająca obowiązek zwrotu świadczenia - została doręczona w dniu 19 stycznia 2016 r. Skarżąca wiedząc o wyniku toczącego się postępowania nie wykazała, że nie miała możliwości zaoszczędzenia odpowiedniej kwoty pieniędzy niezbędnej do wykonania decyzji. Stąd też "uszczuplenie" finansów, nie powinno być tak znaczne, by usprawiedliwiało wstrzymanie wykonania decyzji. Podsumowując stwierdzić należy, że skarżąca nie przytoczyła i nie uprawdopodobniła okoliczności na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Również z akt sprawy nie wynika konieczność wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Natomiast zawarte we wniosku o wstrzymanie, zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji, Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi, bowiem wchodzenie w meritum sprawy na tym etapie postępowania nie odpowiada celowi instytucji wstrzymania. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.