II SA/Wa 716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Danuta Kania (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 123 § 1, art. 219 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia czterech egzemplarzy broni w postaci dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] A. S. uzyskał pozwolenie na trzynaście egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich. Powyższa decyzja na wniosek wyżej wymienionego została w dniu [...] września 2014 r. zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., w wyniku czego otrzymał on pozwolenie łącznie na czterdzieści trzy egzemplarze broni palnej do celów kolekcjonerskich. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. A. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia - w ramach posiadanego pozwolenia - czterech egzemplarzy broni, tj. dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Komendant Wojewódzki Policji w G. ww. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił wydania żądanego dokumentu wskazując, iż w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało stwierdzone, że A. S. uzyskał pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, jednakże z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej, tj. pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 tej ustawy, który nie dotyczy osób fizycznych. Definicję broni samoczynnej zawiera § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140), który stanowi, że broń palna samoczynna to broń palna, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm są bronią palną samoczynną, zdolną do rażenia celów na odległość. Zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną wynika z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Od powyższego postanowienia A. S. złożył w terminie ustawowym zażalenie do Komendanta Głównego Policji, w którym podniósł, że uzyskanie pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich daje dostęp praktycznie do każdego rodzaju sprawnej technicznie broni. Podkreślił ponadto, iż przepisy ustawy o broni i amunicji należy czytać w sposób literalny i gramatyczny. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Motywując powołane na wstępie postanowienie stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. jest zasadne i celowe. Wskazał, iż zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich uprawnia do posiadania broni wymienionej w pkt 1-6 tego przepisu. Przepisy art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e, do których odsyła ust. 4 pkt 7 ustawy, wskazują na pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz na karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm (jako broń przewidzianą do celów ochrony osób i mienia), jednakże w ocenie Komendanta Głównego Policji ich posiadanie do celów kolekcjonerskich wyklucza jednoznaczna dyspozycja przepisu art. 10 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, w myśl którego pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, które dotyczy wyłącznie określonych w tym przepisie przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych związanych z ochroną innych osób lub mienia. Cel kolekcjonerski niewątpliwie nie jest objęty przepisem art. 29 ust. 2 ww. ustawy. Z tego właśnie względu w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydanej w sprawie A. S. znalazł się zapis, iż przyznane mu pozwolenie nie obejmuje broni szczególnie niebezpiecznej, czyli pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r., tj. wydająca wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, a następnie rozszerzająca to prawo o kolejne jednostki broni, nie uprawniają go do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, bowiem do tych rodzajów broni ma zastosowanie ograniczenie określone w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, co wynika z literalnego odczytania tego przepisu. Tym samym wydanie żądanego zaświadczenia jest prawnie niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. A. S. zarzucił naruszenie art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię. Wskazał również, że przepisy ustawy o broni i amunicji są jasne, czytelne i jednoznacznie, zatem stosowanie przez organ kryteriów pozaustawowych jest nie do przyjęcia na gruncie konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), nakazującej organom władzy publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji nie ma żadnych przeciwwskazań na posiadanie karabinków samoczynnych w kalibrze 5,45 mm - 7,62 mm i pistoletów maszynowych w kalibrze 6 mm - 12 mm do celów kolekcjonerskich, oprócz broni szczególnie niebezpiecznej w kalibrach poza kalibrami wyżej wymienionymi. Takiej właśnie jednoznacznej interpretacji przepisów ww. ustawy dokonał Komendant Wojewódzki Policji w G. w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] skierowanej do R. G. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich. Takie stanowisko, w ocenie skarżącego, zaprezentował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 maja 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 519/13 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014r. o odmowie wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia czterech egzemplarzy broni w postaci dwóch pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz dwóch karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach Działu VII (art. 217 i nast.) Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z kolei w myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast przepis art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) stanowi, że na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni, zgodnie z pozwoleniem i amunicją do tej broni. Zaznaczenia wymaga, że zaświadczenia są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej, nie zaś oświadczeniami woli organu. Ich istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzygają o prawach i obowiązkach, a zatem nie rozstrzygają o istnieniu, bądź nie prawa lub obowiązku. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty lub stan prawny nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację organów obu instancji, iż posiadany przez nie materiał dowodowy oraz stan prawny nie uzasadniał wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. W niniejszej spawie bezsporne jest, że A. S. decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], zmienioną następnie w zakresie liczby egzemplarzy broni decyzją tego organu z dnia [...] września 2014 r. nr [...], uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich. Ponadto skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia 4 jednostek broni palnej do celów kolekcjonerskich w postaci 2 pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz 2 karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: (1) ochrony osobistej, (2) ochrony osób i mienia, (3) łowieckich, (4) sportowych, (5) rekonstrukcji historycznych, (6) kolekcjonerskich, (7) pamiątkowych, (8) szkoleniowych. Z kolei w myśl art. 10 ust. 4 ww. ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania określonych rodzajów broni i amunicji do niej: 1) do celów ochrony osobistej: (a) broni palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, (b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, (c) miotaczy gazu obezwładniającego; 2) do celów ochrony osób lub mienia: (a) broni, o której mowa w pkt 1, (b) pistoletów sygnałowych, (c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, (d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, (e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm; 3) do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów; 4) do celów sportowych - broni palnej: (a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, (b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, (c) gładkolufowej, (d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego); 5) do celów szkoleniowych - broni, o której mowa w pkt 1 - 4; 6) do celów rekonstrukcji historycznych - broni alarmowej oraz innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej, 6) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych - broni o której mowa w pkt 1 - 6. Jednocześnie w przepisie art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca postanowił, że pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Zastrzeżenie, o którym mowa, dotyczy wyłącznie przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorów kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Wskazać należy, że definicję broni samoczynnej zawiera § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr. 191, poz. 1140). Przepis ten stanowi, że broń samoczynna to broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Zgodnie z § 2 pkt 1 a) powołanego rozporządzenia, kategoriom broni palnej -określonym w dyrektywie Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13.09.1991) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE L 179/5 z 08.07.2008) - odpowiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujące rodzaje broni palnej: kategoria A: broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość. Natomiast w § 1 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że określenie kategoria A, to kategoria broni palnej, określona w ww. dyrektywie, do której należąca broń palna i amunicja jest niedopuszczona do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 ww. dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r., została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego obowiązku jest w istocie przepis art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza generalny zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość. W ocenie Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że posiadanie do celów kolekcjonerskich broni szczególnie niebezpiecznej - w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm wymienionych w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e - wyklucza jednoznaczna dyspozycja art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. O ile bowiem przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji ma charakter ogólny, to przepis art. 10 ust. 5 pkt 1-4, wprowadzający zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, stanowi lex specialis w stosunku do niego. Za takim odkodowaniem powyższych norm prawnych przemawia wykładnia systemowa i funkcjonalna powołanych przepisów. Uwzględniając treść art. 29 ust. 2 ww. ustawy, stwierdzić również należy, że krąg podmiotów (przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych), które mogą dysponować bronią szczególnie niebezpieczną ustawodawca ograniczył do tych, które realizują cele związane z ochroną osób lub mienia oraz kształceniem pracowników ochrony. Cel kolekcjonerski nie został objęty przepisem art. 29 ust. 2 ustawy. Z tych właśnie względów, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], orzekającej o wydaniu skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich wskazano, że przyznane mu pozwolenie nie obejmuje broni szczególnie niebezpiecznej, czyli pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, bowiem do tych rodzajów broni ma zastosowanie ograniczenie określone w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia było niedopuszczalne. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje podnoszona w skardze okoliczność wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. decyzji z dnia [...] marca 2014 r. w stosunku do innej osoby oraz wyrażonego w niej stanowiska. Kwestia prawidłowości tej decyzji nie jest bowiem przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Odnośnie powołanych w skardze wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 519/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1954/13, wskazać należy, że zostały one wydane w sprawie, w której organ zastosował tryb nadzwyczajny, stwierdzając nieważność decyzji w części dotyczącej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm z powodu rażącego naruszenia art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). NSA, oddalając skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku WSA w Warszawie, podzielił w istocie ocenę prawną Sądu I instancji, który uchylając decyzje organów Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazał, iż brak było podstaw do uznania, że art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji został naruszony w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji, gdy przepis ten może być przedmiotem odmiennej wykładni, zaś "różnice w wykładni prawa albo interpretacji przepisów nie leżą w sferze postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji". Postanowienia wydane w niniejszej sprawie zostały natomiast wydane w trybie zwykłym, przy czym - w ocenie Sądu - organ dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.